ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 6.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.2.1
त्वं हि क्षैत॑व॒द्यशोऽग्ने॑ मि॒त्रो न पत्य॑से ।
त्वं वि॑चर्षणे॒ श्रवो॒ वसो॑ पु॒ष्टिं न पु॑ष्यसि ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ହିଁ ତେଜସ୍ୱୀ ଯଶର ଅଧିପତି; ମିତ୍ରଙ୍କ ପରି ତୁମେ ରକ୍ଷା କର। ହେ ସର୍ବଦର୍ଶୀ, ଧନଦାତା, ତୁମେ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ପୋଷଣ ବଢ଼ାଉଛ।
6.2.2
त्वां हि ष्मा॑ चर्ष॒णयो॑ य॒ज्ञेभि॑र्गी॒र्भिरीळ॑ते ।
त्वां वा॒जी या॑त्यवृ॒को र॑ज॒स्तूर्वि॒श्वच॑र्षणिः ॥
ନିଶ୍ଚୟ ଯଜ୍ଞ ଓ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ହିଁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ହେ ବଳବାନ, ଅହିଂସ୍ର, ଅନ୍ତରୀକ୍ଷରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ତୁମେ ହିଁ ବେଗରେ ଯାଉଛ।
6.2.3
स॒जोष॑स्त्वा दि॒वो नरो॑ य॒ज्ञस्य॑ के॒तुमि॑न्धते ।
यद्ध॒ स्य मानु॑षो॒ जनः॑ सुम्ना॒युर्जु॒ह्वे अ॑ध्व॒रे ॥
ଏକମତରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆସିଥିବା ତୁମକୁ ପୁରୋହିତମାନେ ଯଜ୍ଞର ଧ୍ୱଜା ରୂପେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି। ମନୁଷ୍ୟମାନେ କଲ୍ୟାଣ ଇଚ୍ଛାରେ ଅଧ୍ୱରରେ ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି କରନ୍ତି।
6.2.4
ऋध॒द्यस्ते॑ सु॒दान॑वे धि॒या मर्तः॑ श॒शम॑ते ।
ऊ॒ती ष बृ॑ह॒तो दि॒वो द्वि॒षो अंहो॒ न त॑रति ॥
ଉଦାର ଦାତା ପାଇଁ ତୁମ ସେବାରେ ଯେ ବଢ଼େ ଓ ଭକ୍ତିରେ ସ୍ତୁତି କରେ, ସେ ତୁମ ମହାନ ରକ୍ଷାରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପାପକୁ ନଦୀ ପରି ପାର କରେ।
6.2.5
स॒मिधा॒ यस्त॒ आहु॑तिं॒ निशि॑तिं॒ मर्त्यो॒ नश॑त् ।
व॒याव॑न्तं॒ स पु॑ष्यति॒ क्षय॑मग्ने श॒तायु॑षम् ॥
ସମିଧରେ ତୁମକୁ ଆହୁତି ଓ ଘୃତ ଅର୍ପଣ କରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ବଳସମ୍ପନ୍ନ ଗୃହରେ ବଢ଼େ। ହେ ଅଗ୍ନି, ସେ ଶହେ ବର୍ଷ ବଞ୍ଚୁ।
6.2.6
त्वे॒षस्ते॑ धू॒म ऋ॑ण्वति दि॒वि षञ्च्छु॒क्र आत॑तः ।
सूरो॒ न हि द्यु॒ता त्वं कृ॒पा पा॑वक॒ रोच॑से ॥
ତୁମ ଜ୍ୱାଳା ଓ ଧୂଆଁ ଆକାଶରେ ଉଠି ବ୍ୟାପେ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ତୁମେ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଅ। ହେ ପାବନକାରୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତୁମ ତେଜରେ ରୂପ ସହ ତୁମେ ଝଲସୁଛ।
6.2.7
अधा॒ हि वि॒क्ष्वीड्योऽसि॑ प्रि॒यो नो॒ अति॑थिः ।
र॒ण्वः पु॒री॑व॒ जूर्यः॑ सू॒नुर्न त्र॑य॒याय्यः॑ ॥
ଏବେ ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସନୀୟ, ଆମର ପ୍ରିୟ ଅତିଥି। ଦୁର୍ଗ ପରି ଦୃଢ଼ ଓ ପୁରାତନ, ପୁତ୍ର ପରି ଆହ୍ୱାନଯୋଗ୍ୟ।
6.2.8
क्रत्वा॒ हि द्रोणे॑ अ॒ज्यसेऽग्ने॑ वा॒जी न कृत्व्यः॑ ।
परि॑ज्मेव स्व॒धा गयोऽत्यो॒ न ह्वा॒र्यः शिशुः॑ ॥
ଜ୍ଞାନ ଓ ବଳରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ କାଠ ପାତ୍ରରେ ଅଭିଷିକ୍ତ; ବଳବାନ ଘୋଡ଼ା ପରି କର୍ମଠ। ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗେ ବ୍ୟାପ୍ତ ସ୍ୱଧା ପରି, ସ୍ତୁତି ପରି, ଦୌଡ଼ନ୍ତା ଆହ୍ୱାନଯୋଗ୍ୟ ଶିଶୁ ପରି।
6.2.9
त्वं त्या चि॒दच्यु॒ताग्ने॑ प॒शुर्न यव॑से ।
धामा॑ ह॒ यत्ते॑ अजर॒ वना॑ वृ॒श्चन्ति॒ शिक्व॑सः ॥
ସେହି ଅଚଞ୍ଚଳ ଶିଖାଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଘାସ ଆଡ଼େ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ପଶୁ ପରି ସ୍ଥିର କର। ହେ ଅଜର, ଯେବେ ତୁମର ସ୍ଥାନ ସ୍ଥିର ହୁଏ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଖା ବନ କାଟି ଦିଏ।
6.2.10
वेषि॒ ह्य॑ध्वरीय॒तामग्ने॒ होता॒ दमे॑ वि॒शाम् ।
स॒मृधो॑ विश्पते कृणु जु॒षस्व॑ ह॒व्यम॑ङ्गिरः ॥
ଯଜ୍ଞକାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଇଚ୍ଛିତ, ହେ ଅଗ୍ନି; ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ଗୃହରେ ହୋତା। ହେ ବିଶ୍ପତି, ଏହାକୁ ଭଲ ଭାବେ ଜାଳ; ହେ ଅଙ୍ଗିରା, ହବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର।
6.2.11
अच्छा॑ नो मित्रमहो देव दे॒वानग्ने॒ वोचः॑ सुम॒तिं रोद॑स्योः वी॒हि स्व॒स्तिं सु॑क्षि॒तिं दि॒वो नॄन् ।
द्वि॒षो अंहां॑सि दुरि॒ता त॑रेम॒ ता त॑रेम॒ तवाव॑सा तरेम ॥
ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ହେ ଦେବ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଆମ ପାଇଁ ସୁମତି ଘୋଷଣା କର। ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀର ସୁମତି ବାଛ; ସ୍ୱସ୍ତି ଓ ସୁଖକର ବାସ ଆଣ, ସ୍ୱର୍ଗର ନେତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ। ଶତ୍ରୁର ପାପ ଓ ଅପରାଧ ଆମେ ପାର ହେଉ; ତୁମ ସାହାଯ୍ୟରେ ସେଗୁଡ଼ିକ ପାର ହେଉ।