ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.188

1.188.1

समि॑द्धो अ॒द्य रा॑जसि दे॒वो दे॒वैः स॑हस्रजित् ।
दू॒तो ह॒व्या क॒विर्व॑ह ॥

ହେ ସହସ୍ରଜିତ୍ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆଜି ଜ୍ୱଳି ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବରୂପେ ଦୀପ୍ତି ପାଉଛ। ଦୂତ ଓ କବି ହୋଇ ହବ୍ୟ ଏଠାକୁ ବହନ କର।

तनू॑नपादृ॒तं य॒ते मध्वा॑ य॒ज्ञः सम॑ज्यते ।
दध॑त्सह॒स्रिणी॒रिषः॑ ॥

ହେ ସ୍ୱୟଂଜାତ ଅଗ୍ନି, ଋତ ପଥରେ ଚାଲୁଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ମଧୁ ସହ ଯଜ୍ଞ ସୁସଜ୍ଜିତ ହୁଏ। ସହସ୍ରଗୁଣ ଅନ୍ନ ଦାନ କରି।

आ॒जुह्वा॑नो न॒ ईड्यो॑ दे॒वाँ आ व॑क्षि य॒ज्ञिया॑न् ।
अग्ने॑ सहस्र॒सा अ॑सि ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ଦ୍ୱାରା ଆହୂତ ଓ ସ୍ତୁତ ହୋଇ, ଯଜ୍ଞ ଯୋଗ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ। ତୁମେ ସହସ୍ରର ବିଜେତା।

प्रा॒चीनं॑ ब॒र्हिरोज॑सा स॒हस्र॑वीरमस्तृणन् ।
यत्रा॑दित्या वि॒राज॑थ ॥

ପ୍ରାଚୀନ ପୂର୍ବ ଦିଗର କୁଶାସନ, ସହସ୍ର ବୀରଯୁକ୍ତ ସେ ଆସନ, ସେମାନେ ବଳ ସହ ପାତିଲେ। ହେ ଆଦିତ୍ୟଗଣ, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ବିରାଜ କର।

वि॒राट्स॒म्राड्वि॒भ्वीः प्र॒भ्वीर्ब॒ह्वीश्च॒ भूय॑सीश्च॒ याः ।
दुरो॑ घृ॒तान्य॑क्षरन् ॥

ବିରାଟ, ସମ୍ରାଟ, ବିଭୁ, ପ୍ରଭୁ, ବହୁ ଏବଂ ତହିଁଠାରୁ ଅଧିକ ଯେଉଁମାନେ, ସେହି ଦ୍ୱାରମାନେ ଘୃତ ଝରାଇଲେ।

सु॒रु॒क्मे हि सु॒पेश॒साधि॑ श्रि॒या वि॒राज॑तः ।
उ॒षासा॒वेह सी॑दताम् ॥

ସୁନ୍ଦର ଲାଲ ବସ୍ତ୍ର ଓ ସୁନ୍ଦର ରୂପଧାରିଣୀ ସେ ଦୁଇଜଣ ଶ୍ରୀରେ ଦୀପ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ସେହି ଦୁଇ ଉଷା ଏଠାକୁ ଆସି ବସନ୍ତୁ।

प्र॒थ॒मा हि सु॒वाच॑सा॒ होता॑रा॒ दैव्या॑ क॒वी ।
य॒ज्ञं नो॑ यक्षतामि॒मम् ॥

ପ୍ରଥମ, ସୁବାକ୍ୟ, ଦିବ୍ୟ ହୋତା ଓ କବି ସେହି ଦୁଇଜଣ ଆମର ଏହି ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତୁ।

भार॒तीळे॒ सर॑स्वति॒ या वः॒ सर्वा॑ उपब्रु॒वे ।
ता न॑श्चोदयत श्रि॒ये ॥

ହେ ଭାରତୀ, ହେ ଇଳା, ହେ ସରସ୍ବତୀ — ତୁମମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁଁ ଆହ୍ୱାନ କରେ; ସେମାନେ ଆମକୁ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ।

त्वष्टा॑ रू॒पाणि॒ हि प्र॒भुः प॒शून्विश्वा॑न्त्समान॒जे ।
तेषां॑ न स्फा॒तिमा य॑ज ॥

ତ୍ୱଷ୍ଟା, ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରକୃତରେ ସମସ୍ତ ରୂପ ଓ ସମସ୍ତ ପଶୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଆମ ପାଇଁ ବୃଦ୍ଧି ଏଠାରେ ଯଜ୍ଞରେ ଅର୍ପଣ କର।

उप॒ त्मन्या॑ वनस्पते॒ पाथो॑ दे॒वेभ्यः॑ सृज ।
अ॒ग्निर्ह॒व्यानि॑ सिष्वदत् ॥

ହେ ବନସ୍ପତି, ନିଜ ରୂପରେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ପଥ ଖୋଲ; ଅଗ୍ନି ହବ୍ୟକୁ ମଧୁର କରନ୍ତୁ।

पु॒रो॒गा अ॒ग्निर्दे॒वानां॑ गाय॒त्रेण॒ सम॑ज्यते ।
स्वाहा॑कृतीषु रोचते ॥

ଦେବତାଙ୍କର ଅଗ୍ରଗାମୀ ଅଗ୍ନି ଗାୟତ୍ରୀ ଛନ୍ଦ ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ ହୁଏ; ସ୍ୱାହା ଆହୁତିରେ ସେ ଦୀପ୍ତ ହୁଏ।