Ṛgveda · Sūkta 1.32
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.32.1
इन्द्र॑स्य॒ नु वी॒र्या॑णि॒ प्र वो॑चं॒ यानि॑ च॒कार॑ प्रथ॒मानि॑ व॒ज्री ।
अह॒न्नहि॒मन्व॒पस्त॑तर्द॒ प्र व॒क्षणा॑ अभिन॒त्पर्व॑तानाम् ॥
Nun will ich die Heldentaten Indras verkünden, die der Donnerkeil-Träger zuerst vollbrachte. Er erschlug die Schlange, befreite dann die Wasser und spaltete die Bahnen der Berge.
1.32.2
अह॒न्नहिं॒ पर्व॑ते शिश्रिया॒णं त्वष्टा॑स्मै॒ वज्रं॑ स्व॒र्यं॑ ततक्ष ।
वा॒श्रा इ॑व धे॒नवः॒ स्यन्द॑माना॒ अञ्जः॑ समु॒द्रमव॑ जग्मु॒रापः॑ ॥
Er erschlug die Schlange, die auf dem Berg lag. Tvaṣṭar schuf ihm den himmelsglänzenden Donnerkeil. Wie rennende Kühe strömten die fließenden Wasser geradewegs hinab zum Ozean.
1.32.3
वृ॒षा॒यमा॑णोऽवृणीत॒ सोमं॒ त्रिक॑द्रुकेष्वपिबत्सु॒तस्य॑ ।
आ साय॑कं म॒घवा॑दत्त॒ वज्र॒मह॑न्नेनं प्रथम॒जामही॑नाम् ॥
Als Stier handelnd wählte er den Soma und trank den in den Trikadrukas gepressten Soma. Der freigebige Indra nahm Pfeil und Donnerkeil und erschlug den Erstgeborenen der Schlangen.
1.32.4
यदि॒न्द्राह॑न्प्रथम॒जामही॑ना॒मान्मा॒यिना॒ममि॑नाः॒ प्रोत मा॒याः ।
आत्सूर्यं॑ ज॒नय॒न्द्यामु॒षासं॑ ता॒दीत्ना॒ शत्रुं॒ न किला॑ विवित्से ॥
Als du, o Indra, den Erstgeborenen der Schlangen erschlugst und die Täuschungen der Betrüger bändigtest, da brachtest du die Sonne, den Himmel und die Morgenröte hervor. Nachdem du geschlagen hattest, fandest du keinen Feind mehr.
1.32.5
अह॑न्वृ॒त्रं वृ॑त्र॒तरं॒ व्यं॑स॒मिन्द्रो॒ वज्रे॑ण मह॒ता व॒धेन॑ ।
स्कन्धां॑सीव॒ कुलि॑शेना॒ विवृ॒क्णाहिः॑ शयत उप॒पृक्पृ॑थि॒व्याः ॥
Indra erschlug Vṛtra, den Vṛtra-gleichsten, genannt Vyaṃsa, mit dem gewaltigen Schlag des Donnerkeils. Wie Schultern, mit dem Beil zerhauen, liegt die niedergeschlagene Schlange tief unter der Erde.
1.32.6
अ॒यो॒द्धेव॑ दु॒र्मद॒ आ हि जु॒ह्वे म॑हावी॒रं तु॑विबा॒धमृ॑जी॒षम् ।
नाता॑रीदस्य॒ समृ॑तिं व॒धानां॒ सं रु॒जानाः॑ पिपिष॒ इन्द्र॑शत्रुः ॥
Wie ein unbezwingbarer, rasender Krieger wird der große Held, der mächtige und schnelle Indra angerufen. Niemand überstand den Ansturm seiner Schläge. Alles zermalmend zerrieb er Indras Feind zu Staub.
1.32.7
अ॒पाद॑ह॒स्तो अ॑पृतन्य॒दिन्द्र॒मास्य॒ वज्र॒मधि॒ सानौ॑ जघान ।
वृष्णो॒ वध्रिः॑ प्रति॒मानं॒ बुभू॑षन्पुरु॒त्रा वृ॒त्रो अ॑शय॒द्व्य॑स्तः ॥
Fußlos und handlos griff er unablässig an; Indra schlug ihn mit seinem Donnerkeil auf dem Bergkamm. Vṛtra, der dem Stier gleich sein wollte, breitete sich an vielen Stellen aus und lag niedergestreckt.
