Ṛgveda · Sūkta 10.90
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.90.1
स॒हस्र॑शीर्षा॒ पुरु॑षः सहस्रा॒क्षः स॒हस्र॑पात् ।
स भूमिं॑ वि॒श्वतो॑ वृ॒त्वात्य॑तिष्ठद्दशाङ्गु॒लम् ॥
Der Puruṣa hat tausend Häupter, tausend Augen, tausend Füße. Die Erde von allen Seiten umhüllend, ragte er zehn Finger breit darüber hinaus.
10.90.2
पुरु॑ष ए॒वेदं सर्वं॒ यद्भू॒तं यच्च॒ भव्य॑म् ।
उ॒तामृ॑त॒त्वस्येशा॑नो॒ यदन्ने॑नाति॒रोह॑ति ॥
Der Puruṣa ist all dies, was war und was sein wird. Er ist der Herr der Unsterblichkeit, die er durch die Nahrung übersteigt.
10.90.3
ए॒तावा॑नस्य महि॒मातो॒ ज्यायां॑श्च॒ पूरु॑षः ।
पादो॑ऽस्य॒ विश्वा॑ भू॒तानि॑ त्रि॒पाद॑स्या॒मृतं॑ दि॒वि ॥
So groß ist seine Herrlichkeit, und der Puruṣa ist noch größer. Alle Wesen sind ein Viertel von ihm; drei Viertel von ihm sind das Unsterbliche im Himmel.
10.90.4
त्रि॒पादू॒र्ध्व उदै॒त्पुरु॑षः॒ पादो॑ऽस्ये॒हाभ॑व॒त्पुनः॑ ।
ततो॒ विष्व॒ङ्व्य॑क्रामत्साशनानश॒ने अ॒भि ॥
Der dreifüßige Puruṣa erhob sich nach oben; sein einziger Fuß entstand hier wieder. Dann breitete er sich nach allen Seiten aus, in das Essende und das Nichtessende.
10.90.5
तस्मा॑द्वि॒राळ॑जायत वि॒राजो॒ अधि॒ पूरु॑षः ।
स जा॒तो अत्य॑रिच्यत प॒श्चाद्भूमि॒मथो॑ पु॒रः ॥
Aus ihm wurde Virāj geboren, und aus Virāj ging der Puruṣa hervor. Geboren, breitete er sich aus über die Erde, hinten und dann auch vorn.
10.90.6
यत्पुरु॑षेण ह॒विषा॑ दे॒वा य॒ज्ञमत॑न्वत ।
व॒स॒न्तो अ॑स्यासी॒दाज्यं॑ ग्री॒ष्म इ॒ध्मः श॒रद्ध॒विः ॥
Als die Götter das Opfer mit dem Puruṣa als Opfergabe vollzogen, war der Frühling seine Butter, der Sommer das Brennholz und der Herbst die Opfergabe.
10.90.7
तं य॒ज्ञं ब॒र्हिषि॒ प्रौक्ष॒न्पुरु॑षं जा॒तम॑ग्र॒तः ।
तेन॑ दे॒वा अ॑यजन्त सा॒ध्या ऋष॑यश्च॒ ये ॥
Sie besprengten jenen Puruṣa, der vorn geboren war, auf dem heiligen Gras; mit ihm vollzogen die Götter, die Sādhyas und die Seher das Opfer.
10.90.8
तस्मा॑द्य॒ज्ञात्स॑र्व॒हुतः॒ सम्भृ॑तं पृषदा॒ज्यम् ।
प॒शून्तांश्च॑क्रे वाय॒व्या॑नार॒ण्यान्ग्रा॒म्याश्च॒ ये ॥
Aus jenem ganz dargebrachten Opfer wurde das pṛṣadājya gesammelt; daraus schuf er jene Tiere, die Vāyu gehörten, wilde und zahme.
