ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.165
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.165.1
कया॑ शु॒भा सव॑यसः॒ सनी॑ळाः समा॒न्या म॒रुतः॒ सं मि॑मिक्षुः ।
कया॑ म॒ती कुत॒ एता॑स ए॒ते अर्च॑न्ति॒ शुष्मं॒ वृष॑णो वसू॒या ॥
ଏକା ବୟସ ଓ ଏକା ଘରର ମରୁତମାନେ କେଉଁ ତେଜରେ ଏକତ୍ର ମିଶିଲେ? କେଉଁ ଚିନ୍ତାରେ, କେଉଁଠାରୁ ଆସି ଯାଉଥିବା ଏହି ବୀରମାନେ ଧନ ଇଚ୍ଛାରେ ନିଜ ବଳର ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି?
1.165.2
कस्य॒ ब्रह्मा॑णि जुजुषु॒र्युवा॑नः॒ को अ॑ध्व॒रे म॒रुत॒ आ व॑वर्त ।
श्ये॒नाँ इ॑व॒ ध्रज॑तो अ॒न्तरि॑क्षे॒ केन॑ म॒हा मन॑सा रीरमाम ॥
କାହାର ପ୍ରାର୍ଥନା ଯୁବକ ମରୁତମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ? ଯଜ୍ଞରେ ମରୁତମାନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ କିଏ ଫେରାଇ ଆଣିଲା? ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ବାଜ ପକ୍ଷୀ ପରି, କେଉଁ ମହାନ ମନରେ ଆମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିବା?
1.165.3
कुत॒स्त्वमि॑न्द्र॒ माहि॑नः॒ सन्नेको॑ यासि सत्पते॒ किं त॑ इ॒त्था ।
सं पृ॑च्छसे समरा॒णः शु॑भा॒नैर्वो॒चेस्तन्नो॑ हरिवो॒ यत्ते॑ अ॒स्मे ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମହାନ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଏକାକୀ କେଉଁଠାରୁ ଯାଉଛ? ସଜ୍ଜନମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ତୁମର ଏ କଣ ହେଲା? ମରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି ତେଜସ୍ୱୀ କର୍ମରେ ତୁମେ ପ୍ରଶ୍ନିତ ହୁଅ। ହରିମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ଭିତରେ ଥିବା ସେ ବାକ୍ୟ ଆମକୁ କୁହ।
1.165.4
ब्रह्मा॑णि मे म॒तयः॒ शं सु॒तासः॒ शुष्म॑ इयर्ति॒ प्रभृ॑तो मे॒ अद्रिः॑ ।
आ शा॑सते॒ प्रति॑ हर्यन्त्यु॒क्थेमा हरी॑ वहत॒स्ता नो॒ अच्छ॑ ॥
ମୋ ସ୍ତୋତ୍ର, ମୋ ଚିନ୍ତା, ନିଷ୍ପେଷିତ ସୋମ ଶାନ୍ତି ଦିଏ। ମୋ ବଳକୁ ଜାଗ୍ରତ କରି ମୋ ପଥର ଆଗକୁ ଆଣାଯାଇଛି। ସେମାନେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ସ୍ତୋତ୍ର ସହିତ ସେହି ଦୁଇ ହରି ଘୋଡ଼ାକୁ ଆମ ଆଡ଼କୁ ଆଣନ୍ତି।
1.165.5
अतो॑ व॒यम॑न्त॒मेभि॑र्युजा॒नाः स्वक्ष॑त्रेभिस्त॒न्वः॑ शुम्भ॑मानाः ।
महो॑भि॒रेताँ॒ उप॑ युज्महे॒ नु इन्द्र॑ स्व॒धामनु॒ हि नो॑ ब॒भूथ॑ ॥
ଅତଏବ ଆମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୋଡ଼ା ହୋଇ, ବୀର ବଳରେ ନିଜ ଦେହ ଅଳଙ୍କୃତ କରି, ମହତ୍ତ୍ୱରେ ଏମାନଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଯୋଡ଼ୁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବର୍ତ୍ତମାନ ତୁମେ ଆମର ନିଜ ଅଂଶ ହୋଇଛ।
1.165.6
क्व॑ स्या वो॑ मरुतः स्व॒धासी॒द्यन्मामेकं॑ स॒मध॑त्ताहि॒हत्ये॑ ।
अ॒हं ह्यू॑ग्रस्त॑वि॒षस्तुवि॑ष्मा॒न्विश्व॑स्य॒ शत्रो॒रन॑मं वध॒स्नैः ॥
ହେ ମରୁତମାନେ, ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ସେ ବଳ କେଉଁଠି ଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମୋତେ ଏକାକୀ ଅହିହତ୍ୟାର ଯୁଦ୍ଧରେ ରଖିଥିଲ? ମୁଁ ହିଁ ଉଗ୍ର, ପ୍ରଚଣ୍ଡ, ବଳବାନ; ମୁଁ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ରରେ ନମାଇଲି।
1.165.7
भूरि॑ चकर्थ॒ युज्ये॑भिर॒स्मे स॑मा॒नेभि॑र्वृषभ॒ पौंस्ये॑भिः ।
भूरी॑णि॒ हि कृ॒णवा॑मा शवि॒ष्ठेन्द्र॒ क्रत्वा॑ मरुतो॒ यद्वशा॑म ॥
ହେ ବୃଷଭ, ତୁମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭର ସମାନ ବୀରକର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଆମ ପାଇଁ ବହୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ। ହେ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ମରୁତଗଣ, ଆମେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରୁ, ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ସଂକଳ୍ପରେ ଆମେ ବହୁ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରୁ।
1.165.8
वधीं॑ वृ॒त्रं म॑रुत इन्द्रि॒येण॒ स्वेन॒ भामे॑न तवि॒षो ब॑भू॒वान् ।
अ॒हमे॒ता मन॑वे वि॒श्वश्च॑न्द्राः सु॒गा अ॒पश्च॑कर॒ वज्र॑बाहुः ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ତୁମ୍ଭେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ଦୀପ୍ତିରେ ପ୍ରବଳ ହୋଇ ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କଲ। ବଜ୍ର ବାହୁରେ ଧାରଣ କରୁଥିବା ମୁଁ ମନୁ ପାଇଁ ଏହି ସମସ୍ତ ତେଜସ୍ୱୀ, ସୁଗମ ଜଳରାଶି ସୃଷ୍ଟି କଲି।
1.165.9
अनु॑त्त॒मा ते॑ मघव॒न्नकि॒र्नु न त्वावाँ॑ अस्ति दे॒वता॒ विदा॑नः ।
न जाय॑मानो॒ नश॑ते॒ न जा॒तो यानि॑ करि॒ष्याः* कृ॑णु॒हि प्र॑वृद्ध ॥
ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମ୍ଭେ ଅତୁଳନୀୟ; ତୁମ୍ଭ ପରି ଜାଣିଥିବା ଦେବତା କେହି ନାହିଁ। ଜନ୍ମନେଉଥିବା କିମ୍ବା ଜାତ ଜଣେ ବିନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ। ହେ ମହାନ ବର୍ଦ୍ଧିତ, ତୁମ୍ଭେ ଯାହା କରିବ ତାହା କର।
1.165.10
एक॑स्य चिन्मे वि॒भ्व॑स्त्वोजो॒ या नु द॑धृ॒ष्वान्कृ॒णवै॑ मनी॒षा ।
अ॒हं ह्यू॑ग्रो म॑रुतो॒ विदा॑नो॒ यानि॒ च्यव॒मिन्द्र॒ इदी॑श एषाम् ॥
ମୋ ଏକାକୀ ବଳ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ହେଉ। ସାହସ ଓ ବିବେକରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ ଯାହା କରିବା ଉଚିତ ତାହା କରିବି। ହେ ମରୁତଗଣ, ତୁମ୍ଭେମାନେ ଜାଣ ମୁଁ ଉଗ୍ର; ମୁଁ ଯାହାକୁ ପକାଏ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଇନ୍ଦ୍ର।
1.165.11
