Ṛgveda · Sūkta 1.120
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.120.1
का रा॑ध॒द्धोत्रा॑श्विना वां॒ को वां॒ जोष॑ उ॒भयोः॑ ।
क॒था वि॑धा॒त्यप्र॑चेताः ॥
O Aśvins, wer wird euch beide mit der Opfergabe zufriedenstellen? Wer wird die Freude euer beider bereiten? Wie wird der Unverständige es einrichten?
1.120.2
वि॒द्वांसा॒विद्दुरः॑ पृच्छे॒दवि॑द्वानि॒त्थाप॑रो अचे॒ताः ।
नू चि॒न्नु मर्ते॒ अक्रौ॑ ॥
Nur der Wissende möge nach den Toren fragen; der Unwissende, der andere Unbewusste auf diese Weise, irrt noch unter den Sterblichen und unter den Blinden umher.
1.120.3
ता वि॒द्वांसा॑ हवामहे वां॒ ता नो॑ वि॒द्वांसा॒ मन्म॑ वोचेतम॒द्य ।
प्रार्च॒द्दय॑मानो यु॒वाकुः॑ ॥
Jene beiden Wissenden rufen wir an; mögen jene beiden Weisen heute das Lied für uns sprechen. Yuvāku, der junge Spender, sang voran.
1.120.4
वि पृ॑च्छामि पा॒क्या॑ न दे॒वान्वष॑ट्कृतस्याद्भु॒तस्य॑ दस्रा ।
पा॒तं च॒ सह्य॑सो यु॒वं च॒ रभ्य॑सो नः ॥
Ich frage einzeln nach den Göttern, nach dem Wunderbaren, das mit vaṣaṭ dargebracht wird. O Dasras, mögt ihr zwei uns vor dem Mächtigen und vor dem Schädiger beschützen.
1.120.5
प्र या घोषे॒ भृग॑वाणे॒ न शोभे॒ यया॑ वा॒चा यज॑ति पज्रि॒यो वा॑म् ।
प्रैष॒युर्न वि॒द्वान् ॥
Mit jener Rede, die vorwärts leuchtet wie der Gesang der Bhṛgu, opfert Pajriya für euch beide; er schreitet voran wie ein wissender Antreiber.
1.120.6
श्रु॒तं गा॑य॒त्रं तक॑वानस्या॒हं चि॒द्धि रि॒रेभा॑श्विना वाम् ।
आक्षी शु॑भस्पती॒ दन् ॥
Hört den Gesang des Takavāna; auch ich habe euch beide erfreut. Zu euren beiden leuchtenden Augen, o Herren, für den Spender.
1.120.7
यु॒वं ह्यास्तं॑ म॒हो रन्यु॒वं वा॒ यन्नि॒रत॑तंसतम् ।
ता नो॑ वसू सुगो॒पा स्या॑तं पा॒तं नो॒ वृका॑दघा॒योः ॥
Ihr beide wart im großen Kampf; ihr beide trieb den Wagen voran. Mögt ihr beide unsere reichen und guten Beschützer sein und uns vor dem Wolf und dem Bösgesinnten bewahren.
1.120.8
मा कस्मै॑ धातम॒भ्य॑मि॒त्रिणे॑ नो॒ माकुत्रा॑ नो गृ॒हेभ्यो॑ धे॒नवो॑ गुः ।
स्त॒ना॒भुजो॒ अशि॑श्वीः ॥
Gebt uns niemandem preis und lasst uns nicht dem Feind ausgeliefert sein. Mögen unsere Milchkühe nirgendwohin fern von unseren Häusern gehen; mögen ihre Euter voller Milch und niemals versiegt sein.
1.120.9
दु॒ही॒यन्मि॒त्रधि॑तये यु॒वाकु॑ रा॒ये च॑ नो मिमी॒तं वाज॑वत्यै ।
इ॒षे च॑ नो मिमीतं धेनु॒मत्यै॑ ॥
Möge die Milch für den Freundsucher gemolken werden. Messt ihr beide uns Reichtum und Nahrung mit Rossen zu; und uns messt Nahrung zu und Nahrung mit Kühen.
1.120.10
अ॒श्विनो॑रसनं॒ रथ॑मन॒श्वं वा॒जिनी॑वतोः ।
तेना॒हं भूरि॑ चाकन ॥
Der Wagen der Aśvins, nicht ohne Rosse, der beiden, die schnelle Hengste besitzen—damit habe ich viel gewonnen.
1.120.11
अ॒यं स॑मह मा तनू॒ह्याते॒ जनाँ॒ अनु॑ ।
सो॒म॒पेयं॑ सु॒खो रथः॑ ॥
Dieser Wagen möge mich zusammen fahren; er möge mich ausgestreckt zu den Menschen bringen. Zum Somatrinken ist dieser Wagen angenehm.
1.120.12
अध॒ स्वप्न॑स्य॒ निर्वि॒देऽभु॑ञ्जतश्च रे॒वतः॑ ।
उ॒भा ता बस्रि॑ नश्यतः ॥
Dann wurde das Übel des Traumes beseitigt, und das des Nicht-Genießenden und des Reichen. Mögen jene beiden im Dunkel zugrunde gehen.