ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 10.40
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.40.1
रथं॒ यान्तं॒ कुह॒ को ह॑ वां नरा॒ प्रति॑ द्यु॒मन्तं॑ सुवि॒ताय॑ भूषति ।
प्रा॒त॒र्यावा॑णं वि॒भ्वं॑ वि॒शेवि॑शे॒ वस्तो॑र्वस्तो॒र्वह॑मानं धि॒या शमि॑ ॥
ରଥରେ ଗମନକାରୀ ତୁମେ କେଉଁଠି ଅଛ? ହେ ନରଗଣ, ତୁମ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥକୁ କିଏ ସଜାଏ? ପ୍ରଭାତରେ ଆସୁଥିବା, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ପ୍ରତି ଗୃହରେ ପ୍ରତିଦିନ ବହନ କରୁଥିବା, ଚିନ୍ତା ଓ ଯଜ୍ଞ ସହିତ।
10.40.2
कुह॑ स्विद्दो॒षा कुह॒ वस्तो॑र॒श्विना॒ कुहा॑भिपि॒त्वं क॑रतः॒ कुहो॑षतुः ।
को वां॑ शयु॒त्रा वि॒धवे॑व दे॒वरं॒ मर्यं॒ न योषा॑ कृणुते स॒धस्थ॒ आ ॥
ରାତିରେ ତୁମେ କେଉଁଠି ଥିଲ, ପ୍ରଭାତରେ କେଉଁଠି, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ? ତୁମେ ଦୁଇଜଣ କେଉଁ ମିଳନ କର, କେଉଁଠି ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ବାସ କରିଛ? ଶଯ୍ୟାରେ ତୁମକୁ କିଏ ଆଲିଙ୍ଗନ କରେ, ବିଧବା ଦେବରକୁ ଯେପରି, ପତ୍ନୀ ପତିକୁ ପାର୍ଶ୍ୱ ଆସନରେ ଯେପରି?
10.40.3
प्रा॒तर्ज॑रेथे जर॒णेव॒ काप॑या॒ वस्तो॑र्वस्तोर्यज॒ता ग॑च्छथो गृ॒हम् ।
कस्य॑ ध्व॒स्रा भ॑वथः॒ कस्य॑ वा नरा राजपु॒त्रेव॒ सव॒नाव॑ गच्छथः ॥
ପ୍ରଭାତରେ ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଜାଗ୍ରତ ହୁଅ, ବୃଦ୍ଧ ପରି ଜରାରେ; ପ୍ରତି ନିବାସକୁ, ହେ ପୂଜନୀୟଗଣ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଯାଅ। କାହାର ତୁମେ ଦ୍ରୁତଗାମୀ, ଅଥବା କାହାର, ହେ ନରଗଣ? ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଯେପରି ନିଜ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଅବତରଣ କର।
10.40.4
यु॒वां मृ॒गेव॑ वार॒णा मृ॑ग॒ण्यवो॑ दो॒षा वस्तो॑र्ह॒विषा॒ नि ह्व॑यामहे ।
यु॒वं होत्रा॑मृतु॒था जुह्व॑ते न॒रेषं॒ जना॑य वहथः शुभस्पती ॥
ତୁମ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ, ଶିକାର ଖୋଜୁଥିବା ହରିଣ ଓ ହାତୀ ପରି, ରାତିରେ ଆମେ ଆମ ନିବାସର ହବିଷ୍ୟ ସହିତ ଡାକୁ। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଋତୁ ଅନୁସାରେ, ଆହୁତି ଦେଉଥିବା ଲୋକକୁ ଅନ୍ନ ଆଣ, ହେ ନରଗଣ; ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭୁଗଣ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ନ ଆଣ।
10.40.5
यु॒वां ह॒ घोषा॒ पर्य॑श्विना य॒ती राज्ञ॑ ऊचे दुहि॒ता पृ॒च्छे वां॑ नरा ।
भू॒तं मे॒ अह्न॑ उ॒त भू॑तम॒क्तवेऽश्वा॑वते र॒थिने॑ शक्त॒मर्व॑ते ॥
