ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.50

1.50.1

उदु॒ त्यं जा॒तवे॑दसं दे॒वं व॑हन्ति के॒तवः॑ ।
दृ॒शे विश्वा॑य॒ सूर्य॑म् ॥

ସର୍ବଜ୍ଞ ସେହି ଦେବ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ତାଙ୍କ କିରଣମାନେ ଉପରକୁ ଉଠାଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେ।

अप॒ त्ये ता॒यवो॑ यथा॒ नक्ष॑त्रा यन्त्य॒क्तुभिः॑ ।
सूरा॑य वि॒श्वच॑क्षसे ॥

ଚୋରମାନେ ଯେପରି ରାତ୍ରି ସହିତ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି, ସେହିପରି ସେହି ନକ୍ଷତ୍ରମାନେ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି; ସର୍ବଦର୍ଶୀ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ।

अदृ॑श्रमस्य के॒तवो॒ वि र॒श्मयो॒ जनाँ॒ अनु॑ ।
भ्राज॑न्तो अ॒ग्नयो॑ यथा ॥

ଏହାର କିରଣମାନ ଦେଖାଗଲା; ସେମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ବ୍ୟାପିଗଲେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି ପରି।

त॒रणि॑र्वि॒श्वद॑र्शतो ज्योति॒ष्कृद॑सि सूर्य ।
विश्व॒मा भा॑सि रोच॒नम् ॥

ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପାର କରାଇବା ଓ ସବୁ ଦେଖିବା ଏବଂ ଆଲୋକ ସୃଷ୍ଟି କରିବାର କାରିଗର; ତୁମେ ତୁମ ଦୀପ୍ତିରେ ସବୁକିଛି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର।

प्र॒त्यङ्दे॒वानां॒ विशः॑ प्र॒त्यङ्ङुदे॑षि॒ मानु॑षान् ।
प्र॒त्यङ्विश्वं॒ स्व॑र्दृ॒शे ॥

ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦଳ ଆଡକୁ ମୁଖ କରି ତୁମେ ଉଦିତ ହୁଅ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଡକୁ ମୁଖ କରି; ସବୁ ଆଡକୁ ମୁଖ କରି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ୱର୍ଗ ଦେଖିବା ପାଇଁ।

येना॑ पावक॒ चक्ष॑सा भुर॒ण्यन्तं॒ जनाँ॒ अनु॑ ।
त्वं व॑रुण॒ पश्य॑सि ॥

ହେ ପାବକ, ଯେଉଁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତୁମେ କର୍ମରତ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେଖ, ସେହି ଦୃଷ୍ଟିରେ, ହେ ବରୁଣ, ତୁମେ ଦେଖ।

वि द्यामे॑षि॒ रज॑स्पृ॒थु अहा॒ मिमा॑नो अ॒क्तुभिः॑ ।
पश्य॒ञ्जन्मा॑नि सूर्य ॥

ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ଦିନସବୁ ମାପି ରାତ୍ରି ସହିତ ବିଶାଳ ଆକାଶ ଓ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ଅତିକ୍ରମ କର ଏବଂ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ଦେଖ।

स॒प्त त्वा॑ ह॒रितो॒ रथे॒ वह॑न्ति देव सूर्य ।
शो॒चिष्के॑शं विचक्षण ॥

ହେ ଦେବ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସାତଟି ହରିତ (ତେଜସ୍ୱୀ) ଅଶ୍ୱ ରଥରେ ତୁମକୁ ବହନ କରନ୍ତି। ହେ ଶିଖାକେଶ, ହେ ସର୍ବଦର୍ଶୀ!

अयु॑क्त स॒प्त शु॒न्ध्युवः॒ सूरो॒ रथ॑स्य न॒प्त्यः॑ ।
ताभि॑र्याति॒ स्वयु॑क्तिभिः ॥

ସୂର୍ଯ୍ୟ ରଥର କନ୍ୟା ସ୍ୱରୂପ ସାତଟି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଶ୍ୱୀକୁ ଯୋଡ଼ିଲେ; ସେହି ସ୍ୱୟଂଯୁକ୍ତ ଅଶ୍ୱୀଙ୍କ ସହିତ ସେ ଗମନ କରନ୍ତି।

उद्व॒यं तम॑स॒स्परि॒ ज्योति॒ष्पश्य॑न्त॒ उत्त॑रम् ।
दे॒वं दे॑व॒त्रा सूर्य॒मग॑न्म॒ ज्योति॑रुत्त॒मम् ॥

ଅନ୍ଧକାରରୁ ପାରକୁ, ଉଚ୍ଚ ଆଲୋକ ଦେଖି ଆମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ନିକଟ ଗଲୁ; ଉତ୍ତମ ଜ୍ୟୋତି ପାଇଲୁ।

उ॒द्यन्न॒द्य मि॑त्रमह आ॒रोह॒न्नुत्त॑रां॒ दिव॑म् ।
हृ॒द्रो॒गं मम॑ सूर्य हरि॒माणं॑ च नाशय ॥

ହେ ମିତ୍ରମହା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଆଜି ଉଦିତ ହୋଇ ଉଚ୍ଚ ଆକାଶକୁ ଉଠି, ମୋ ହୃଦ୍ରୋଗ ଓ ପାଣ୍ଡୁରୋଗ ନଷ୍ଟ କର।

शुके॑षु मे हरि॒माणं॑ रोप॒णाका॑सु दध्मसि ।
अथो॑ हारिद्र॒वेषु॑ मे हरि॒माणं॒ नि द॑ध्मसि ॥

ମୋ ପାଣ୍ଡୁରୋଗକୁ ଶୁକପକ୍ଷୀ ଓ ରୋପଣା ଗଛରେ ରଖୁ; ଏବଂ ପରେ ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗର ବସ୍ତୁରେ ମୋ ପାଣ୍ଡୁରୋଗ ରଖୁ।

उद॑गाद॒यमा॑दि॒त्यो विश्वे॑न॒ सह॑सा स॒ह ।
द्वि॒षन्तं॒ मह्यं॑ र॒न्धय॒न्मो अ॒हं द्वि॑ष॒ते र॑धम् ॥

ଏହି ଆଦିତ୍ୟ ସମସ୍ତ ବଳ ସହିତ, ବଳରେ ଉଦିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ମୋ ଶତ୍ରୁକୁ ବଶ କରି, ମୁଁ ଶତ୍ରୁ ପାଇଁ ପରାଜୟ ନ ହେଉ।