ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.166
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.166.1
तन्नु वो॑चाम रभ॒साय॒ जन्म॑ने॒ पूर्वं॑ महि॒त्वं वृ॑ष॒भस्य॑ के॒तवे॑ ।
ऐ॒धेव॒ याम॑न्मरुतस्तुविष्वणो यु॒धेव॑ शक्रास्तवि॒षाणि॑ कर्तन ॥
ବର୍ତ୍ତମାନ ସେହି ପ୍ରାଚୀନ ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା; ବେଗବାନ ଜନ୍ମ ଓ ବୃଷଭର ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ। ହେ ଗର୍ଜନକାରୀ ମରୁତଗଣ, ଅଗ୍ନି (ଐଧା) ସହିତ, ଯୁଦ୍ଧ ପରି, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀଗଣ, ନିଜ ବଳ ପ୍ରକାଶ କର।
1.166.2
नित्यं॒ न सू॒नुं मधु॒ बिभ्र॑त॒ उप॒ क्रीळ॑न्ति क्री॒ळा वि॒दथे॑षु॒ घृष्व॑यः ।
नक्ष॑न्ति रु॒द्रा अव॑सा नम॒स्विनं॒ न म॑र्धन्ति॒ स्वत॑वसो हवि॒ष्कृत॑म् ॥
ସର୍ବଦା ପୁତ୍ର ପରି, ମଧୁ ଧାରଣ କରି, ସେମାନେ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ବୀରତାରେ ଖେଳନ୍ତି। ରୁଦ୍ରଗଣ ନିଜ ସହାୟତାରେ ନମସ୍କାରକାରୀ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି; ଆହୁତିଦାତାଙ୍କୁ ନିଜ ବଳରେ ଆନନ୍ଦିତ କରନ୍ତି।
1.166.3
यस्मा॒ ऊमा॑सो अ॒मृता॒ अरा॑सत रा॒यस्पोषं॑ च ह॒विषा॑ ददा॒शुषे॑ ।
उ॒क्षन्त्य॑स्मै म॒रुतो॑ हि॒ता इ॑व पु॒रू रजां॑सि॒ पय॑सा मयो॒भुवः॑ ॥
ଅମର ତେଜସ୍ୱୀ ମରୁତଗଣ ଯାହା ପାଇଁ ସମ୍ପତ୍ତି ଓ ପୋଷଣ ଆଣନ୍ତି, ସେହିପରି ଆହୁତିଦାତାଙ୍କୁ ଦାନ ଦିଅନ୍ତି। ହିତକାରୀ ମରୁତଗଣ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅନେକ ଲୋକକୁ କ୍ଷୀର (ଜଳ) ଦ୍ୱାରା ସିଞ୍ଚନ୍ତି; ସେମାନେ କଲ୍ୟାଣକାରୀ।
1.166.4
आ ये रजां॑सि॒ तवि॑षीभि॒रव्य॑त॒ प्र व॒ एवा॑सः॒ स्वय॑तासो अध्रजन् ।
भय॑न्ते॒ विश्वा॒ भुव॑नानि ह॒र्म्या चि॒त्रो वो॒ यामः॒ प्रय॑तास्वृ॒ष्टिषु॑ ॥
ନିଜ ବଳରେ ଲୋକ ପୂର୍ଣ୍ଣକାରୀ ମରୁତଗଣ ସ୍ୱୟଂଚାଳିତ ଯୁବକଙ୍କ ପରି ଧାଇଁଥାନ୍ତି। ତୁମ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ଗୃହ ଭୟ ପାନ୍ତି; ହେ ମରୁତଗଣ, ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଯାତ୍ରା ଉଦ୍ୟମରେ ଓ ବଜ୍ରାଘାତରେ ହୁଏ।
1.166.5
यत्त्वे॒षया॑मा न॒दय॑न्त॒ पर्व॑तान्दि॒वो वा॑ पृ॒ष्ठं नर्या॒ अचु॑च्यवुः ।
विश्वो॑ वो॒ अज्म॑न्भयते॒ वन॒स्पतिः॑ रथी॒यन्ती॑व॒ प्र जि॑हीत॒ ओष॑धिः ॥
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମରୁତଗଣ ଗର୍ଜନରେ ପର୍ବତ କମ୍ପାଇଲେ, କିମ୍ବା ଆକାଶର ପୃଷ୍ଠ, ହେ ବୀରଗଣ, ତୁମର ଗତିରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବୃକ୍ଷ କମ୍ପେ; ସାରଥି ପରି, ଔଷଧି ସାମ୍ନାକୁ ଛଡ଼ାଯାଏ।
1.166.6
यू॒यं न॑ उग्रा मरुतः सुचे॒तुनारि॑ष्टग्रामाः सुम॒तिं पि॑पर्तन ।
यत्रा॑ वो दि॒द्युद्रद॑ति॒ क्रिवि॑र्दती रि॒णाति॑ प॒श्वः सुधि॑तेव ब॒र्हणा॑ ॥
ହେ ଉଗ୍ର ମରୁତଗଣ, ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧି ଓ ସୁରକ୍ଷିତ ସେନା ସହ ଆମକୁ ସୁମତି ଦିଅ। ଯେଉଁଠି ତୁମ ବିଜୁଳି ଝଲସେ, ସେଠି ତାହା ଗୋରୁ ଓ ଭଲ ଭାବେ ପେଷା ଶସ୍ୟକୁ ପୃଥକ କରେ।
1.166.7
प्र स्क॒म्भदे॑ष्णा अनव॒भ्ररा॑धसो अलातृ॒णासो॑ वि॒दथे॑षु॒ सुष्टु॑ताः ।
अर्च॑न्त्य॒र्कं म॑दि॒रस्य॑ पी॒तये॑ वि॒दुर्वी॒रस्य॑ प्रथ॒मानि॒ पौंस्या॑ ॥
ସ୍ଥିର ପାଦବିଶିଷ୍ଟ, ଅକ୍ଷୟ ଧନସମ୍ପନ୍ନ, ଅବରୋଧହୀନ, ଯଜ୍ଞ-ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଭଲଭାବେ ସ୍ତୁତ ମରୁତମାନେ ଅଗ୍ରସର ହୁଅନ୍ତି। ମଦିରା ପାନ ପାଇଁ ସେମାନେ ସ୍ତୋତ୍ର ଗାନ କରନ୍ତି; ବୀରର ପ୍ରଥମ ପୌରୁଷ କର୍ମସବୁ ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତି।
1.166.8
श॒तभु॑जिभि॒स्तम॒भिह्रु॑तेर॒घात्पू॒र्भी र॑क्षता मरुतो॒ यमाव॑त ।
जनं॒ यमु॑ग्रास्तवसो विरप्शिनः पा॒थना॒ शंसा॒त्तन॑यस्य पु॒ष्टिषु॑ ॥
ଶହେ ବାହୁବିଶିଷ୍ଟ ଦୁର୍ଗସମୂହ ସହିତ, ହେ ମରୁତମାନେ, ତୁମେମାନେ ଯାହାକୁ ରକ୍ଷା କରିଛ ସେହି ମନୁଷ୍ୟକୁ ଆକ୍ରମଣ ଓ ପାପରୁ ରକ୍ଷା କର। ହେ ଉଗ୍ର, ବଳବାନ, ତେଜସ୍ୱୀ ମରୁତମାନେ, ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟକୁ ତୁମେମାନେ ରକ୍ଷା କର, ତାକୁ ସନ୍ତାନ ସମୃଦ୍ଧିରେ ରକ୍ଷା କର।
1.166.9
विश्वा॑नि भ॒द्रा म॑रुतो॒ रथे॑षु वो मिथ॒स्पृध्ये॑व तवि॒षाण्याहि॑ता ।
अंसे॒ष्वा वः॒ प्रप॑थेषु खा॒दयोऽक्षो॑ वश्च॒क्रा स॒मया॒ वि वा॑वृते ॥
ହେ ମରୁତମାନେ, ତୁମ ରଥରେ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳକାରୀ ବୈଭବ ଅଛି; ପରସ୍ପର ସ୍ପର୍ଦ୍ଧା କରୁଥିବା ବଳ ପରି ତାହା ସ୍ଥାପିତ। କାନ୍ଧରେ ଓ ତୁମ ପଥରେ ତୁମ ଅକ୍ଷର ଚକ୍ରସବୁ ସମାନଭାବେ ଘୂରିଛି।
1.166.10
भूरी॑णि भ॒द्रा नर्ये॑षु बा॒हुषु॒ वक्ष॑स्सु रु॒क्मा र॑भ॒सासो॑ अ॒ञ्जयः॑ ।
अंसे॒ष्वेताः॑ प॒विषु॑ क्षु॒रा अधि॒ वयो॒ न प॒क्षान्व्यनु॒ श्रियो॑ धिरे ॥
ହେ ମରୁତମାନେ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାନ୍ଧ ଓ ବକ୍ଷରେ ଅନେକ ମଙ୍ଗଳକାରୀ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କାର ଅଛି, ଶୀଘ୍ର ଝଲସୁଛି। କାନ୍ଧରେ ଏହି କ୍ଷୁରର ଧାରସବୁ ଅଛି; ପକ୍ଷୀମାନେ ପାଖ ମେଲିଲା ପରି ସେମାନେ ନିଜର ପ୍ରଭା ପ୍ରସାରନ୍ତି।
1.166.11
म॒हान्तो॑ म॒ह्ना वि॒भ्वो॑ विभू॑तयो दूरे॒दृशो॒ ये दि॒व्या इ॑व॒ स्तृभिः॑ ।
