Ṛgveda · Sūkta 1.173
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.173.1
गाय॒त्साम॑ नभ॒न्यं॑ यथा॒ वेरर्चा॑म॒ तद्वा॑वृधा॒नं स्व॑र्वत् ।
गावो॑ धे॒नवो॑ ब॒र्हिष्यद॑ब्धा॒ आ यत्स॒द्मानं॑ दि॒व्यं विवा॑सान् ॥
Wie der Sänger das Sāman singt, so wollen wir jenen preisen, der wächst, der himmlisches Licht bringt. Mögen die milchenden Kühe, unversehrt, auf dem heiligen Gras kommen und die himmlische Wohnstatt genießen.
1.173.2
अर्च॒द्वृषा॒ वृष॑भिः॒ स्वेदु॑हव्यैर्मृ॒गो नाश्नो॒ अति॒ यज्जु॑गु॒र्यात् ।
प्र म॑न्द॒युर्म॒नां गू॑र्त॒ होता॒ भर॑ते॒ मर्यो॑ मिथु॒ना यज॑त्रः ॥
Der tapfere Indra möge mit seinen kraftvollen Gefährten gepriesen werden — mit wohlgemolkenen Gaben, wie ein Hirsch, dem Pferd voraus, wenn er naht. Begierig nach Freude, möge er das Gebet mit Entzücken verkünden; der Priester trage Mensch und den Würdigen.
1.173.3
नक्ष॒द्धोता॒ परि॒ सद्म॑ मि॒ता यन्भर॒द्गर्भ॒मा श॒रदः॑ पृथि॒व्याः ।
क्रन्द॒दश्वो॒ नय॑मानो रु॒वद्गौर॒न्तर्दू॒तो न रोद॑सी चर॒द्वाक् ॥
Der Priester möge kommen und sich auf die bestimmten Sitze setzen, wenn er den Keim der Jahre der Erde bringt. Das Pferd wiehert, führt voran und brüllt; wie ein Bote unter den Kühen wandert die Rede zwischen den beiden Welten.
1.173.4
ता क॒र्माष॑तरास्मै॒ प्र च्यौ॒त्नानि॑ देव॒यन्तो॑ भरन्ते ।
जुजो॑ष॒दिन्द्रो॑ द॒स्मव॑र्चा॒ नास॑त्येव॒ सुग्म्यो॑ रथे॒ष्ठाः ॥
Jene, die nach den Göttern verlangen, bringen ihm jene vorzüglicheren Taten und ruhmreichen Heldentaten dar. Möge Indra von mächtigem Ruhm sich freuen — nahbar wie die Nāsatyas, auf dem Wagen fahrend.
1.173.5
तमु॑ ष्टु॒हीन्द्रं॒ यो ह॒ सत्वा॒ यः शूरो॑ म॒घवा॒ यो र॑थे॒ष्ठाः ।
प्र॒ती॒चश्चि॒द्योधी॑या॒न्वृष॑ण्वान्वव॒व्रुष॑श्चि॒त्तम॑सो विह॒न्ता ॥
So preise jenen Indra, der wahrhaft mächtig ist, Held und freigebig, der den Wagen besteigt; der im Kampf stärker ist als jene, die vor ihm stehen, von stierhafter Kraft, und Vernichter selbst des Vr̥tra-Töters, der Vernichter der Finsternis.
1.173.6
प्र यदि॒त्था म॑हि॒ना नृभ्यो॒ अस्ति॒ अरं॒ रोद॑सी क॒क्ष्ये॑ नास्मै॑ ।
सं वि॑व्य॒ इन्द्रो॑ वृ॒जनं॒ न भूमा॒ भर्ति॑ स्व॒धावाँ॑ ओप॒शमि॑व॒ द्याम् ॥
Wenn Indra durch seine Größe sich so für die Menschen ausbreitet, werden die beiden Welten zu seinem Gürtel. Wie ein großes Gehege umfasst er alles; selbsterhaltend hält er den Himmel wie eine Grenze.
