Ṛgveda · Sūkta 3.41

3.41.1

आ तू न॑ इन्द्र म॒द्र्य॑ग्हुवा॒नः सोम॑पीतये ।
हरि॑भ्यां याह्यद्रिवः ॥

Indra, von uns gerufen, um den Soma zu trinken, komm hierher mit deinen beiden braunen Rossen, o Träger des Steins.

स॒त्तो होता॑ न ऋ॒त्विय॑स्तिस्ति॒रे ब॒र्हिरा॑नु॒षक् ।
अयु॑ज्रन्प्रा॒तरद्र॑यः ॥

Der Priester Hotar, für uns der Ordnung gemäß gesessen, hat sich auf das heilige Gras gesetzt; im Morgengrauen wurden die Preßsteine angespannt.

इ॒मा ब्रह्म॑ ब्रह्मवाहः क्रि॒यन्त॒ आ ब॒र्हिः सी॑द ।
वी॒हि शू॑र पुरो॒ळाश॑म् ॥

Diese Gebete werden gesprochen; Träger der Gebete, komm und setze dich auf das heilige Gras. O Held, koste den Puroḷāśa-Kuchen.

रा॒र॒न्धि सव॑नेषु ण ए॒षु स्तोमे॑षु वृत्रहन् ।
उ॒क्थेष्वि॑न्द्र गिर्वणः ॥

Erfreue dich an diesen Pressungen, diesen Hymnen und Rezitationen; o Indra, Vṛtra-Töter, o du mit Gesang Gepriesener.

म॒तयः॑ सोम॒पामु॒रुं रि॒हन्ति॒ शव॑स॒स्पति॑म् ।
इन्द्रं॑ व॒त्सं न मा॒तरः॑ ॥

Wie Mütter ihr Kalb lecken, so lecken die Lieder Indra, den Somatrinker, den mächtigen Herrn der Kraft.

स म॑न्दस्वा॒ ह्यन्ध॑सो॒ राध॑से त॒न्वा॑ म॒हे ।
न स्तो॒तारं॑ नि॒दे क॑रः ॥

So freue dich denn am Saft, mit deinem eigenen Leib, zu großer Gabe; bringe den Lobsänger nicht in Armut.

व॒यमि॑न्द्र त्वा॒यवो॑ ह॒विष्म॑न्तो जरामहे ।
उ॒त त्वम॑स्म॒युर्व॑सो ॥

O Indra, wir, die dich begehren und Opfergaben bringen, preisen dich; und du, o Vasu, bist uns gewogen.

मारे अ॒स्मद्वि मु॑मुचो॒ हरि॑प्रिया॒र्वाङ्या॑हि ।
इन्द्र॑ स्वधावो॒ मत्स्वे॒ह ॥

Wende dich nicht fern von uns. O du, der die falben Rosse liebt, komm zu uns her. O Indra, o Herr deiner eigenen Kraft, erfreue dich hier.

अ॒र्वाञ्चं॑ त्वा सु॒खे रथे॒ वह॑तामिन्द्र के॒शिना॑ ।
घृ॒तस्नू॑ ब॒र्हिरा॒सदे॑ ॥

Mögen dich im bequemen Wagen zu uns bringen, o Indra, zwei langmähnige Rosse, von Schmalz triefend, damit du dich auf das heilige Gras setzt.