ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.13

1.13.1

सुस॑मिद्धो न॒ आ व॑ह दे॒वाँ अ॑ग्ने ह॒विष्म॑ते ।
होतः॑ पावक॒ यक्षि॑ च ॥

ଭଲ ଭାବେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇ ହେ ଅଗ୍ନି, ହବିଦାତା ପାଇଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ। ହେ ହୋତା, ହେ ପାବକ, ଯଜ୍ଞ କର ଓ ପୂଜା କର।

मधु॑मन्तं तनूनपाद्य॒ज्ञं दे॒वेषु॑ नः कवे ।
अ॒द्या कृ॑णुहि वी॒तये॑ ॥

ହେ ତନୂନପାତ୍, ହେ କବି, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମ ଯଜ୍ଞକୁ ମଧୁର କର; ଆଜି ହିଁ ତାକୁ ଉପଭୋଗ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର।

नरा॒शंस॑मि॒ह प्रि॒यम॒स्मिन्य॒ज्ञ उप॑ ह्वये ।
मधु॑जिह्वं हवि॒ष्कृत॑म् ॥

ଏଠାରେ, ଏହି ଯଜ୍ଞରେ, ପ୍ରିୟ ନରାଶଂସଙ୍କୁ ମୁଁ ଆହ୍ୱାନ କରେ; ମଧୁର ଜିଭ ଓ ହବି ପ୍ରସ୍ତୁତକାରୀଙ୍କୁ।

अग्ने॑ सु॒खत॑मे॒ रथे॑ दे॒वाँ ई॑ळि॒त आ व॑ह ।
असि॒ होता॒ मनु॑र्हितः ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଅତି ସୁଖଦାୟକ ରଥରେ ସ୍ତୁତ ହୋଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଣ। ତୁମେ ହୋତା, ମନୁ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ।

स्तृ॒णी॒त ब॒र्हिरा॑नु॒षग्घृ॒तपृ॑ष्ठं मनीषिणः ।
यत्रा॒मृत॑स्य॒ चक्ष॑णम् ॥

ହେ ମନୀଷୀଗଣ, ଘିଅରେ ସିଞ୍ଚିତ ବର୍ହି କ୍ରମରେ ବିଛାଅ; ଯେଉଁଠି ଅମୃତର ଦର୍ଶନ ହୁଏ।

वि श्र॑यन्तामृता॒वृधो॒ द्वारो॑ दे॒वीर॑स॒श्चतः॑ ।
अ॒द्या नू॒नं च॒ यष्ट॑वे ॥

ଋତ ବର୍ଦ୍ଧକ, ଦିବ୍ୟ, ଅବାଧ ଦ୍ୱାରସବୁ ଆଜି ଓ ଏବେ ଯଜନ ପାଇଁ ଖୋଲନ୍ତୁ।

नक्तो॒षासा॑ सु॒पेश॑सा अ॒स्मिन्य॒ज्ञ उप॑ ह्वये ।
इ॒दं नो॑ ब॒र्हिरा॒सदे॑ ॥

ସୁନ୍ଦର ରୂପଧାରୀ ରାତ୍ରି ଓ ଊଷା, ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରେ। ଆମ ପାଇଁ ଏହି କୁଶ ଆସନରେ ବସ।

ता सु॑जि॒ह्वा उप॑ ह्वये॒ होता॑रा॒ दैव्या॑ क॒वी ।
य॒ज्ञं नो॑ यक्षतामि॒मम् ॥

ସେହି ସୁନ୍ଦର ଜିଭ ବିଶିଷ୍ଟ ଦୁଇ ଦିବ୍ୟ ହୋତା, ଜ୍ଞାନୀ କବିଙ୍କୁ ମୁଁ ଆହ୍ୱାନ କରେ। ଆମର ଏହି ଯଜ୍ଞ ସେମାନେ ସମ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତୁ।

इळा॒ सर॑स्वती म॒ही ति॒स्रो दे॒वीर्म॑यो॒भुवः॑ ।
ब॒र्हिः सी॑दन्त्व॒स्रिधः॑ ॥

ଇଳା, ସରସ୍ୱତୀ, ମହାନ ତିନି ଦେବୀ, ସୁଖଦାୟିନୀ, କୁଶ ଉପରେ ବସନ୍ତୁ। ସେମାନେ ଅଚୁକ।

इ॒ह त्वष्टा॑रमग्रि॒यं वि॒श्वरू॑प॒मुप॑ ह्वये ।
अ॒स्माक॑मस्तु॒ केव॑लः ॥

ଏଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଶ୍ୱରୂପ ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କୁ ମୁଁ ଆହ୍ୱାନ କରେ। ସେ କେବଳ ଆମର ହୁଅନ୍ତୁ।

अव॑ सृजा वनस्पते॒ देव॑ दे॒वेभ्यो॑ ह॒विः ।
प्र दा॒तुर॑स्तु॒ चेत॑नम् ॥

ହେ ବନସ୍ପତି, ହେ ଦେବ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ହବି ପ୍ରେରଣ କର। ଦାତାର ସ୍ମରଣ ସଦା ରହୁ।

स्वाहा॑ य॒ज्ञं कृ॑णोत॒नेन्द्रा॑य॒ यज्व॑नो गृ॒हे ।
तत्र॑ दे॒वाँ उप॑ ह्वये ॥

ସ୍ୱାହା! ଯଜମାନଙ୍କ ଗୃହରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କର। ସେଠାରେ ହିଁ ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରେ।