ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 6.50
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.50.1
हु॒वे वो॑ दे॒वीमदि॑तिं॒ नमो॑भिर्मृळी॒काय॒ वरु॑णं मि॒त्रम॒ग्निम् ।
अ॒भि॒क्ष॒दाम॑र्य॒मणं॑ सु॒शेवं॑ त्रा॒तॄन्दे॒वान्त्स॑वि॒तारं॒ भगं॑ च ॥
ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରେ — ଦେବୀ ଅଦିତି, ବରୁଣ, ମିତ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ନମସ୍କାର ସହିତ, ରକ୍ଷା ପାଇଁ; ଅଭିକ୍ଷଦା, ଅର୍ଯ୍ୟମା, ସୁଶେବ, ରକ୍ଷକ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ, ସବିତା ଓ ଭଗଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।
6.50.2
सु॒ज्योति॑षः सूर्य॒ दक्ष॑पितॄननागा॒स्त्वे सु॑महो वीहि दे॒वान् ।
द्वि॒जन्मा॑नो॒ य ऋ॑त॒सापः॑ स॒त्याः स्व॑र्वन्तो यज॒ता अ॑ग्निजि॒ह्वाः ॥
ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଦକ୍ଷପିତୃମାନଙ୍କୁ ନିଷ୍ପାପ ଅବସ୍ଥାରେ ଆଣ; ହେ ମହାନ୍, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆଣ — ଯେଉଁମାନେ ଦ୍ୱିଜନ୍ମା, ଋତର ରକ୍ଷକ, ସତ୍ୟ, ସ୍ୱର୍ଗବାନ, ଯଜ୍ଞାର୍ହ ଓ ଅଗ୍ନି ଯାହାଙ୍କ ଜିହ୍ୱା।
6.50.3
उ॒त द्या॑वापृथिवी क्ष॒त्रमु॒रु बृ॒हद्रो॑दसी शर॒णं सु॑षुम्ने ।
म॒हस्क॑रथो॒ वरि॑वो॒ यथा॑ नो॒ऽस्मे क्षया॑य धिषणे अने॒हः ॥
ଏବଂ ହେ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ, ବିଶାଳ ମହାନ ଶକ୍ତି ଆମକୁ ଦିଅ; ହେ ଦୁଇ ଲୋକ, ଆଶ୍ରୟ ହୁଅ, ହେ ସୁନ୍ଦର ସୃଷ୍ଟ, ମହାନ; ତୁମେ ଦୁହେଁ ଆମକୁ ସମ୍ପଦ ଦିଅ, ଆମ ବାସ ପାଇଁ, ହେ ରକ୍ଷକମାନେ, ନିରାପଦରେ।
6.50.4
आ नो॑ रु॒द्रस्य॑ सू॒नवो॑ नमन्ताम॒द्या हू॒तासो॒ वस॒वोऽधृ॑ष्टाः ।
यदी॒मर्भे॑ मह॒ति वा॑ हि॒तासो॑ बा॒धे म॒रुतो॒ अह्वा॑म दे॒वान् ॥
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଏଠାରେ ଆମ ପ୍ରତି ନତ ହୁଅନ୍ତୁ — ଆଜି ଆହୂତ ବସୁଗଣ, ଅଜେୟ; ଶିଶୁରେ କିମ୍ବା ମହାନ୍ରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇ, ସଙ୍କଟରେ, ଆମେ ମରୁତ୍ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଡାକିବା ବେଳେ।
6.50.5
मि॒म्यक्ष॒ येषु॑ रोद॒सी नु दे॒वी सिष॑क्ति पू॒षा अ॑भ्यर्ध॒यज्वा॑ ।
श्रु॒त्वा हवं॑ मरुतो॒ यद्ध॑ या॒थ भूमा॑ रेजन्ते॒ अध्व॑नि॒ प्रवि॑क्ते ॥
ଯାହାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବୀ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ବର୍ତ୍ତମାନ କମ୍ପିତ ହୁଏ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ ଦେଉଥିବା ପୂଷା ଅନୁସରଣ କରନ୍ତୁ; ହେ ମରୁତ୍ଗଣ, ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣି ତୁମେ ଚାଲିଲେ, ପ୍ରାଣୀମାନେ ଖୋଲା ପଥରେ କମ୍ପନ୍ତି।
6.50.6
अ॒भि त्यं वी॒रं गिर्व॑णसम॒र्चेन्द्रं॒ ब्रह्म॑णा जरित॒र्नवे॑न ।
श्रव॒दिद्धव॒मुप॑ च॒ स्तवा॑नो॒ रास॒द्वाजाँ॒ उप॑ म॒हो गृ॑णा॒नः ॥
ସେଇ ବୀର, ଗୀତରେ ସ୍ତୁତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନୂତନ ବ୍ରହ୍ମ (ସ୍ତୋତ୍ର)ରେ ସ୍ତୁତି କର, ହେ ଗାୟକ; ସେ ଆମର ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣନ୍ତୁ, ସ୍ତୋତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି, ମହାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଆମକୁ ବହୁ ପୁରସ୍କାର ଦିଅନ୍ତୁ।
6.50.7
ओ॒मान॑मापो मानुषी॒रमृ॑क्तं॒ धात॑ तो॒काय॒ तन॑याय॒ शं योः ।
यू॒यं हि ष्ठा भि॒षजो॑ मा॒तृत॑मा॒ विश्व॑स्य स्था॒तुर्जग॑तो॒ जनि॑त्रीः ॥
ହେ ଜଳସମୂହ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଓ ଅମର। ତୁମ ପୁତ୍ର ଓ ସନ୍ତାନକୁ ସୁଖ ଓ କଲ୍ୟାଣ ଦିଅ। ତୁମେ ବୈଦ୍ୟ, ଅତି ମାତୃତୁଲ୍ୟ; ସ୍ଥିର ଓ ଚଳ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଜନନୀ।
6.50.8
आ नो॑ दे॒वः स॑वि॒ता त्राय॑माणो॒ हिर॑ण्यपाणिर्यज॒तो ज॑गम्यात् ।
यो दत्र॑वाँ उ॒षसो॒ न प्रती॑कं व्यूर्णु॒ते दा॒शुषे॒ वार्या॑णि ॥
ରକ୍ଷାକାରୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହସ୍ତ ସବିତା ଦେବ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ। ସେ ଦାନଶୀଳ; ଉଷାର ଆଲୋକ ପରି ସେ ନିଜ କିରଣ ଖୋଲନ୍ତି ଏବଂ ଯଜମାନକୁ ଧନ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି।
6.50.9
उ॒त त्वं सू॑नो सहसो नो अ॒द्या दे॒वाँ अ॒स्मिन्न॑ध्व॒रे व॑वृत्याः ।
स्याम॒हं ते॒ सद॒मिद्रा॒तौ तव॑ स्याम॒ग्नेऽव॑सा सु॒वीरः॑ ॥
ହେ ବଳର ପୁତ୍ର, ଆଜି ଆମ ପାଇଁ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆଣ। ହେ ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ସଦା ତୁମ ଦାନରେ ରହିବି; ତୁମ ସହାୟତାରେ ମୁଁ ବୀର ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସହ ସମୃଦ୍ଧ ହେବି।
6.50.10
उ॒त त्या मे॒ हव॒मा ज॑ग्म्यातं॒ नास॑त्या धी॒भिर्यु॒वम॒ङ्ग वि॑प्रा ।
अत्रिं॒ न म॒हस्तम॑सोऽमुमुक्तं॒ तूर्व॑तं नरा दुरि॒ताद॒भीके॑ ॥
ସେହି ଦୁଇଜଣ ମୋ ଆହ୍ୱାନରେ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ, ହେ ନାସତ୍ୟମାନେ, ହେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ; ତୁମେ ମହା ଅନ୍ଧକାରରୁ ଅତ୍ରିଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲ। ହେ ନରଗଣ, ବିପଦ ଓ ସଙ୍କଟରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