1.32.8
न॒दं न भि॒न्नम॑मु॒या शया॑नं॒ मनो॒ रुहा॑णा॒ अति॑ य॒न्त्यापः॑ ।
याश्चि॑द्वृ॒त्रो म॑हि॒ना प॒र्यति॑ष्ठ॒त्तासा॒महिः॑ पत्सुतः॒शीर्ब॑भूव ॥
Wie ein zerbrochenes Flussufer dort liegend, stiegen die von ihm festgehaltenen Wasser über den Geist hinauf und flossen hinweg. Inmitten eben jener Wasser, die Vṛtra mit seiner Macht umschlossen hatte, lag die Schlange mit ausgestreckten Füßen.
1.32.9
नी॒चाव॑या अभवद्वृ॒त्रपु॒त्रेन्द्रो॑ अस्या॒ अव॒ वध॑र्जभार ।
उत्त॑रा॒ सूरध॑रः पु॒त्र आ॑सी॒द्दानुः॑ शये स॒हव॑त्सा॒ न धे॒नुः ॥
Für jene, die gebeugt war, war Vṛtra der Sohn; Indra schlug auch ihren unteren Teil nieder. Oben war die Sonne, unten der Sohn; die Mutter Dānu liegt wie eine Kuh mit ihrem Kalb.
1.32.10
अति॑ष्ठन्तीनामनिवेश॒नानां॒ काष्ठा॑नां॒ मध्ये॒ निहि॑तं॒ शरी॑रम् ।
वृ॒त्रस्य॑ नि॒ण्यं वि च॑र॒न्त्यापो॑ दी॒र्घं तम॒ आश॑य॒दिन्द्र॑शत्रुः ॥
Zwischen den aufrecht stehenden, ortlosen Holzbalken ist der Leib Vṛtras niedergelegt. Um jenen Leib Vṛtras teilen sich die Wasser und fließen; Vṛtra, Indras Feind, lag in langer Finsternis.
1.32.11
दा॒सप॑त्नी॒रहि॑गोपा अतिष्ठ॒न्निरु॑द्धा॒ आपः॑ प॒णिने॑व॒ गावः॑ ।
अ॒पां बिल॒मपि॑हितं॒ यदासी॑द्वृ॒त्रं ज॑घ॒न्वाँ अप॒ तद्व॑वार ॥
Die Frauen der Dāsas, vom Schlangenhüter behütet, standen dort; die Wasser waren zurückgehalten wie vom Paṇi gebundene Kühe. Die Höhle der Wasser war verschlossen; nach der Erschlagung Vṛtras öffnete Indra sie.
1.32.12
अश्व्यो॒ वारो॑ अभव॒स्तदि॑न्द्र सृ॒के यत्त्वा॑ प्र॒त्यह॑न्दे॒व एकः॑ ।
अज॑यो॒ गा अज॑यः शूर॒ सोम॒मवा॑सृजः॒ सर्त॑वे स॒प्त सिन्धू॑न् ॥
O Indra! Jene Tat wurde deine rossgleiche Stärke, als du als einsamer Gott ihm im Kampf entgegentratest. O Held! Du gewannst die Kühe, du gewannst den Soma, und du ließest die sieben Flüsse zum Fließen frei.
1.32.13
नास्मै॑ वि॒द्युन्न त॑न्य॒तुः सि॑षेध॒ न यां मिह॒मकि॑रद्ध्रा॒दुनिं॑ च ।
इन्द्र॑श्च॒ यद्यु॑यु॒धाते॒ अहि॑श्चो॒ताप॒रीभ्यो॑ म॒घवा॒ वि जि॑ग्ये ॥
Vor ihm hielten weder Blitz noch Donner stand, nicht der Nebel, den er zerstreute, nicht die hagelbringende Wolke. Als Indra und die Schlange kämpften, besiegte der Freigebige seine Feinde.
1.32.14
अहे॑र्या॒तारं॒ कम॑पश्य इन्द्र हृ॒दि यत्ते॑ ज॒घ्नुषो॒ भीरग॑च्छत् ।
नव॑ च॒ यन्न॑व॒तिं च॒ स्रव॑न्तीः श्ये॒नो न भी॒तो अत॑रो॒ रजां॑सि ॥
Indra, du sahst den Schlangentöter; als du schlugst, kam Furcht in dein Herz. Neunundneunzig strömende Wasser flossen, und wie ein erschrockener Falke durchquertest du die Welten.
1.32.15
इन्द्रो॑ या॒तोऽव॑सितस्य॒ राजा॒ शम॑स्य च शृ॒ङ्गिणो॒ वज्र॑बाहुः ।
सेदु॒ राजा॑ क्षयति चर्षणी॒नाम॒रान्न ने॒मिः परि॒ ता ब॑भूव ॥
Indra ist der Sieger über die gehemmten Wasser, König des ruhenden Gehörnten, der den Donnerkeil im Arm trägt; er herrscht wahrlich als König über alle beweglichen Wesen und umschließt sie, wie der Felgenkranz die Speichen umschließt.