Upaniṣaden · Taittirīya 1

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

Taittirīya 1.1

ॐ शं नो मित्रः शं वरुणः । शं नो भवत्वर्यमा । शं न इन्द्रो बृहस्पतिः । शं नो विष्णुरुरुक्रमः ।
नमो ब्रह्मणे । नमस्ते वायो । त्वमेव प्रत्यक्षं ब्रह्मासि । त्वमेव प्रत्यक्षं ब्रह्म वदिष्यामि । ऋतं वदिष्यामि ।
सत्यं वदिष्यामि । तन्मामवतु । तद्वक्तारमवतु । अवतु माम् । अवतु वक्तारम् ।
ॐ शान्तिः शान्तिः शान्तिः ॥ १.१ ॥

Oṃ. Mitra sei uns gnädig, Varuṇa sei uns gnädig. Aryaman sei uns gnädig. Indra und Bṛhaspati seien uns gnädig. Viṣṇu mit den weiten Schritten sei uns gnädig. Gruß dem brahman. Gruß dir, o Vāyu. Du bist wahrlich das offenbare brahman. Dich will ich das offenbare brahman nennen. Ich will das rechte Gesetz (ṛta) sprechen. Ich will die Wahrheit sprechen. Das möge mich schützen, das möge den Sprecher schützen. Schütze mich, schütze den Sprecher. Oṃ. Friede, Friede, Friede.

Taittirīya 1.2

ॐ शीक्षां व्याख्यास्यामः । वर्णः स्वरः । मात्रा बलम् । साम सन्तानः । इत्युक्तः शीक्षाध्यायः ॥ १.२ ॥

Oṃ. Wir werden die Lautlehre (śīkṣā) erklären: Laut (varṇa), Akzent (svara), Länge (mātrā), Kraft (bala), Harmonie (sāma) und Verbindung (santāna). So ist das Kapitel über die Lautlehre verkündet.

Taittirīya 1.3

सह नौ यशः । सह नौ ब्रह्मवर्चसम् । अथातः संहिताया उपनिषदं व्याख्यास्यामः । पञ्चस्वधिकरणेषु ।
अधिलोकमधिज्यौतिषमधिविद्यमधिप्रजमध्यात्मम् । ता महासँहिता इत्याचक्षते । अथाधिलोकम् ।
पृथिवी पूर्वरूपम् । द्यौरुत्तररूपम् । आकाशः सन्धिः
वायुः सन्धानम् । इत्यधिलोकम् । अथाधिजौतिषम् । अग्निः पूर्वरूपम् । आदित्य उत्तररूपम् ।
आपः सन्धिः । वैद्युतः सन्धानम् । इत्यधिज्यौतिषम् । अथाधिविद्यम् । आचार्यः पूर्वरूपम्
अन्तेवास्युत्तररूपम् । विद्या सन्धिः । प्रवचनँसन्धानम् । इत्यधिविद्यम् । अथाधिप्रजम् । माता पूर्वरूपम् ।
पितोत्तररूपम् । प्रजा सन्धिः । प्रजननँसन्धानम् । इत्यधिप्रजलम्
अथाध्यात्मम् । अधरा हनुः पूर्वरूपम् । उत्तरा हनुरुत्तररूपम् । वाक्सन्धिः । जिह्वा सन्धानम् ।
इत्यध्यात्मम् । इतीमा महासँहिताः । य एवमेता महासँहिता व्याख्याता वेद । सन्धीयते प्रजया पशुभिः ब्रह्मवर्चसेनान्नाद्येन सुवर्गेण लोकेन ॥ १.३ ॥