1.173.7
स॒मत्सु॑ त्वा शूर स॒तामु॑रा॒णं प्र॑प॒थिन्त॑मं परितंस॒यध्यै॑ ।
स॒जोष॑स॒ इन्द्रं॒ मदे॑ क्षो॒णीः सू॒रिं चि॒द्ये अ॑नु॒मद॑न्ति॒ वाजैः॑ ॥
O Held, dich, der du in den Kämpfen Hunderte niederstreckst und vorangeht, rufen wir, um die Feinde erzittern zu lassen. Einmütig erfreuen Himmel und Erde Indra im Rausch, und auch die Sūris erfreuen ihn mit Gütern und Kraft.
1.173.8
ए॒वा हि ते॒ शं सव॑ना समु॒द्र आपो॒ यत्त॑ आ॒सु मद॑न्ति दे॒वीः ।
विश्वा॑ ते॒ अनु॒ जोष्या॑ भू॒द्गौः सू॒रींश्चि॒द्यदि॑ धि॒षा वेषि॒ जना॑न् ॥
So sind dir die Somaopfer gedeihlich, und die Wasser des Ozeans, in denen die göttlichen Wasser sich freuen, sind dir gedeihlich. Alles ist dir willkommen geworden, wenn du durch das Gebet die Sūris und die Menschen erreichst.
1.173.9
असा॑म॒ यथा॑ सुष॒खाय॑ एन स्वभि॒ष्टयो॑ न॒रां न शंसैः॑ ।
अस॒द्यथा॑ न॒ इन्द्रो॑ वन्दने॒ष्ठास्तु॒रो न कर्म॒ नय॑मान उ॒क्था ॥
Mögen wir wie gute Freunde sein, unser eigenes Wohl suchend, wie das Lob der Menschen; damit Indra uns preiswürdig sei, schnell im Handeln, die Hymnen voranführend.
1.173.10
विष्प॑र्धसो न॒रां न शंसै॑र॒स्माका॑स॒दिन्द्रो॒ वज्र॑हस्तः ।
मि॒त्रा॒युवो॒ न पूर्प॑तिं॒ सुशि॑ष्टौ मध्या॒युव॒ उप॑ शिक्षन्ति य॒ज्ञैः ॥
Wie Männer, die im Lobpreis wetteifern, so sei Indra mit dem Donnerkeil in der Hand unser Helfer. Wie die Freundschaft Suchenden sich dem Herrn der Stadt nähern, so unterweisen ihn die Opferer des Mittelweges durch gute Lehre nah mit Opfern.
1.173.11
य॒ज्ञो हि ष्मेन्द्रं॒ कश्चि॑दृ॒न्धञ्जु॑हुरा॒णश्चि॒न्मन॑सा परि॒यन् ।
ती॒र्थे नाच्छा॑ तातृषा॒णमोको॑ दी॒र्घो न सि॒ध्रमा कृ॑णो॒त्यध्वा॑ ॥
Wahrlich, das Opfer ruft Indra; auch wer gedeiht und Spenden gießt, mit dem Geist umkreisend, ruft ihn. Wie Wasser an der Furt für den Durstigen, und wie ein langer Weg den Dürstenden zu seiner Ruhestatt führt, so bringt das Opfer den Dürstenden nahe.
1.173.12
मो षू ण॑ इ॒न्द्रात्र॑ पृ॒त्सु दे॒वैरस्ति॒ हि ष्मा॑ ते शुष्मिन्नव॒याः ।
म॒हश्चि॒द्यस्य॑ मी॒ळ्हुषो॑ य॒व्या ह॒विष्म॑तो म॒रुतो॒ वन्द॑ते॒ गीः ॥
O Indra, verlass uns nicht in den Kämpfen unter den Göttern; gewiss bist du unser Helfer, o Mächtiger. Das Lied, das die Maruts des freigebigen Opferers mit Spenden preist, gelangt zu dir.
1.173.13
ए॒ष स्तोम॑ इन्द्र॒ तुभ्य॑म॒स्मे ए॒तेन॑ गा॒तुं ह॑रिवो विदो नः ।
आ नो॑ ववृत्याः सुवि॒ताय॑ देव वि॒द्यामे॒षं वृ॒जनं॑ जी॒रदा॑नुम् ॥
Indra, dieser Lobgesang gilt dir und uns. Herr der falben Rosse, zeige uns damit den Weg. Gott, wende dich uns zu zum Heil, damit wir Nahrung, Kraft und die Gabe erlangen, die langes Leben schenkt.