ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 9.98

9.98.1

अ॒भि नो॑ वाज॒सात॑मं र॒यिम॑र्ष पुरु॒स्पृह॑म् ।
इन्दो॑ स॒हस्र॑भर्णसं तुविद्यु॒म्नं वि॑भ्वा॒सह॑म् ॥

ହେ ସୋମ, ଆମ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବଳଦାୟୀ, ବହୁଜନଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିବା ଧନ ପ୍ରବାହିତ କର। ହେ ଇନ୍ଦୁ, ସହସ୍ର ପ୍ରକାରେ ପୋଷଣକାରୀ, ମହାତେଜସ୍ୱୀ, ସର୍ବଜୟୀ।

परि॒ ष्य सु॑वा॒नो अ॒व्ययं॒ रथे॒ न वर्मा॑व्यत ।
इन्दु॑र॒भि द्रुणा॑ हि॒तो हि॑या॒नो धारा॑भिरक्षाः ॥

ପେଷାଯାଉଥିବା ସେହି ସୋମ, ଅକ୍ଷୟ ରଥରେ କବଚ ପରି ନିଜକୁ ଧାରଣ କଲା। ଇନ୍ଦୁ, କାଠ ଛାଣିରେ ରଖାଯାଇ ନିଙ୍ଗାଯାଇ, ଧାରା ସହିତ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା।

परि॒ ष्य सु॑वा॒नो अ॑क्षा॒ इन्दु॒रव्ये॒ मद॑च्युतः ।
धारा॒ य ऊ॒र्ध्वो अ॑ध्व॒रे भ्रा॒जा नैति॑ गव्य॒युः ॥

ପେଷାଯାଉଥିବା ସେହି ସୋମ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା; ଇନ୍ଦୁ, ପଶମ ଛାଣିରେ, ମଦ ଦେଉଥିବା। ଯେଉଁ ଧାରା ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଉଠେ, ତାହା ଯଜ୍ଞରେ ତେଜ ସହିତ ଯାଏ, ଗାଈ କାମନା କରୁଥିବା ପରି।

स हि त्वं दे॑व॒ शश्व॑ते॒ वसु॒ मर्ता॑य दा॒शुषे॑ ।
इन्दो॑ सह॒स्रिणं॑ र॒यिं श॒तात्मा॑नं विवाससि ॥

ତୁମେ, ହେ ଦେବ, ଶାଶ୍ୱତକୁ ଓ ଦାନୀ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଧନ ଦିଅ। ହେ ଇନ୍ଦୁ, ସହସ୍ରଗୁଣ, ଶତାତ୍ମକ ଧନ ତୁମେ ପ୍ରଦାନ କର।

व॒यं ते॑ अ॒स्य वृ॑त्रह॒न्वसो॒ वस्वः॑ पुरु॒स्पृहः॑ ।
नि नेदि॑ष्ठतमा इ॒षः स्याम॑ सु॒म्नस्या॑ध्रिगो ॥

ଆମେ ତୁମର ହେଉ, ହେ ବୃତ୍ରହନ୍ତା, ହେ ବସୁ; ଏହି ବହୁଜନଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ ଧନର, ଅତି ନିକଟ ଅନ୍ନର ଅଧିକାରୀ ହେଉ। ହେ ଅଧୃଗ, ଆମେ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହର ଭାଗୀଦାର ହେଉ।

द्विर्यं पञ्च॒ स्वय॑शसं॒ स्वसा॑रो॒ अद्रि॑संहतम् ।
प्रि॒यमिन्द्र॑स्य॒ काम्यं॑ प्रस्ना॒पय॑न्त्यू॒र्मिण॑म् ॥

ପାଞ୍ଚ ସ୍ୱୟଂ-ଗୌରବମୟୀ ଭଉଣୀ ଦୁଇଥର ପଥର ଦ୍ୱାରା ଦବାଇ ଯାହାକୁ ଧୋଉଛନ୍ତି — ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ, କାମ୍ୟ, ତରଙ୍ଗଯୁକ୍ତ ସୋମକୁ ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି।

परि॒ त्यं ह॑र्य॒तं हरिं॑ ब॒भ्रुं पु॑नन्ति॒ वारे॑ण ।
यो दे॒वान्विश्वाँ॒ इत्परि॒ मदे॑न स॒ह गच्छ॑ति ॥

ସେଇ ସବୁଜ, ବାଦାମୀ ହରି (ସୋମ)କୁ ସେମାନେ ଛାଣିରେ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି; ସେ ଆନନ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି।

अ॒स्य वो॒ ह्यव॑सा॒ पान्तो॑ दक्ष॒साध॑नम् ।
यः सू॒रिषु॒ श्रवो॑ बृ॒हद्द॒धे स्व॑र्ण ह॑र्य॒तः ॥

ହେ ରକ୍ଷକଗଣ, ଏହାର ରକ୍ଷଣରେ—ଯିଏ ଦକ୍ଷ କର୍ମ ସାଧନ କରେ—ସେ କବିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହା ଯଶ ଦିଏ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, ସବୁଜ ଅଶ୍ୱ ପରି।

स वां॑ य॒ज्ञेषु॑ मानवी॒ इन्दु॑र्जनिष्ट रोदसी ।
दे॒वो दे॑वी गिरि॒ष्ठा अस्रे॑ध॒न्तं तु॑वि॒ष्वणि॑ ॥

ସେ ତୁମର ଯଜ୍ଞରେ, ହେ ମାନବୀ, ସୋମବିନ୍ଦୁ ଜନ୍ମିଲା; ହେ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ, ଦେବ ଓ ଦେବୀ, ପର୍ବତରେ ରହୁଥିବା, ତାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କଠାରେ ଅକ୍ଷତ ରଖ।

इन्द्रा॑य सोम॒ पात॑वे वृत्र॒घ्ने परि॑ षिच्यसे ।
नरे॑ च॒ दक्षि॑णावते दे॒वाय॑ सदना॒सदे॑ ॥

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ, ହେ ସୋମ, ବୃତ୍ରହନ୍ତା ପାଇଁ ତୁମେ ଛଣାଯାଉଛ; ଏବଂ ମଣିଷ ପାଇଁ, ଦକ୍ଷିଣା ଦାତା ପାଇଁ, ନିଜ ଆସନରେ ବସିଥିବା ଦେବତା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ।

ते प्र॒त्नासो॒ व्यु॑ष्टिषु॒ सोमाः॑ प॒वित्रे॑ अक्षरन् ।
अ॒प॒प्रोथ॑न्तः सनु॒तर्हु॑र॒श्चितः॑ प्रा॒तस्ताँ अप्र॑चेतसः ॥

ସେହି ପ୍ରାଚୀନ ସୋମରସ ଉଷାରେ ପବିତ୍ର ଛାଣିରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା; ନ ହଟାଇ, ଦାନକାରୀ, ଶତ୍ରୁ ସଂହାରକ—ପ୍ରଭାତରେ ସେହି ଅଜ୍ଞାନମାନଙ୍କୁ।

तं स॑खायः पुरो॒रुचं॑ यू॒यं व॒यं च॑ सू॒रयः॑ ।
अ॒श्याम॒ वाज॑गन्ध्यं स॒नेम॒ वाज॑पस्त्यम् ॥

ହେ ସଖାମାନେ, ଦୂରରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସେହିଙ୍କୁ ତୁମେ ଓ ଆମେ, ଗାୟକମାନେ ମଧ୍ୟ, ପାଇବା—ବଳର ସୁଗନ୍ଧଯୁକ୍ତ ଧନ; ବଳ-ସମୃଦ୍ଧିଯୁକ୍ତକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିବା।