الأوبانيشاد · Taittirīya 1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Taittirīya 1.1
ॐ शं नो मित्रः शं वरुणः । शं नो भवत्वर्यमा । शं न इन्द्रो बृहस्पतिः । शं नो विष्णुरुरुक्रमः ।
नमो ब्रह्मणे । नमस्ते वायो । त्वमेव प्रत्यक्षं ब्रह्मासि । त्वमेव प्रत्यक्षं ब्रह्म वदिष्यामि । ऋतं वदिष्यामि ।
सत्यं वदिष्यामि । तन्मामवतु । तद्वक्तारमवतु । अवतु माम् । अवतु वक्तारम् ।
ॐ शान्तिः शान्तिः शान्तिः ॥ १.१ ॥
أوم. ليكن ميترا مُنعِمًا علينا، وليكن فارونا مُنعِمًا علينا. وليكن أريامان مُنعِمًا علينا. وليكن إندرا وبرهاسباتي مُنعِمَين علينا. وليكن فيشنو ذو الخطوات الواسعة مُنعِمًا علينا. سجود للبراهمان. سجود لك، يا فايو. أنت حقًّا البراهمان الظاهر. وسأسمّيك البراهمان الظاهر. سأقول الحق المنظّم (ṛta). سأقول الصدق. ليحفظني ذلك، وليحفظ القائل. احفظني، واحفظ القائل. أوم. سلام، سلام، سلام.
Taittirīya 1.2
ॐ शीक्षां व्याख्यास्यामः । वर्णः स्वरः । मात्रा बलम् । साम सन्तानः । इत्युक्तः शीक्षाध्यायः ॥ १.२ ॥
أوم. سنشرح علم الأصوات (śīkṣā): الصوت (varṇa)، والنبر (svara)، والكمية (mātrā)، والجهد (bala)، والانسجام (sāma)، والوصل (santāna). وهكذا قيل فصل علم الأصوات.
Taittirīya 1.3
सह नौ यशः । सह नौ ब्रह्मवर्चसम् । अथातः संहिताया उपनिषदं व्याख्यास्यामः । पञ्चस्वधिकरणेषु ।
अधिलोकमधिज्यौतिषमधिविद्यमधिप्रजमध्यात्मम् । ता महासँहिता इत्याचक्षते । अथाधिलोकम् ।
पृथिवी पूर्वरूपम् । द्यौरुत्तररूपम् । आकाशः सन्धिः
वायुः सन्धानम् । इत्यधिलोकम् । अथाधिजौतिषम् । अग्निः पूर्वरूपम् । आदित्य उत्तररूपम् ।
आपः सन्धिः । वैद्युतः सन्धानम् । इत्यधिज्यौतिषम् । अथाधिविद्यम् । आचार्यः पूर्वरूपम्
अन्तेवास्युत्तररूपम् । विद्या सन्धिः । प्रवचनँसन्धानम् । इत्यधिविद्यम् । अथाधिप्रजम् । माता पूर्वरूपम् ।
पितोत्तररूपम् । प्रजा सन्धिः । प्रजननँसन्धानम् । इत्यधिप्रजलम्
अथाध्यात्मम् । अधरा हनुः पूर्वरूपम् । उत्तरा हनुरुत्तररूपम् । वाक्सन्धिः । जिह्वा सन्धानम् ।
इत्यध्यात्मम् । इतीमा महासँहिताः । य एवमेता महासँहिता व्याख्याता वेद । सन्धीयते प्रजया पशुभिः ब्रह्मवर्चसेनान्नाद्येन सुवर्गेण लोकेन ॥ १.३ ॥
ليكتسب كلانا المجد معًا، وليكتسب كلانا بهاء البراهمان معًا. الآن سنشرح أوبانيشاد السَّمهيتا في خمسة أقسام: عن العوالم، وعن الأجرام النيرة، وعن المعرفة، وعن النسل، وعن الذات. وتُسمّى هذه السَّمهيتات العظمى. أما عن العوالم: الأرض هي الصورة الأولى، والسماء هي الصورة الثانية، والفضاء هو الوصل، والهواء هو الربط. هذا عن العوالم. وأما عن الأجرام النيرة: النار هي الصورة الأولى، والشمس هي الصورة الثانية، والمياه هي الوصل، والبرق هو الربط. هذا عن الأجرام النيرة. وأما عن المعرفة: المعلّم هو الصورة الأولى، والتلميذ هو الصورة الثانية، والمعرفة هي الوصل، والتعليم هو الربط. هذا عن المعرفة. وأما عن النسل: الأم هي الصورة الأولى، والأب هو الصورة الثانية، والذرية هي الوصل، والإنجاب هو الربط. هذا عن النسل. وأما عن الذات: الفك السفلي هو الصورة الأولى، والفك العلوي هو الصورة الثانية، والكلام هو الوصل، واللسان هو الربط. هذا عن الذات. هذه هي السَّمهيتات العظمى. ومن عرف هذه السَّمهيتات العظمى على هذا النحو المُبيَّن اتصل بالنسل والماشية وبهاء البراهمان والطعام والسماء والعالم.
Taittirīya 1.4
यश्छन्दसामृषभो विश्वरूपः । छन्दोभ्योऽध्यमृतात्संबभूव । स मेन्द्रो मेधया स्पृणोतु । अमृतस्य देव धारणो भूयासम् ।
शरीरं मे विचर्षणम् । जिह्वा मे मधुमत्तमा । कर्णाभ्यां भूरि विश्रुवम् । ब्रह्मणः कोशोऽसि मेधया पिहितः । श्रुतं मे गोपाय
आवहन्ती वितन्वाना कुर्वाणाऽचीरमात्मनः । वासाँसि मम गावश्च । अन्नपाने च सर्वदा । ततो मे श्रियमावह ।
लोमशां पशुभिः सह स्वाहा । आमायन्तु ब्रह्मचारिणः स्वाहा । विमायन्तु ब्रह्मचारिणः स्वाहा । प्रमायन्तु ब्रह्मचारिणः स्वाहा ।
दमायन्तु ब्रह्मचारिणः स्वाहा । शमायन्तु ब्रह्मचारिणः स्वाहा
यशो जनेऽसानि स्वाहा । श्रेयान् वस्यसोऽसानि स्वाहा । तं त्वा भग प्रविशानि स्वाहा । स मा भग प्रविश स्वाहा ।
तस्मिन् सहस्रशाखे । निभगाहं त्वयि मृजे स्वाहा । यथाऽऽपः प्रवतायन्ति यथा मासा अहर्जरम् ।
एवं मां ब्रह्मचारिणः धातरायन्तु सर्वतः स्वाहा । प्रतिवेशोऽसि प्र मा भाहि प्र मा पद्यस्व ॥ १.४ ॥
من هو الثور بين الأوزان، ذو كل الصور، الذي نشأ من الخالد فوق الأوزان — فليملأني ذلك الإندرا بعقله. أيها الإله، لأكن حاملاً للخلود. ليكن جسدي يقظاً، ولساني حلواً جداً، ولأسمع كثيراً بأذنيّ. أنت كنز البراهمان، مغطى بالعقل؛ احفظ ما سمعته. جالباً، ناشراً، ناسجاً لنفسه ثياباً لا تبلى — ثياباً وبقري وطعاماً وشراباً دائماً؛ ومن هناك اجلب لي الرخاء. إلى لوماشا مع الحيوانات، سواها. ليأتِ إليّ طلاب الفيدا، سواها. ليأتوا إليّ خاصة، سواها. ليتقدموا، سواها. ليكن طلاب الفيدا ضابطين لأنفسهم، سواها. ليكونوا هادئين، سواها. ليكن لي ذكر بين الناس، سواها. ليكن لي فضل على الأغنياء، سواها. يا بهغا، ليتني أنال إياك، سواها. يا بهغا، لتدخل فيّ، سواها. في ذلك الفيدا ذي الألف فرع، أنا الذي لا نصيب له، أطهّر نفسي فيك، سواها. كما تجري المياه إلى أسفل، وكما تتآكل الشهور أياماً، هكذا ليأتِ إليّ طلاب الفيدا من كل جانب، يا خالق، سواها. أنت جار؛ أشرق عليّ، تعال إليّ.
Taittirīya 1.5
भूर्भुवः सुवरिति वा एतास्तिस्रो व्याहृतयः । तासामुह स्मैतां चतुर्थीं माहाचमस्यः प्रवेदयते । मह इति ।
तद् ब्रह्म । स आत्मा । अङ्गान्यन्या देवताः । भूरिति वा अयं लोकः । भुव इत्यन्तरिक्षम् । सुवरित्यसौ लोकः
मह इत्यादित्यः । आदित्येन वाव सर्वे लोका महीयन्ते । भूरिति वा अग्निः । भुव इति वायुः । सुवरित्यादित्यः ।
मह इति चन्द्रमाः । चन्द्रमसा वाव सर्वाणि ज्योतीँषि महीयन्ते । भूरिति वा ऋचः । भुव इति सामानि । सुवरिति यजूँषि
मह इति ब्रह्म । ब्रह्मणा वाव सर्वे वेदा महीयन्ते । भूरिति वै प्राणः । भुव इत्यपानः । सुवरिति व्यानः । मह इत्यन्नम् ।
अन्नेन वाव सर्वे प्राणा महीयन्ते । ता वा एताश्चतस्रश्चतुर्धा । चतस्रश्चतस्रो व्याहृतयः । ता यो वेद । स वेद ब्रह्म ।
सर्वेऽस्मै देवा बलिमावहन्ति ॥ १.५ ॥
بْهُوः، بُھُوَः، سُوَः — هذه هي الفياهريتيات الثلاث. ويُعلن ماهاتشاماسيا الفياهريتي الرابعة «مَهَهْ». وذلك هو البراهمان، وذلك هو الآتمان. والآلهة الأخرى أعضاؤه. «بْهُوः» هذا العالم، و«بُھُوَः» الفضاء المتوسط، و«سُوَः» ذلك العالم، و«مَهَهْ» الشمس. بالشمس تتعظم جميع العوالم. «بْهُوः» النار، و«بُھُوَः» الريح، و«سُوَः» الشمس، و«مَهَهْ» القمر. بالقمر تتعظم جميع الأنوار. «بْهُوः» هي الريك، و«بُھُوَः» السامان، و«سُوَः» اليَجوس، و«مَهَهْ» هو البراهمان. بالبراهمان تتعظم جميع الفيدات. «بْهُوः» هو النفس، و«بُھُوَः» الأبانا، و«سُوَः» الفياناً، و«مَهَهْ» الطعام. بالطعام تتعظم جميع الأنفاس. وهذه الفياهريتيات الأربع كل منها رباعية. ومن عرفها عرف البراهمان، وتأتيه الآلهة كلها بالقرابين.
Taittirīya 1.6
स य एषोऽन्तरहृदय आकाशः । तस्मिन्नयं पुरुषो मनोमयः । अमृतो हिरण्मयः । अन्तरेण तालुके ।
य एष स्तन इवावलम्बते । सेन्द्रयोनिः । यत्रासौ केशान्तो विवर्तते । व्यपोह्य शीर्षकपाले । भूरित्यग्नौ प्रतितिष्ठति ।
भुव इति वायौ
सुवरित्यादित्ये । मह इति ब्रह्मणि । आप्नोति स्वाराज्यम् । आप्नोति मनसस्पतिम् । वाक्पतिश्चक्षुष्पतिः ।
श्रोत्रपतिर्विज्ञानपतिः । एतत्ततो भवति । आकाशशरीरं ब्रह्म । सत्यात्म प्राणारामं मन आनन्दम् । शान्तिसमृद्धममृतम् ।
इति प्राचीनयोग्योपास्स्व ॥ १.६ ॥
في القلب هذا الفضاء، وفيه هذا الإنسان الذهبي الخالد المصنوع من العقل. بين الحنك ولهاة الفم يتدلى ما يشبه الحلمة؛ ومنشؤه إندرا. حيث يفترق الشعر فيشق قحف الرأس يصعد إلى أعلى. وبـ«بْهُوः» يثبت في النار، وبـ«بُھُوَः» في الريح، وبـ«سُوَः» في الشمس، وبـ«مَهَهْ» في البراهمان. فينال الاستقلال، ويصير سيد العقل، وسيد الكلام والبصر والسمع والمعرفة. ثم يصير هكذا: البراهمان الذي جسده الفضاء، وذاته الحق، يتلذذ بالنفس، وعقله السعادة، غني بالسكينة، خالد. فهكذا تأمل أيها الحكيم القديم.
Taittirīya 1.7
पृथिव्यन्तरिक्षं द्यौर्दिशोऽवान्तरदिशाः । अग्निर्वायुरादित्यश्चन्द्रमा नक्षत्राणि । आप ओषधयो वनस्पतय आकाश आत्मा ।
इत्यधिभूतम् । अथाध्यात्मम् । प्राणो व्यानोऽपान उदानः समानः । चक्षुः श्रोत्रं मनो वाक् त्वक् । चर्म माँसँस्नावास्थिमज्जा ।
एतदधि विधाय ऋषिरवोचत् । पाङ्क्तं वा इदँ सर्वम् । पाङ्क्तेनैव पाङ्क्तँ स्पृणोतीति ॥ १.७ ॥
الأرض والفضاء الوسيط والسماء والجهات والجهات الفرعية؛ النار والريح والشمس والقمر والنجوم؛ الماء والأعشاب والأشجار والأثير والآتمان: هذا متعلق بالعناصر. والآن ما يتعلق بالذات: النفس الخارج، والنفس المنتشر، والنفس الهابط، والنفس الصاعد، والنفس المعادل؛ العين والأذن والعقل والكلام والجلد؛ الجلد واللحم والعصب والعظم والنخاع. بعد أن بيّن هذا قال الرائي: كل هذا مجموعة من خمسة، وبمجموعة الخمسة يُكمل حقًا مجموعة الخمسة.
Taittirīya 1.8
ओमिति ब्रह्म । ओमितीदँसर्वम् । ओमित्येतदनुकृतिर्हस्म वा अप्यो श्रावयेत्याश्रावयन्ति । ओमिति सामानि गायन्ति ।
ओँशोमिति शस्त्राणि शँसन्ति । ओमित्यध्वर्युः प्रतिगरं प्रतिगृणाति । ओमिति ब्रह्मा प्रसौति । ओमित्यग्निहोत्रमनुजानाति ।
ओमिति ब्राह्मणः प्रवक्ष्यन्नाह ब्रह्मोपाप्नवानीति ब्रह्मैवोपाप्नोति ॥ १.८ ॥
أوم هو البراهمان. أوم هو كل هذا. أوم صداه؛ ولذلك يُجعل مسموعًا بقول «شرافيا». يُغنّى الساماني مع أوم. يُتلى الشاسترا بقول «أوم، شو». يجيب الأدفاريو بأوم. يعطي البراهما الدفع بأوم. يوافق على قربان النار بأوم. البرهمي إذ يهمّ بالكلام يقول بأوم: «لأنال البراهمان»؛ وحقًا ينال البراهمان.
Taittirīya 1.9
ऋतं च स्वाध्यायप्रवचने च । सत्यं च स्वाध्यायप्रवचने च । तपश्च स्वाध्यायप्रवचने च । दमश्च स्वाध्यायप्रवचने च ।
शमश्च स्वाध्यायप्रवचने च । अग्नयश्च स्वाध्यायप्रवचने च । अग्निहोत्रं च स्वाध्यायप्रवचने च । अतिथयश्च स्वाध्यायप्रवचने च ।
मानुषं च स्वाध्यायप्रवचने च । प्रजा च स्वाध्यायप्रवचने च । प्रजनश्च स्वाध्यायप्रवचने च । प्रजातिश्च स्वाध्यायप्रवचने च ।
सत्यमिति सत्यवचा राथीतरः । तप इति तपोनित्यः पौरुशिष्टिः । स्वाध्यायप्रवचने एवेति नाको मौद्गल्यः । तद्धि तपस्तद्धि तपः ॥ १.९ ॥
الرتا والتلاوة والتعليم للفيدا؛ والحق والتلاوة والتعليم للفيدا؛ والتقشف والتلاوة والتعليم للفيدا؛ وضبط النفس والتلاوة والتعليم للفيدا؛ والسكينة والتلاوة والتعليم للفيدا؛ والنيران والتلاوة والتعليم للفيدا؛ وقربان النار والتلاوة والتعليم للفيدا؛ والضيوف والتلاوة والتعليم للفيدا؛ والواجبات الإنسانية والتلاوة والتعليم للفيدا؛ والذرية والتلاوة والتعليم للفيدا؛ والتناسل والتلاوة والتعليم للفيدا؛ واستمرار النسل والتلاوة والتعليم للفيدا. «الحق»، يقول ساتياواتشاس الراتيتارا. «التقشف»، يقول تابونيتيا البوروشيشتي. «التلاوة والتعليم للفيدا وحدها»، يقول ناكا المودغاليا. وذلك حقًا هو التقشف؛ وذلك حقًا هو التقشف.
Taittirīya 1.10
अहं वृक्षस्य रेरिवा कीर्तिः पृष्ठं गिरेरिव । ऊर्ध्वपवित्रो वाजिनीवस्वमृतमस्मि । द्रविणँसवर्चसम् । सुमेधा अमृतोक्षितः । इति त्रिशङ्कोर्वेदानुवचनम् ॥ १.१० ॥
أنا الثمرة المتأرجحة من الشجرة؛ وشهرتي كقمة الجبل. طاهر إلى الأعلى، غني بالقوة والثروة، أنا الخالد. أنا موهوب بالثروة والبهاء المتلألئ، ذو فهم حسن، مرشوش بالخلود. هكذا هو القول الفيدي لتريشانكو.
Taittirīya 1.11
वेदमनूच्याचार्योऽन्तेवासिनमनुशास्ति । सत्यं वद । धर्मं चर । स्वाध्यायान्मा प्रमदः । आचार्याय प्रियं धनमाहृत्य प्रजातन्तुं मा व्यवच्छेत्सीः ।
सत्यान्न प्रमदितव्यम्। धर्मान्न प्रमदितव्यम् । कुशलान्न प्रमदितव्यम् । भूत्यै न प्रमदितव्यम् । स्वाध्यायप्रवचनाभ्यां न प्रमदितव्यम् ।
देवपितृकार्याभ्यां न प्रमदितव्यम्
मातृदेवो भव । पितृदेवो भव । आचार्यदेवो भव । अतिथिदेवो भव । यान्यनवद्यानि कर्माणि तानि सेवितव्यानि । नो इतराणि ।
यान्यस्माकꣳ सुचरितानि तानि त्वयोपास्यानि । नो इतराणि
ये के चास्मच्छ्रेयाँसो ब्राह्मणाः तेषां त्वयाऽऽसनेन प्रश्वसितव्यम् । श्रद्धया देयम् । अश्रद्धयाऽदेयम् । श्रिया देयम् । ह्रिया देयम् ।
भिया देयम् । संविदा देयम् । अथ यदि ते कर्मविचिकित्सा वा वृत्तविचिकित्सा वा स्यात्
ये यत्र ब्राह्मणाः संमर्शिनः । युक्ता आयुक्ताः । अलूक्षा धर्मकामाः स्युः । यथा ते तत्र वर्तेरन् । तथा वर्तेथाः । अथाभ्याख्यातेषु ।
ये तत्र ब्राह्मणाः संमर्शिनः । युक्ता आयुक्ताः । अलूक्षा धर्मकायाः स्युः । यथा ते तेषु वर्तेरन् । तथा तेषु वर्तेथाः । एष आदेशः ।
एष उपदेशः । एषा वेदोपनिषत् । एतदनुशासनम् । एवमुपासितव्यम् । एवमु चैतदुपास्यम् ॥ १.११ ॥
بعد أن يعلّم المعلّم الفيدا، يوصي التلميذ: قل الحق. امضِ في الدارما. لا تُهمل دراسة الفيدا. وبعد أن تأتي المعلّم بعطية تسرّه، لا تقطع خيط نسلك. لا ينبغي إهمال الحق. لا ينبغي إهمال الدارما. لا ينبغي إهمال الخير. لا ينبغي إهمال الازدهار. لا ينبغي إهمال الدرس والتعليم. لا ينبغي إهمال واجبات الآلهة والأسلاف. أكرم أمّك كما تكرم الإله. أكرم أباك كما تكرم الإله. أكرم معلّمك كما تكرم الإله. أكرم ضيفك كما تكرم الإله. فليُمارَس فقط ما هو خالٍ من العيب، لا غيره. ولتُكرَّم منك سيرتنا الحسنة فقط، لا غيرها. وللبراهمة الذين هم أفضل منّا فأجلسهم وأكرمهم. أعطِ بإيمان لا بغير إيمان. أعطِ بسخاء. أعطِ بحياء. أعطِ خوفًا من الإثم. أعطِ بتراضٍ. فإن ساورك شك في عمل أو سلوك، فافعل كما يفعل البراهمة المتأملون الضابطون لأنفسهم الرفقاء المحبّون للدارما هناك، واصنع كذلك في حالات الاتهام. هذا هو الأمر، هذه هي التعليمة، هذه هي سرّ الفيدا، هذا هو التعليم. هكذا ينبغي التأمّل فيه.
Taittirīya 1.12
शं नो मित्रः शं वरुणः । शं नो भवत्वर्यमा । शं न इन्द्रो बृहस्पतिः । शं नो विष्णुरुरुक्रमः ।
नमो ब्रह्मणे । नमस्ते वायो । त्वमेव प्रत्यक्षं ब्रह्मासि । त्वामेव प्रत्यक्षं ब्रह्मावादिषम् । ऋतमवादिषम् । सत्यमवादिषम् ।
तन्मामावीत् । तद्वक्तारमावीत् । आवीन्माम् । आवीद्वक्तारम् ।
ॐ शान्तिः शान्तिः शान्तिः ॥ १.१२ ॥
ليكن ميترا مباركًا لنا، وليكن فارونا مباركًا. وليكن أريامان مباركًا لنا. وليكن إندرا وبرهاسباتي مباركَين لنا. وليكن فيشنو ذو الخطوات الواسعة مباركًا لنا. سجود للبراهمان. سجود لك يا فايو. أنت حقًا البراهمان الذي يُدرك مباشرة. إنني سأسميك حقًا البراهمان الذي يُدرك مباشرة. لقد نطقتُ بالريتا. لقد نطقتُ بالحق. ليحفظني ذلك. وليحفظ المتكلّم. احفظني واحفظ المتكلّم. أوم، سلام، سلام، سلام.