ரிக் வேதம் · சூக்தம் 1.50

1.50.1

उदु॒ त्यं जा॒तवे॑दसं दे॒वं व॑हन्ति के॒तवः॑ ।
दृ॒शे विश्वा॑य॒ सूर्य॑म् ॥

அனைத்தும் அறிந்த அந்த தெய்வமான சூரியனை அவனுடைய ஒளிக்கொடிகள் மேலே எடுத்துச் செல்கின்றன, எல்லோரும் அவனைக் காண்பதற்காக.

अप॒ त्ये ता॒यवो॑ यथा॒ नक्ष॑त्रा यन्त्य॒क्तुभिः॑ ।
सूरा॑य वि॒श्वच॑क्षसे ॥

திருடர்கள் இரவோடு செல்வது போல, அந்த நட்சத்திரங்கள் இரவுகளோடு மறைகின்றன; எல்லாவற்றையும் காணும் சூரியனுக்காக.

अदृ॑श्रमस्य के॒तवो॒ वि र॒श्मयो॒ जनाँ॒ अनु॑ ।
भ्राज॑न्तो अ॒ग्नयो॑ यथा ॥

இவனுடைய ஒளிக்கொடிகளைக் கண்டேன்; அவை மக்கள்மீது பரவின, பிரகாசிக்கும் அக்கினிகளைப் போல.

त॒रणि॑र्वि॒श्वद॑र्शतो ज्योति॒ष्कृद॑सि सूर्य ।
विश्व॒मा भा॑सि रोच॒नम् ॥

ஓ சூரியனே, நீ அனைவரையும் கடத்திச் செல்பவன், எல்லாவற்றையும் காண்பவன், ஒளியை உண்டாக்குபவன்; எல்லாவற்றையும் உன் ஒளியால் பிரகாசிக்கச் செய்கிறாய்.

प्र॒त्यङ्दे॒वानां॒ विशः॑ प्र॒त्यङ्ङुदे॑षि॒ मानु॑षान् ।
प्र॒त्यङ्विश्वं॒ स्व॑र्दृ॒शे ॥

தேவர்களின் குலங்களை நோக்கியவனாக நீ எழுகிறாய்; மனிதர்களை நோக்கியவனாக; எல்லா உலகையும் நோக்கியவனாக, ஒளிரும் உலகைக் காண்பதற்காக.

येना॑ पावक॒ चक्ष॑सा भुर॒ण्यन्तं॒ जनाँ॒ अनु॑ ।
त्वं व॑रुण॒ पश्य॑सि ॥

ஓ தூயவனே, எந்தப் பார்வையால் நீ செயலில் ஈடுபடும் மக்களைக் காண்கிறாயோ, அந்தப் பார்வையாலேயே, ஓ வருணனே, நீ பார்க்கிறாய்.

वि द्यामे॑षि॒ रज॑स्पृ॒थु अहा॒ मिमा॑नो अ॒क्तुभिः॑ ।
पश्य॒ञ्जन्मा॑नि सूर्य ॥

ஓ சூரியனே, நாட்களை அளந்தபடி இரவுகளுடன் நீ விசாலமான வானையும் உலகத்தையும் கடக்கிறாய்; உயிர்களின் பிறப்புகளை நீ கண்டவாறு செல்கிறாய்.

स॒प्त त्वा॑ ह॒रितो॒ रथे॒ वह॑न्ति देव सूर्य ।
शो॒चिष्के॑शं विचक्षण ॥

ஓ தேவனே, சூரியனே, ஏழு பொன்னிற (பளபளக்கும்) குதிரைகள் தேரில் உன்னைச் சுமக்கின்றன. ஓ சுடர்ச்சிகை கொண்டவனே, ஓ எங்கும் காண்பவனே!

अयु॑क्त स॒प्त शु॒न्ध्युवः॒ सूरो॒ रथ॑स्य न॒प्त्यः॑ ।
ताभि॑र्याति॒ स्वयु॑क्तिभिः ॥

சூரியன் தேரின் புதல்விகளான ஏழு ஒளிரும் குதிரைகளை பூட்டினான்; அவற்றுடன், தானாகவே பூட்டப்பட்டவற்றுடன், அவன் செல்கிறான்.

उद्व॒यं तम॑स॒स्परि॒ ज्योति॒ष्पश्य॑न्त॒ उत्त॑रम् ।
दे॒वं दे॑व॒त्रा सूर्य॒मग॑न्म॒ ज्योति॑रुत्त॒मम् ॥

இருளைக் கடந்து, மேலான ஒளியைக் கண்டவர்களாய், தேவர்களுள் தேவனான சூரியனை அடைந்தோம்; உயர்ந்த ஒளியை அடைந்தோம்.

उ॒द्यन्न॒द्य मि॑त्रमह आ॒रोह॒न्नुत्त॑रां॒ दिव॑म् ।
हृ॒द्रो॒गं मम॑ सूर्य हरि॒माणं॑ च नाशय ॥

ஓ மித்திரனே, மிகப் பெரியவனே, சூரியனே, இன்று உதித்து உயர்ந்த வானில் ஏறுகையில், என் இதய நோயையும் மஞ்சள் நோயையும் அழித்துவிடு.

शुके॑षु मे हरि॒माणं॑ रोप॒णाका॑सु दध्मसि ।
अथो॑ हारिद्र॒वेषु॑ मे हरि॒माणं॒ नि द॑ध्मसि ॥

என் மஞ்சள் நோயை கிளிகளிலும் ரோபணா செடிகளிலும் வைக்கிறோம்; பின்னர் மஞ்சள் நிறமுள்ள பொருட்களில் என் மஞ்சள் நோயை வைக்கிறோம்.

उद॑गाद॒यमा॑दि॒त्यो विश्वे॑न॒ सह॑सा स॒ह ।
द्वि॒षन्तं॒ मह्यं॑ र॒न्धय॒न्मो अ॒हं द्वि॑ष॒ते र॑धम् ॥

இந்த ஆதித்யன் எல்லா வலிமையுடனும் வலிமையால் எழுந்தான். எனக்குப் பகைவனை அடக்கியவனாக, நான் பகைவனுக்கு அடக்குமுறையாக ஆகமாட்டேன்.