6.50.11
ते नो॑ रा॒यो द्यु॒मतो॒ वाज॑वतो दा॒तारो॑ भूत नृ॒वतः॑ पुरु॒क्षोः ।
द॒श॒स्यन्तो॑ दि॒व्याः पार्थि॑वासो॒ गोजा॑ता॒ अप्या॑ मृ॒ळता॑ च देवाः ॥
ସେହି ଦେବତାମାନେ ଆମକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବଳବାନ, ମନୁଷ୍ୟସମେତ ଧନର ଦାତା ହେଉନ୍ତୁ। ଦିବ୍ୟ ଓ ପାର୍ଥିବ ଦେବତାମାନେ ଦାତା ହୋଇ ଆମକୁ ସୁଖ ଦିଅନ୍ତୁ, ହେ ଦେବଗଣ।
6.50.12
ते नो॑ रु॒द्रः सर॑स्वती स॒जोषा॑ मी॒ळ्हुष्म॑न्तो॒ विष्णु॑र्मृळन्तु वा॒युः ।
ऋ॒भु॒क्षा वाजो॒ दैव्यो॑ विधा॒ता प॒र्जन्या॒वाता॑ पिप्यता॒मिषं॑ नः ॥
ସେହି ରୁଦ୍ର, ଏକତ୍ର ଆନନ୍ଦିତା ସରସ୍ୱତୀ, କୃପାମୟ ସ୍ତୁତିଯୁକ୍ତ ବିଷ୍ଣୁ, ବାୟୁ, ଋଭୁକ୍ଷା, ଦୈବ ବାଜ, ବିଧାତା, ଏବଂ ପର୍ଜନ୍ୟ ଓ ବାତ ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ ଓ ଆମ ଅନ୍ନ ପୁଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ।
6.50.13
उ॒त स्य दे॒वः स॑वि॒ता भगो॑ नो अ॒पां नपा॑दवतु॒ दानु॒ पप्रिः॑ ।
त्वष्टा॑ दे॒वेभि॒र्जनि॑भिः स॒जोषा॒ द्यौर्दे॒वेभिः॑ पृथि॒वी स॑मु॒द्रैः ॥
ସେହି ଦେବ ସବିତା ଓ ଭଗ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଜଳର ପୁତ୍ର ଦାନଶୀଳ ଓ ତୃପ୍ତିଦାୟକ ହୁଅନ୍ତୁ। ତ୍ୱଷ୍ଟା ଦେବତା ଓ ଜନ୍ମମାନଙ୍କ ସହ ସାମଞ୍ଜସ୍ୟରେ ରହନ୍ତୁ; ଦ୍ୟୁଲୋକ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ, ପୃଥିବୀ ସମୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ସହ।
6.50.14
उ॒त नोऽहि॑र्बु॒ध्न्यः॑ शृणोतु अ॒ज एक॑पात्पृथि॒वी स॑मु॒द्रः ।
विश्वे॑ दे॒वा ऋ॑ता॒वृधो॑ हुवा॒नाः स्तु॒ता मन्त्राः॑ कविश॒स्ता अ॑वन्तु ॥
ଅହିର୍ବୁଧ୍ନ୍ୟ ଆମକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ; ଅଜ ଏକପାଦ, ପୃଥିବୀ ଓ ସମୁଦ୍ର ଶୁଣନ୍ତୁ। ଋତକୁ ବଢ଼ାଉଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଆହୂତ ଓ ସ୍ତୁତ ହୋଇ, କବିମାନଙ୍କ ପ୍ରଶଂସିତ ମନ୍ତ୍ରରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
6.50.15
ए॒वा नपा॑तो॒ मम॒ तस्य॑ धी॒भिर्भ॒रद्वा॑जा अ॒भ्य॑र्चन्त्य॒र्कैः ।
ग्ना हु॒तासो॒ वस॒वोऽधृ॑ष्टा॒ विश्वे॑ स्तु॒तासो॑ भूता यजत्राः ॥
ଏହିପରି, ହେ ଜଳର ପୁତ୍ରଗଣ, ମୋର ଓ ତାଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ ଭରଦ୍ୱାଜମାନେ ମନ୍ତ୍ରରେ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ହେ ପୂଜନୀୟ ଦେବତାଗଣ, ହୋମରେ ଆହୂତ ବସୁଗଣ, ଅଜେୟଗଣ, ସମସ୍ତେ ସ୍ତୁତ ହୋଇ ବିଦ୍ୟମାନ ରୁହନ୍ତୁ।