ତୁମ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ବିଷୟରେ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଘୋଷା ରାଜାଙ୍କ ନିକଟରେ ଘୂରି କହିଲା, ରାଜକନ୍ୟା ଭାବେ ପଚାରିବାକୁ; ହେ ନରଗଣ, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଦିନରେ ହୁଅ, ରାତିରେ ମଧ୍ୟ ହୁଅ; ଅଶ୍ୱବିଶିଷ୍ଟ ରଥୀ ପାଇଁ, ଘୋଡ଼ା ପାଇଁ ସମର୍ଥ ହୁଅ।
10.40.6
यु॒वं क॒वी ष्ठः॒ पर्य॑श्विना॒ रथं॒ विशो॒ न कुत्सो॑ जरि॒तुर्न॑शायथः ।
यु॒वोर्ह॒ मक्षा॒ पर्य॑श्विना॒ मधु॑ आ॒सा भ॑रत निष्कृ॒तं न योष॑णा ॥
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଜ୍ଞାନୀ କବି, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ରଥ ଚାରିପଟେ ଅଛ, ଗାୟକ କୁତ୍ସଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଜାଙ୍କ ରକ୍ଷା ପରି; ତୁମ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଦ୍ରୁତ ମଧୁରତା, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ମୁଖ ଦ୍ୱାରା ଆଣେ, ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ତ୍ରୀ (ପତ୍ନୀ) ଉତ୍ତମ ଉପହାର ଆଣେ ପରି।
10.40.7
यु॒वं ह॑ भु॒ज्युं यु॒वम॑श्विना॒ वशं॑ यु॒वं शि॒ञ्जार॑मु॒शना॒मुपा॑रथुः ।
यु॒वोररा॑वा॒ परि॑ स॒ख्यमा॑सते यु॒वोर॒हमव॑सा सु॒म्नमा च॑के ॥
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ତୁମେ ଦୁହେଁ ଭୁଜ୍ୟୁ, ବଶ, ଶିଞ୍ଜାର ଓ ଉଶନାଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆଣି ପାର କରାଇଲ। ତୁମ ମିତ୍ରତାରେ ଅଦାତା ବସି ରହନ୍ତି; ତୁମ ରକ୍ଷାରେ ମୁଁ ତୁମ କୃପା ଚାହେଁ।
10.40.8
यु॒वं ह॑ कृ॒शं यु॒वम॑श्विना श॒युं यु॒वं वि॒धन्तं॑ वि॒धवा॑मुरुष्यथः ।
यु॒वं स॒निभ्य॑ स्त॒नय॑न्तमश्वि॒नाप॑ व्र॒जमू॑र्णुथः स॒प्तास्य॑म् ॥
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ତୁମେ ଦୁହେଁ କୃଶ, ଶୟୁ, ବିଧନ୍ତ ଓ ବିଧବାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କଲ। ଦାତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗର୍ଜନକାରୀ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଗୋଶାଳା, ସପ୍ତମୁଖଙ୍କୁ ତୁମେ ଖୋଲିଲ।
10.40.9
जनि॑ष्ट॒ योषा॑ प॒तय॑त्कनीन॒को वि चारु॑हन्वी॒रुधो॑ दं॒सना॒ अनु॑ ।
आस्मै॑ रीयन्ते निव॒नेव॒ सिन्ध॑वो अ॒स्मा अह्ने॑ भवति॒ तत्प॑तित्व॒नम् ॥
ଯୁବତୀ ଜନ୍ମିଲା; କନୀନକ ଉଡ଼ିଯାଉ। କିରଣଗୁଡ଼ିକ ଅଲଗା ହୋଇ ଉଠିଲେ, ଔଷଧିମାନଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନଦୀମାନେ ନତ ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅନ୍ତି; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସେହି ଦିନରେ ତାହା ପତିତ୍ୱ ହୁଏ।
10.40.10
जी॒वं रु॑दन्ति॒ वि म॑यन्ते अध्व॒रे दी॒र्घामनु॒ प्रसि॑तिं दीधियु॒र्नरः॑ ।
वा॒मं पि॒तृभ्यो॒ य इ॒दं स॑मेरि॒रे मयः॒ पति॑भ्यो॒ जन॑यः परि॒ष्वजे॑ ॥
ଜୀବିତ ପାଇଁ କାନ୍ଦନ୍ତି; ଯଜ୍ଞରେ ଅଲଗା ବିଳାପ କରନ୍ତି; ଦୀର୍ଘ ବିଳାପ ପୁରୁଷମାନେ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ପିତୃମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଏକତ୍ର ପଠାଯାଇଥିବା ମଧୁର ଅନ୍ନ; ସ୍ୱାମୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପତ୍ନୀମାନେ (ପଠାନ୍ତି ପରି), ଆଲିଙ୍ଗନ ପାଇଁ।
10.40.11
न तस्य॑ विद्म॒ तदु॒ षु प्र वो॑चत॒ युवा॑ ह॒ यद्यु॑व॒त्याः क्षेति॒ योनि॑षु ।
प्रि॒योस्रि॑यस्य वृष॒भस्य॑ रे॒तिनो॑ गृ॒हं ग॑मेमाश्विना॒ तदु॑श्मसि ॥
ତାହା ଆମେ ଜାଣୁ ନାହୁଁ; ଯୁବକ ଯୁବତୀର ଗର୍ଭରେ ବସେ ସେତେବେଳେ ତାହା ଭଲ କରି କୁହ। ପ୍ରିୟ-ଯଶସ୍ୱୀ, ବୃଷଭ, ବୀର୍ଯ୍ୟବାନଙ୍କ ଗୃହକୁ ଆମେ ଯିବା, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ; ତାହାହିଁ ଆମେ ଚାହୁଁ।
10.40.12
आ वा॑मगन्त्सुम॒तिर्वा॑जिनीवसू॒ न्य॑श्विना हृ॒त्सु कामा॑ अयंसत ।
अभू॑तं गो॒पा मि॑थु॒ना शु॑भस्पती प्रि॒या अ॑र्य॒म्णो दुर्याँ॑ अशीमहि ॥
ହେ ବାଜିନୀବସୁଗଣ, ତୁମର ସୁମତି ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁ; ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ହୃଦୟରେ କାମନା ସ୍ଥିର ହୋଇଛି। ତୁମେ ଦୁହେଁ ମଙ୍ଗଳର ରକ୍ଷକ, ଯୁଗଳ, ପ୍ରଭୁ ଓ ପ୍ରିୟ ହୁଅ; ଅର୍ଯ୍ୟମାଙ୍କ ଦ୍ୱାର ଆମେ ପାଉ।
10.40.13
ता म॑न्दसा॒ना मनु॑षो दुरो॒ण आ ध॒त्तं र॒यिं स॒हवी॑रं वच॒स्यवे॑ ।
कृ॒तं ती॒र्थं सु॑प्रपा॒णं शु॑भस्पती स्था॒णुं प॑थे॒ष्ठामप॑ दुर्म॒तिं ह॑तम् ॥
ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇଥିବା ହେ ଦୁଇଜଣ, ମାନବର ଗୃହରେ ବୀରପୁତ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଧନ ଆମ ପାଇଁ ରଖ; ବାକ୍ପଟୁ ସ୍ତୋତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ। ହେ ଉଷାର ପ୍ରଭୁଗଣ, ସୁପେୟ ଜଳର ସହଜ ଘାଟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର, ଦୃଢ ସ୍ତମ୍ଭ ଓ ଉତ୍ତମ ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ ସ୍ଥାପନ କର, ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧିକୁ ଦୂର କର।
10.40.14
क्व॑ स्विद॒द्य क॑त॒मास्व॒श्विना॑ वि॒क्षु द॒स्रा मा॑दयेते शु॒भस्पती॑ ।
क ईं॒ नि ये॑मे कत॒मस्य॑ जग्मतु॒र्विप्र॑स्य वा॒ यज॑मानस्य वा गृ॒हम् ॥
ଆଜି ସେହି ଦୁଇଜଣ କେଉଁଠି, କେଉଁ ଜନଗଣ ମଧ୍ୟରେ? ଅଦ୍ଭୁତ ଅଶ୍ୱିନ, ଉଷାର ପ୍ରଭୁଗଣ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କୁ କିଏ ଧରି ରଖିଛି? ଅନେକ ମଧ୍ୟରୁ କାହାର ଗୃହକୁ ସେମାନେ ଯାଇଛନ୍ତି — ବିପ୍ରଙ୍କର ନା ଯଜମାନଙ୍କର?