म॒न्द्राः सु॑जि॒ह्वाः स्वरि॑तार आ॒सभिः॒ सम्मि॑श्ला॒ इन्द्रे॑ म॒रुतः॑ परि॒ष्टुभः॑ ॥
ମହାନ୍, ନିଜ ମହିମାରେ, ବ୍ୟାପକ, ବହୁବିଧ ଶକ୍ତିସମ୍ପନ୍ନ, ଦୂରଦର୍ଶୀ, ଯେଉଁମାନେ ଦିବ୍ୟଙ୍କ ପରି, ସ୍ତମ୍ଭ ସହିତ; କୋମଳ, ସୁନ୍ଦର ଜିଭବିଶିଷ୍ଟ, ନିଜେ ପ୍ରଶଂସାକାରୀ, ନିଜ ଘୋଡା ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କଠାରେ ଭଲଭାବେ ମିଶ୍ରିତ, ହେ ମରୁତମାନେ, ଘେରିବାକାରୀ।
1.166.12
तद्वः॑ सुजाता मरुतो महित्व॒नं दी॒र्घं वो॑ दा॒त्रमदि॑तेरिव व्र॒तम् ।
इन्द्र॑श्च॒न त्यज॑सा॒ वि ह्रु॑णाति॒ तज्जना॑य॒ यस्मै॑ सु॒कृते॒ अरा॑ध्वम् ॥
ହେ ସୁଜାତ ମରୁତମାନେ, ତୁମର ସେହି ମହିମା ଓ ତୁମର ଦୀର୍ଘ ଦାନ ଅଦିତିଙ୍କ ବ୍ରତ ପରି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ନିଜ ବଳରେ ମଧ୍ୟ ତାକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଯାହାକୁ ସତ୍କର୍ମରେ ତୁମେମାନେ ପୂଜିତ ହୋଇଥିଲ ସେହି ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ।
1.166.13
तद्वो॑ जामि॒त्वं म॑रुतः॒ परे॑ यु॒गे पु॒रू यच्छंस॑ममृतास॒ आव॑त ।
अ॒या धि॒या मन॑वे श्रु॒ष्टिमाव्या॑ सा॒कं नरो॑ दं॒सनै॒रा चि॑कित्रिरे ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ପୂର୍ବ ଯୁଗରେ ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ଆମର ସେହି ସମ୍ପର୍କ ମହାନ; ହେ ଅମୃତଗଣ, ଆପଣମାନେ ସ୍ତୋତ୍ର ଶୁଣିଥିଲେ। ଏହି ବୁଦ୍ଧିରେ ମନୁ ପାଇଁ ଦାନ ରକ୍ଷା କଲେ; ବୀର ମରୁତଗଣ ନିଜ କର୍ମ ସହିତ ଏଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
1.166.14
येन॑ दी॒र्घं म॑रुतः शू॒शवा॑म यु॒ष्माके॑न॒ परी॑णसा तुरासः ।
आ यत्त॒तन॑न्वृ॒जने॒ जना॑स ए॒भिर्य॒ज्ञेभि॒स्तद॒भीष्टि॑मश्याम् ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ଆପଣଙ୍କ ଯେଉଁ ସହାୟତାରେ ଆମେ ଦୀର୍ଘକାଳ ସମୃଦ୍ଧ ହେବା; ହେ ଦ୍ରୁତଗାମୀଗଣ, ଆପଣଙ୍କ ସେହି ସାହାଯ୍ୟରେ, ହେ ଲୋକମାନେ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିସ୍ତାର କଲେ, ଏହି ଯଜ୍ଞମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସେହି ଅଭୀଷ୍ଟ ପାଇବା।
1.166.15
ए॒ष व॒ स्तोमो॑ मरुत इ॒यं गीर्मा॑न्दा॒र्यस्य॑ मा॒न्यस्य॑ का॒रोः ।
एषा या॑सीष्ट त॒न्वे॑ व॒यां वि॒द्यामे॒षं वृ॒जनं॑ जी॒रदा॑नुम् ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଆପଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ; ଏହା ମାନ୍ଦାର୍ଯ୍ୟ ଓ ମାନ୍ୟ କବିଙ୍କ ବାଣୀ। ଏହା ଅନ୍ନ ସହିତ ଆମ ଶରୀରରେ ପହଞ୍ଚୁ; ଆମେ ବଳ ଓ ସେହି ବର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଣୁ ଧନ ପାଇବା।