अम॑न्दन्मा मरुत॒ स्तोमो॒ अत्र॒ यन्मे॑ नरः॒ श्रुत्यं॒ ब्रह्म॑ च॒क्र ।
इन्द्रा॑य॒ वृष्णे॒ सुम॑खाय॒ मह्यं॒ सख्ये॒ सखा॑यस्त॒न्वे॑ त॒नूभिः॑ ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ଏଠାରେ ଏହି ସ୍ତୁତି ମୋତେ ଆନନ୍ଦିତ କରୁ; ହେ ନରଗଣ, ତୁମ୍ଭେମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଶ୍ରବଣଯୋଗ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମ (ମନ୍ତ୍ର) ରଚିଲ। ବୃଷଭ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ସୁଯଜ୍ଞକାରୀ ମୋ ପାଇଁ, ହେ ସଖାଗଣ, ସଖ୍ୟରେ ଶରୀର ସହିତ ଶରୀର ମିଳି।
1.165.12
ए॒वेदे॒ते प्रति॑ मा॒ रोच॑माना॒ अने॑द्यः॒ श्रव॒ एषो॒ दधा॑नाः ।
सं॒चक्ष्या॑ मरुतश्च॒न्द्रव॑र्णा॒ अच्छा॑न्त मे छ॒दया॑था च नू॒नम् ॥
ଏହିପରି ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ମରୁତଗଣ ମୋ ପ୍ରତି ଆସିଲେ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ଅନ୍ନ ଓ ପୋଷଣ ଦେଉଥିବା। ହେ ମରୁତଗଣ, ଚନ୍ଦ୍ରବର୍ଣ୍ଣ, ମୋ ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ, ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ନିଶ୍ଚିତରେ ମୋତେ ଆଚ୍ଛାଦିତ କର।
1.165.13
को न्वत्र॑ मरुतो मामहे वः॒ प्र या॑तन॒ सखीँ॒रच्छा॑ सखायः ।
मन्मा॑नि चित्रा अपिवा॒तय॑न्त ए॒षां भू॑त॒ नवे॑दा म ऋ॒ताना॑म् ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ଏଠାରେ ତୁମମାନଙ୍କୁ କିଏ ସ୍ତୁତି କରେ? ହେ ବନ୍ଧୁଗଣ, ତୁମ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଆସ। ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳଗଣ, ସେମାନଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ ବେଗରେ ଗତି କର; ମୋ ପାଇଁ ଋତର ଜ୍ଞାତା ହୁଅ।
1.165.14
आ यद्दु॑व॒स्याद्दु॒वसे॒ न का॒रुर॒स्माञ्च॒क्रे मा॒न्यस्य॑ मे॒धा ।
ओ षु व॑र्त्त मरुतो॒ विप्र॒मच्छे॒मा ब्रह्मा॑णि जरि॒ता वो॑ अर्चत् ॥
ଦାତାଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ପାଇଁ, ସ୍ତୋତାଙ୍କ ପରି, ସେ ଆମକୁ ମାନ୍ୟଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିର ପ୍ରିୟ କରିଛନ୍ତି। ହେ ମରୁତଗଣ, ଏହି ବିପ୍ରଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଭଲରେ ଫେରି ଆସ; ସ୍ତୋତା ତୁମମାନଙ୍କ ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ଗାନ କରୁ।
1.165.15
ए॒ष व॒ स्तोमो॑ मरुत इ॒यं गीर्मा॑न्दा॒र्यस्य॑ मा॒न्यस्य॑ का॒रोः ।
एषा या॑सीष्ट त॒न्वे॑ व॒यां वि॒द्यामे॒षं वृ॒जनं॑ जी॒रदा॑नुम् ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ; ଏହା ମାନ୍ଦାର୍ଯ୍ୟ ଓ ମାନ୍ୟ କବିଙ୍କ ଗୀତ। ସେ ଅନ୍ନ ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ; ଆମ ଶରୀରକୁ ବଳ ମିଳୁ। ଆମେ ବିଜୟଧନ ଓ ଦ୍ରୁତଗାମୀ ଅନ୍ନ ପାଇଁ।