Mögen wir beide gemeinsam Ruhm erlangen, mögen wir beide gemeinsam den Glanz des brahman erlangen. Nun werden wir die Upaniṣad der saṃhitā erklären, in fünf Abschnitten: über die Welten, über die Leuchten, über das Wissen, über die Nachkommenschaft und über das Selbst. Sie heißen die großen saṃhitās. Nun, über die Welten: die Erde ist die vordere Gestalt, der Himmel ist die hintere Gestalt, der Raum ist die Fuge, die Luft ist das Band. Dies betrifft die Welten. Nun, über die Leuchten: das Feuer ist die vordere Gestalt, die Sonne ist die hintere Gestalt, die Wasser sind die Fuge, der Blitz ist das Band. Dies betrifft die Leuchten. Nun, über das Wissen: der Lehrer ist die vordere Gestalt, der Schüler ist die hintere Gestalt, das Wissen ist die Fuge, die Unterweisung ist das Band. Dies betrifft das Wissen. Nun, über die Nachkommenschaft: die Mutter ist die vordere Gestalt, der Vater ist die hintere Gestalt, die Nachkommen sind die Fuge, die Zeugung ist das Band. Dies betrifft die Nachkommenschaft. Nun, über das Selbst: der untere Kiefer ist die vordere Gestalt, der obere Kiefer ist die hintere Gestalt, die Rede ist die Fuge, die Zunge ist das Band. Dies betrifft das Selbst. Dies sind die großen saṃhitās. Wer diese großen saṃhitās so erklärt kennt, der wird verbunden mit Nachkommenschaft, Vieh, dem Glanz des brahman, Nahrung, dem Himmel und der Welt.

Taittirīya 1.4

यश्छन्दसामृषभो विश्वरूपः । छन्दोभ्योऽध्यमृतात्संबभूव । स मेन्द्रो मेधया स्पृणोतु । अमृतस्य देव धारणो भूयासम् ।
शरीरं मे विचर्षणम् । जिह्वा मे मधुमत्तमा । कर्णाभ्यां भूरि विश्रुवम् । ब्रह्मणः कोशोऽसि मेधया पिहितः । श्रुतं मे गोपाय
आवहन्ती वितन्वाना कुर्वाणाऽचीरमात्मनः । वासाँसि मम गावश्च । अन्नपाने च सर्वदा । ततो मे श्रियमावह ।
लोमशां पशुभिः सह स्वाहा । आमायन्तु ब्रह्मचारिणः स्वाहा । विमायन्तु ब्रह्मचारिणः स्वाहा । प्रमायन्तु ब्रह्मचारिणः स्वाहा ।
दमायन्तु ब्रह्मचारिणः स्वाहा । शमायन्तु ब्रह्मचारिणः स्वाहा
यशो जनेऽसानि स्वाहा । श्रेयान् वस्यसोऽसानि स्वाहा । तं त्वा भग प्रविशानि स्वाहा । स मा भग प्रविश स्वाहा ।
तस्मिन् सहस्रशाखे । निभगाहं त्वयि मृजे स्वाहा । यथाऽऽपः प्रवतायन्ति यथा मासा अहर्जरम् ।
एवं मां ब्रह्मचारिणः धातरायन्तु सर्वतः स्वाहा । प्रतिवेशोऽसि प्र मा भाहि प्र मा पद्यस्व ॥ १.४ ॥

Er, der der Stier unter den Metren ist, von allen Gestalten, der aus dem Unsterblichen über den Metren entstand — möge jener Indra mich mit Einsicht erfüllen. O Gott, möge ich ein Träger der Unsterblichkeit werden. Möge mein Körper wachsam sein, meine Zunge sehr süß, möge ich mit beiden Ohren vieles hören. Du bist der Schatz des Brahman, bedeckt mit Einsicht; bewahre, was ich gehört habe. Herbeibringend, ausbreitend, unvergängliche Gewänder für sich webend — Gewänder, meine Kühe, Speise und Trank, immer; von dort bring mir Wohlstand. Dem Lomaśa mit den Tieren, svāhā. Mögen die Brahmacāriṇ zu mir kommen, svāhā. Mögen sie besonders zu mir kommen, svāhā. Mögen sie vorwärtsschreiten, svāhā. Mögen die Brahmacāriṇ beherrscht sein, svāhā. Mögen sie ruhig sein, svāhā. Möge ich Ruhm unter den Menschen haben, svāhā. Möge ich besser sein als die Reichen, svāhā. O Bhaga, möge ich dich erlangen, svāhā. O Bhaga, mögest du in mich eintreten, svāhā. In jenem Veda mit tausend Zweigen reinige ich mich, der ohne Anteil ist, in dir, svāhā. Wie die Wasser abwärts fließen, wie die Monate zu Tagen altern, so mögen die Brahmacāriṇ von allen Seiten zu mir kommen, o Schöpfer, svāhā. Du bist ein Nachbar; leuchte mir, komm zu mir.

Taittirīya 1.5

भूर्भुवः सुवरिति वा एतास्तिस्रो व्याहृतयः । तासामुह स्मैतां चतुर्थीं माहाचमस्यः प्रवेदयते । मह इति ।
तद् ब्रह्म । स आत्मा । अङ्गान्यन्या देवताः । भूरिति वा अयं लोकः । भुव इत्यन्तरिक्षम् । सुवरित्यसौ लोकः
मह इत्यादित्यः । आदित्येन वाव सर्वे लोका महीयन्ते । भूरिति वा अग्निः । भुव इति वायुः । सुवरित्यादित्यः ।
मह इति चन्द्रमाः । चन्द्रमसा वाव सर्वाणि ज्योतीँषि महीयन्ते । भूरिति वा ऋचः । भुव इति सामानि । सुवरिति यजूँषि
मह इति ब्रह्म । ब्रह्मणा वाव सर्वे वेदा महीयन्ते । भूरिति वै प्राणः । भुव इत्यपानः । सुवरिति व्यानः । मह इत्यन्नम् ।
अन्नेन वाव सर्वे प्राणा महीयन्ते । ता वा एताश्चतस्रश्चतुर्धा । चतस्रश्चतस्रो व्याहृतयः । ता यो वेद । स वेद ब्रह्म ।
सर्वेऽस्मै देवा बलिमावहन्ति ॥ १.५ ॥

Bhūḥ, bhuvaḥ, suvaḥ: Dies sind die drei vyāhṛti. Māhācamasya verkündet die vierte vyāhṛti, „mahaḥ“. Das ist brahman; das ist der ātman. Die übrigen Gottheiten sind seine Glieder. „Bhūḥ“ ist diese Welt, „bhuvaḥ“ der Luftraum, „suvaḥ“ jene Welt, „mahaḥ“ die Sonne. Durch die Sonne werden alle Welten verherrlicht. „Bhūḥ“ ist das Feuer, „bhuvaḥ“ der Wind, „suvaḥ“ die Sonne, „mahaḥ“ der Mond. Durch den Mond werden alle Lichter verherrlicht. „Bhūḥ“ sind die ṛc-Verse, „bhuvaḥ“ die sāman-Gesänge, „suvaḥ“ die yajus-Formeln, „mahaḥ“ ist brahman. Durch brahman werden alle Veden verherrlicht. „Bhūḥ“ ist der Atem, „bhuvaḥ“ das apāna, „suvaḥ“ das vyāna, „mahaḥ“ die Speise. Durch die Speise werden alle Atemkräfte verherrlicht. Diese vier vyāhṛti sind jeweils vierfach. Wer sie kennt, kennt brahman. Alle Götter bringen ihm Opfergaben.

Taittirīya 1.6

स य एषोऽन्तरहृदय आकाशः । तस्मिन्नयं पुरुषो मनोमयः । अमृतो हिरण्मयः । अन्तरेण तालुके ।
य एष स्तन इवावलम्बते । सेन्द्रयोनिः । यत्रासौ केशान्तो विवर्तते । व्यपोह्य शीर्षकपाले । भूरित्यग्नौ प्रतितिष्ठति ।
भुव इति वायौ
सुवरित्यादित्ये । मह इति ब्रह्मणि । आप्नोति स्वाराज्यम् । आप्नोति मनसस्पतिम् । वाक्पतिश्चक्षुष्पतिः ।
श्रोत्रपतिर्विज्ञानपतिः । एतत्ततो भवति । आकाशशरीरं ब्रह्म । सत्यात्म प्राणारामं मन आनन्दम् । शान्तिसमृद्धममृतम् ।
इति प्राचीनयोग्योपास्स्व ॥ १.६ ॥

Im Herzen ist dieser Raum, und in ihm ist diese goldene, unsterbliche, aus Geist bestehende Person. Zwischen Gaumen und Zäpfchen hängt, was einer Brustwarze gleicht; sein Ursprung ist Indra. Dort, wo sich der Scheitel teilt und die Schädeldecke durchbricht, steigt er empor. Durch „bhūḥ“ gründet er im Feuer, durch „bhuvaḥ“ im Wind, durch „suvaḥ“ in der Sonne, durch „mahaḥ“ in brahman. Er erlangt Selbstherrschaft, wird Herr des Geistes, der Rede, des Sehens, des Hörens und der Erkenntnis. Dann wird er so: brahman, dessen Leib der Raum ist, dessen Selbst die Wahrheit ist, der sich am Atem erfreut, dessen Geist Seligkeit ist, reich an Frieden, unsterblich. So meditiere, o alter Würdiger.

Taittirīya 1.7

पृथिव्यन्तरिक्षं द्यौर्दिशोऽवान्तरदिशाः । अग्निर्वायुरादित्यश्चन्द्रमा नक्षत्राणि । आप ओषधयो वनस्पतय आकाश आत्मा ।
इत्यधिभूतम् । अथाध्यात्मम् । प्राणो व्यानोऽपान उदानः समानः । चक्षुः श्रोत्रं मनो वाक् त्वक् । चर्म माँसँस्नावास्थिमज्जा ।
एतदधि विधाय ऋषिरवोचत् । पाङ्क्तं वा इदँ सर्वम् । पाङ्क्तेनैव पाङ्क्तँ स्पृणोतीति ॥ १.७ ॥

Erde, Mittelraum, Himmel, die Richtungen und Zwischenrichtungen; Feuer, Wind, Sonne, Mond und Sterne; Wasser, Kräuter, Bäume, Äther und ātman – dies betrifft die Elemente. Nun das, was das Selbst betrifft: der äußere Atem, der verteilte Atem, der abwärts gerichtete Atem, der aufwärts gerichtete Atem und der ausgleichende Atem; Auge, Ohr, Geist, Rede und Haut; Fell, Fleisch, Sehne, Knochen und Mark. Nachdem er dies dargelegt hatte, sprach der Seher: Alles dies ist eine Fünfheit. Durch die Fünfheit vervollständigt er wahrlich die Fünfheit.

Taittirīya 1.8

ओमिति ब्रह्म । ओमितीदँसर्वम् । ओमित्येतदनुकृतिर्हस्म वा अप्यो श्रावयेत्याश्रावयन्ति । ओमिति सामानि गायन्ति ।
ओँशोमिति शस्त्राणि शँसन्ति । ओमित्यध्वर्युः प्रतिगरं प्रतिगृणाति । ओमिति ब्रह्मा प्रसौति । ओमित्यग्निहोत्रमनुजानाति ।
ओमिति ब्राह्मणः प्रवक्ष्यन्नाह ब्रह्मोपाप्नवानीति ब्रह्मैवोपाप्नोति ॥ १.८ ॥

Om ist brahman. Om ist all dies. Om ist sein Echo; deshalb lässt man es erklingen mit den Worten „śrāvaya“. Mit Om singt man die sāman-Gesänge. Mit „Om, śo“ rezitiert man die śastra. Der adhvaryu gibt die Antwort mit Om. Der brahmā gibt den Anstoß mit Om. Er stimmt dem Feueropfer mit Om zu. Ein Brahmane, der sprechen will, sagt mit Om: „Möge ich brahman erlangen“; wahrlich, er erlangt brahman.

Taittirīya 1.9

ऋतं च स्वाध्यायप्रवचने च । सत्यं च स्वाध्यायप्रवचने च । तपश्च स्वाध्यायप्रवचने च । दमश्च स्वाध्यायप्रवचने च ।
शमश्च स्वाध्यायप्रवचने च । अग्नयश्च स्वाध्यायप्रवचने च । अग्निहोत्रं च स्वाध्यायप्रवचने च । अतिथयश्च स्वाध्यायप्रवचने च ।
मानुषं च स्वाध्यायप्रवचने च । प्रजा च स्वाध्यायप्रवचने च । प्रजनश्च स्वाध्यायप्रवचने च । प्रजातिश्च स्वाध्यायप्रवचने च ।
सत्यमिति सत्यवचा राथीतरः । तप इति तपोनित्यः पौरुशिष्टिः । स्वाध्यायप्रवचने एवेति नाको मौद्गल्यः । तद्धि तपस्तद्धि तपः ॥ १.९ ॥

Ṛta und Rezitation-und-Lehre des Veda; Wahrheit und Rezitation-und-Lehre des Veda; Askese und Rezitation-und-Lehre des Veda; Selbstbeherrschung und Rezitation-und-Lehre des Veda; Ruhe und Rezitation-und-Lehre des Veda; die Feuer und Rezitation-und-Lehre des Veda; das Feueropfer und Rezitation-und-Lehre des Veda; die Gäste und Rezitation-und-Lehre des Veda; die menschlichen Pflichten und Rezitation-und-Lehre des Veda; die Nachkommen und Rezitation-und-Lehre des Veda; die Zeugung und Rezitation-und-Lehre des Veda; die Fortdauer des Geschlechts und Rezitation-und-Lehre des Veda. „Wahrheit“, sagt Satyavacas der Rāthītara. „Askese“, sagt Tapoṇitya der Pauruśiṣṭi. „Allein Rezitation und Lehre des Veda“, sagt Nāka der Maudgalya. Das ist wahrlich Askese; das ist wahrlich Askese.

Taittirīya 1.10

अहं वृक्षस्य रेरिवा कीर्तिः पृष्ठं गिरेरिव । ऊर्ध्वपवित्रो वाजिनीवस्वमृतमस्मि । द्रविणँसवर्चसम् । सुमेधा अमृतोक्षितः । इति त्रिशङ्कोर्वेदानुवचनम् ॥ १.१० ॥

Ich bin die schwankende Frucht des Baumes; mein Ruhm ist wie der Gipfel eines Berges. Nach oben rein, reich an Kraft und Besitz, bin ich unsterblich. Ich bin mit Reichtum und strahlendem Glanz begabt, von gutem Verstand, mit Unsterblichkeit besprengt. So ist der vedische Ausspruch des Triśaṅku.

Taittirīya 1.11

वेदमनूच्याचार्योऽन्तेवासिनमनुशास्ति । सत्यं वद । धर्मं चर । स्वाध्यायान्मा प्रमदः । आचार्याय प्रियं धनमाहृत्य प्रजातन्तुं मा व्यवच्छेत्सीः ।
सत्यान्न प्रमदितव्यम्। धर्मान्न प्रमदितव्यम् । कुशलान्न प्रमदितव्यम् । भूत्यै न प्रमदितव्यम् । स्वाध्यायप्रवचनाभ्यां न प्रमदितव्यम् ।
देवपितृकार्याभ्यां न प्रमदितव्यम्
मातृदेवो भव । पितृदेवो भव । आचार्यदेवो भव । अतिथिदेवो भव । यान्यनवद्यानि कर्माणि तानि सेवितव्यानि । नो इतराणि ।
यान्यस्माकꣳ सुचरितानि तानि त्वयोपास्यानि । नो इतराणि
ये के चास्मच्छ्रेयाँसो ब्राह्मणाः तेषां त्वयाऽऽसनेन प्रश्वसितव्यम् । श्रद्धया देयम् । अश्रद्धयाऽदेयम् । श्रिया देयम् । ह्रिया देयम् ।
भिया देयम् । संविदा देयम् । अथ यदि ते कर्मविचिकित्सा वा वृत्तविचिकित्सा वा स्यात्
ये यत्र ब्राह्मणाः संमर्शिनः । युक्ता आयुक्ताः । अलूक्षा धर्मकामाः स्युः । यथा ते तत्र वर्तेरन् । तथा वर्तेथाः । अथाभ्याख्यातेषु ।
ये तत्र ब्राह्मणाः संमर्शिनः । युक्ता आयुक्ताः । अलूक्षा धर्मकायाः स्युः । यथा ते तेषु वर्तेरन् । तथा तेषु वर्तेथाः । एष आदेशः ।
एष उपदेशः । एषा वेदोपनिषत् । एतदनुशासनम् । एवमुपासितव्यम् । एवमु चैतदुपास्यम् ॥ १.११ ॥

Nachdem der Lehrer das Veda gelehrt hat, unterweist er den Schüler: Sprich die Wahrheit. Übe den dharma. Vernachlässige nicht das Studium des Veda. Nachdem du dem Lehrer eine ihm liebe Gabe gebracht hast, schneide nicht den Faden deiner Nachkommenschaft ab. Man darf die Wahrheit nicht vernachlässigen. Man darf den dharma nicht vernachlässigen. Man darf das Wohl nicht vernachlässigen. Man darf den Wohlstand nicht vernachlässigen. Man darf Studium und Lehre nicht vernachlässigen. Man darf die Pflichten gegenüber Göttern und Ahnen nicht vernachlässigen. Verehre die Mutter als Gottheit. Verehre den Vater als Gottheit. Verehre den Lehrer als Gottheit. Verehre den Gast als Gottheit. Nur tadellose Handlungen sind zu üben, nicht andere. Nur unser gutes Verhalten ist von dir zu verehren, nicht anderes. Den Brahmanen, die uns überlegen sind, sollst du durch Darbietung eines Sitzes Ehre erweisen. Gib mit Vertrauen, nicht ohne Vertrauen. Gib mit Großzügigkeit. Gib mit Bescheidenheit. Gib mit Furcht vor dem Unrecht. Gib in Übereinstimmung. Wenn du aber Zweifel an einer Handlung oder an einem Verhalten hast, dann verhalte dich so, wie sich die besonnenen, beherrschten, sanftmütigen und dharma liebenden Brahmanen dort verhalten. Ebenso handle in Fällen, in denen man dich beschuldigt. Dies ist der Befehl, dies ist die Lehre, dies ist die geheime Lehre des Veda, dies ist die Unterweisung. So soll man es betrachten.

Taittirīya 1.12

शं नो मित्रः शं वरुणः । शं नो भवत्वर्यमा । शं न इन्द्रो बृहस्पतिः । शं नो विष्णुरुरुक्रमः ।
नमो ब्रह्मणे । नमस्ते वायो । त्वमेव प्रत्यक्षं ब्रह्मासि । त्वामेव प्रत्यक्षं ब्रह्मावादिषम् । ऋतमवादिषम् । सत्यमवादिषम् ।
तन्मामावीत् । तद्वक्तारमावीत् । आवीन्माम् । आवीद्वक्तारम् ।
ॐ शान्तिः शान्तिः शान्तिः ॥ १.१२ ॥

Möge Mitra uns gnädig sein, möge Varuṇa gnädig sein. Möge Aryaman uns gnädig sein. Mögen Indra und Bṛhaspati uns gnädig sein. Möge Viṣṇu, der weitschreitende, uns gnädig sein. Verehrung dem Brahman. Verehrung dir, o Vāyu. Du bist wahrhaftig das unmittelbar wahrnehmbare Brahman. Dich will ich wahrhaftig das unmittelbar wahrnehmbare Brahman nennen. Ich habe das ṛta ausgesprochen. Ich habe die Wahrheit ausgesprochen. Das möge mich schützen. Das möge den Sprechenden schützen. Schütze mich, schütze den Sprechenden. Om, Frieden, Frieden, Frieden.