ഋഗ്വേദം · സൂക്തം 1.50

1.50.1

उदु॒ त्यं जा॒तवे॑दसं दे॒वं व॑हन्ति के॒तवः॑ ।
दृ॒शे विश्वा॑य॒ सूर्य॑म् ॥

സർവ്വജ്ഞനായ ആ ദേവനായ സൂര്യനെ അവന്റെ രശ്മികൾ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു, എല്ലാവർക്കും അവനെ കാണാനായി.

अप॒ त्ये ता॒यवो॑ यथा॒ नक्ष॑त्रा यन्त्य॒क्तुभिः॑ ।
सूरा॑य वि॒श्वच॑क्षसे ॥

കള്ളന്മാർ രാത്രിയോടൊപ്പം പോകുന്നതുപോലെ, ആ നക്ഷത്രങ്ങൾ പോകുന്നു; എല്ലാം കാണുന്ന സൂര്യനു വേണ്ടി.

अदृ॑श्रमस्य के॒तवो॒ वि र॒श्मयो॒ जनाँ॒ अनु॑ ।
भ्राज॑न्तो अ॒ग्नयो॑ यथा ॥

അവന്റെ രശ്മികൾ കണ്ടു; അവ ജനങ്ങളുടെമേൽ പരന്നു, തിളങ്ങുന്ന അഗ്നികളെപ്പോലെ.

त॒रणि॑र्वि॒श्वद॑र्शतो ज्योति॒ष्कृद॑सि सूर्य ।
विश्व॒मा भा॑सि रोच॒नम् ॥

ഹേ സൂര്യാ, നീ എല്ലാവരെയും കടത്തിക്കൊണ്ടുപോകുന്നവനും സർവ്വദർശിയും പ്രകാശം സൃഷ്ടിക്കുന്നവനുമാണ്; നിന്റെ ദീപ്തിയാൽ എല്ലാം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു.

प्र॒त्यङ्दे॒वानां॒ विशः॑ प्र॒त्यङ्ङुदे॑षि॒ मानु॑षान् ।
प्र॒त्यङ्विश्वं॒ स्व॑र्दृ॒शे ॥

ദേവന്മാരുടെ കൂട്ടങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിച്ച് നീ ഉദിക്കുന്നു; മനുഷ്യരെ അഭിമുഖീകരിച്ച്; എല്ലാത്തിനെയും അഭിമുഖീകരിച്ച്, പ്രകാശമുള്ള സ്വർഗ്ഗം കാണാൻ.

येना॑ पावक॒ चक्ष॑सा भुर॒ण्यन्तं॒ जनाँ॒ अनु॑ ।
त्वं व॑रुण॒ पश्य॑सि ॥

ഹേ പാവകാ, ഏത് കണ്ണുകൊണ്ട് നീ പ്രവർത്തനനിരതരായ മനുഷ്യരെ നോക്കുന്നുവോ, ആ കണ്ണുകൊണ്ടുതന്നെ, ഹേ വരുണാ, നീ നോക്കുന്നു.

वि द्यामे॑षि॒ रज॑स्पृ॒थु अहा॒ मिमा॑नो अ॒क्तुभिः॑ ।
पश्य॒ञ्जन्मा॑नि सूर्य ॥

ഹേ സൂര്യാ, നീ പകലുകളെ അളന്നുകൊണ്ട് രാത്രികളോടൊപ്പം വിശാലമായ ആകാശവും അന്തരീക്ഷവും കടക്കുന്നു; സകല ജീവികളുടെയും ജന്മങ്ങളെ നീ കാണുന്നു.

स॒प्त त्वा॑ ह॒रितो॒ रथे॒ वह॑न्ति देव सूर्य ।
शो॒चिष्के॑शं विचक्षण ॥

ഹേ ദേവാ സൂര്യാ, ഏഴ് പൊൻനിറമുള്ള (തേജസ്വി) കുതിരകൾ രഥത്തിൽ നിന്നെ വഹിക്കുന്നു. ജ്വാലാമുടിയുള്ളവനേ, സർവദർശിയേ!

अयु॑क्त स॒प्त शु॒न्ध्युवः॒ सूरो॒ रथ॑स्य न॒प्त्यः॑ ।
ताभि॑र्याति॒ स्वयु॑क्तिभिः ॥

സൂര്യൻ രഥത്തിന്റെ പുത്രിമാരായ ഏഴ് തിളങ്ങുന്ന കുതിരകളെ പൂട്ടി; അവയോടുകൂടി, സ്വയം പൂട്ടപ്പെട്ടവയോടുകൂടി അവൻ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

उद्व॒यं तम॑स॒स्परि॒ ज्योति॒ष्पश्य॑न्त॒ उत्त॑रम् ।
दे॒वं दे॑व॒त्रा सूर्य॒मग॑न्म॒ ज्योति॑रुत्त॒मम् ॥

ഇരുട്ടിനപ്പുറം, ഉന്നതമായ പ്രകാശം ദർശിച്ചുകൊണ്ട്, ദേവന്മാരിൽ ദേവനായ സൂര്യനെ ഞങ്ങൾ പ്രാപിച്ചു; ഉത്തമമായ പ്രകാശം നേടി.

उ॒द्यन्न॒द्य मि॑त्रमह आ॒रोह॒न्नुत्त॑रां॒ दिव॑म् ।
हृ॒द्रो॒गं मम॑ सूर्य हरि॒माणं॑ च नाशय ॥

ഹേ മിത്രമഹാ സൂര്യാ, ഇന്ന് ഉദിച്ച് ഉന്നതമായ ആകാശത്തേക്ക് ഉയരുമ്പോൾ, എന്റെ ഹൃദ്രോഗത്തെയും മഞ്ഞപ്പിത്തത്തെയും നശിപ്പിക്കേണമേ.

शुके॑षु मे हरि॒माणं॑ रोप॒णाका॑सु दध्मसि ।
अथो॑ हारिद्र॒वेषु॑ मे हरि॒माणं॒ नि द॑ध्मसि ॥

എന്റെ മഞ്ഞപ്പിനെ തത്തകളിലും റോപണ ചെടികളിലും വെക്കുന്നു; പിന്നീട് മഞ്ഞ നിറമുള്ള വസ്തുക്കളിൽ എന്റെ മഞ്ഞപ്പ് വെക്കുന്നു.

उद॑गाद॒यमा॑दि॒त्यो विश्वे॑न॒ सह॑सा स॒ह ।
द्वि॒षन्तं॒ मह्यं॑ र॒न्धय॒न्मो अ॒हं द्वि॑ष॒ते र॑धम् ॥

ഈ ആദിത്യൻ സർവ്വബലത്തോടും ബലത്താൽ ഉദിച്ചിരിക്കുന്നു. എനിക്കു ശത്രുവിനെ അടക്കിക്കൊണ്ട്, ഞാൻ ശത്രുവിനു പരാജയമാകരുതേ.