10.90.9
तस्मा॑द्य॒ज्ञात्स॑र्व॒हुतः॒ ऋचः॒ सामा॑नि जज्ञिरे ।
छन्दां॑सि जज्ञिरे॒ तस्मा॒द्यजु॒स्तस्मा॑दजायत ॥
Aus jenem ganz dargebrachten Opfer wurden die ṛc und die sāman geboren; die chandas wurden geboren, daraus wurden die yajus geboren, daraus wurde jenes geboren.
10.90.10
तस्मा॒दश्वा॑ अजायन्त॒ ये के चो॑भ॒याद॑तः ।
गावो॑ ह जज्ञिरे॒ तस्मा॒त्तस्मा॑ज्जा॒ता अ॑जा॒वयः॑ ॥
Daraus wurden die Pferde geboren und jene, die in beiden Reihen Zähne haben; daraus wurden fürwahr die Kühe geboren, und daraus wurden Ziegen und Schafe geboren.
10.90.11
यत्पुरु॑षं॒ व्यद॑धुः कति॒धा व्य॑कल्पयन् ।
मुखं॒ किम॑स्य॒ कौ बा॒हू का ऊ॒रू पादा॑ उच्येते ॥
Als sie den Puruṣa zerteilten, in wie viele Teile legten sie ihn? Was wurde sein Mund? Was sind seine Arme? Was sind seine Schenkel? Was heißt es, seien seine Füße?
10.90.12
ब्रा॒ह्म॒णो॑ऽस्य॒ मुख॑मासीद्बा॒हू रा॑ज॒न्यः॑ कृ॒तः ।
ऊ॒रू तद॑स्य॒ यद्वैश्यः॑ प॒द्भ्यां शू॒द्रो अ॑जायत ॥
Der Brahmane war sein Mund; der Krieger wurde zu seinen Armen gemacht. Der Bauer wurde zu seinen Schenkeln; aus seinen Füßen wurde der Diener geboren.
10.90.13
च॒न्द्रमा॒ मन॑सो जा॒तश्चक्षोः॒ सूर्यो॑ अजायत ।
मुखा॒दिन्द्र॑श्चा॒ग्निश्च॑ प्रा॒णाद्वा॒युर॑जायत ॥
Aus dem Geist wurde der Mond geboren, aus dem Auge die Sonne. Aus dem Mund entstanden Indra und Agni, und aus dem Atem wurde Vāyu geboren.
10.90.14
नाभ्या॑ आसीद॒न्तरि॑क्षं शी॒र्ष्णो द्यौः सम॑वर्तत ।
प॒द्भ्यां भूमि॒र्दिशः॒ श्रोत्रा॒त्तथा॑ लो॒काँ अ॑कल्पयन् ॥
Aus dem Nabel entstand der Luftraum, aus dem Haupt erhob sich zugleich der Himmel. Aus den Füßen die Erde, aus dem Ohr die Richtungen; so formten sie die Welten.
10.90.15
स॒प्तास्या॑सन्परि॒धय॒स्त्रिः स॒प्त स॒मिधः॑ कृ॒ताः ।
दे॒वा यद्य॒ज्ञं त॑न्वा॒ना अब॑ध्न॒न्पुरु॑षं प॒शुम् ॥
Sieben waren seine Umzäunungshölzer, und dreimal sieben Brennhölzer wurden bereitet, als die Götter, das Opfer vollziehend, den Puruṣa als Opfertier fesselten.
10.90.16
य॒ज्ञेन॑ य॒ज्ञम॑यजन्त दे॒वास्तानि॒ धर्मा॑णि प्रथ॒मान्या॑सन् ।
ते ह॒ नाकं॑ महि॒मानः॑ सचन्त॒ यत्र॒ पूर्वे॑ सा॒ध्याः सन्ति॑ दे॒वाः ॥
Durch das Opfer brachten die Götter ein Opfer dar; dies waren die ersten Ordnungen. Jene Mächtigen erlangten fürwahr die himmlische Wohnstatt, wo die alten, vollendeten Götter wohnen.