Ṛgveda · Sūkta 1.50

1.50.1

उदु॒ त्यं जा॒तवे॑दसं दे॒वं व॑हन्ति के॒तवः॑ ।
दृ॒शे विश्वा॑य॒ सूर्य॑म् ॥

Jene Strahlen heben die Sonne empor, den Gott Jātavedas, damit alle sie sehen.

अप॒ त्ये ता॒यवो॑ यथा॒ नक्ष॑त्रा यन्त्य॒क्तुभिः॑ ।
सूरा॑य वि॒श्वच॑क्षसे ॥

Wie Diebe mit den Nächten entweichen, so ziehen jene Sterne fort, für die Sonne, die alles sieht.

अदृ॑श्रमस्य के॒तवो॒ वि र॒श्मयो॒ जनाँ॒ अनु॑ ।
भ्राज॑न्तो अ॒ग्नयो॑ यथा ॥

Ich sah seine Banner; seine Strahlen breiten sich über die Menschen aus, wie leuchtende Feuer.

त॒रणि॑र्वि॒श्वद॑र्शतो ज्योति॒ष्कृद॑सि सूर्य ।
विश्व॒मा भा॑सि रोच॒नम् ॥

Du bist der Fährmann, o Sonne, Allschauender, Schöpfer des Lichts; mit deinem Glanz leuchtest du über die ganze Welt.

प्र॒त्यङ्दे॒वानां॒ विशः॑ प्र॒त्यङ्ङुदे॑षि॒ मानु॑षान् ।
प्र॒त्यङ्विश्वं॒ स्व॑र्दृ॒शे ॥

Den Scharen der Götter und den Menschen zugewandt steigst du auf; allem zugewandt erhebst du dich, um den leuchtenden Himmel zu schauen.

येना॑ पावक॒ चक्ष॑सा भुर॒ण्यन्तं॒ जनाँ॒ अनु॑ ।
त्वं व॑रुण॒ पश्य॑सि ॥

Mit jenem Auge, o Läuterer, mit dem du die tätigen Menschen anschaust, damit, o Varuṇa, schaust du.

वि द्यामे॑षि॒ रज॑स्पृ॒थु अहा॒ मिमा॑नो अ॒क्तुभिः॑ ।
पश्य॒ञ्जन्मा॑नि सूर्य ॥

O Sūrya, du durchmisst die Tage mit den Nächten, durchziehst den weiten Himmel und Luftraum und schaust die Geburten der Wesen.

स॒प्त त्वा॑ ह॒रितो॒ रथे॒ वह॑न्ति देव सूर्य ।
शो॒चिष्के॑शं विचक्षण ॥

O Gott Sūrya, sieben falbe Rosse tragen dich auf dem Wagen. O Flammenhaariger, o Weitblickender!

अयु॑क्त स॒प्त शु॒न्ध्युवः॒ सूरो॒ रथ॑स्य न॒प्त्यः॑ ।
ताभि॑र्याति॒ स्वयु॑क्तिभिः ॥

Sūrya schirrte die sieben leuchtenden Töchter des Wagens an; mit diesen selbstangeschirrten Stuten zieht er dahin.

उद्व॒यं तम॑स॒स्परि॒ ज्योति॒ष्पश्य॑न्त॒ उत्त॑रम् ।
दे॒वं दे॑व॒त्रा सूर्य॒मग॑न्म॒ ज्योति॑रुत्त॒मम् ॥

Jenseits der Finsternis, das höhere Licht schauend, sind wir zum Gott unter den Göttern, der Sonne, gelangt; wir haben das höchste Licht erreicht.

उ॒द्यन्न॒द्य मि॑त्रमह आ॒रोह॒न्नुत्त॑रां॒ दिव॑म् ।
हृ॒द्रो॒गं मम॑ सूर्य हरि॒माणं॑ च नाशय ॥

O großer Freund Sūrya, heute aufgehend und zum höheren Himmel emporsteigend, vernichte mein Herzleiden und meine Gelbsucht.

शुके॑षु मे हरि॒माणं॑ रोप॒णाका॑सु दध्मसि ।
अथो॑ हारिद्र॒वेषु॑ मे हरि॒माणं॒ नि द॑ध्मसि ॥

Meine Gelbsucht legen wir in die grünen Papageien und in die Ropaṇā-Pflanzen; und dann legen wir meine Gelbsucht fürwahr in Dinge von Kurkumafarbe.

उद॑गाद॒यमा॑दि॒त्यो विश्वे॑न॒ सह॑सा स॒ह ।
द्वि॒षन्तं॒ मह्यं॑ र॒न्धय॒न्मो अ॒हं द्वि॑ष॒ते र॑धम् ॥

Dieser Āditya ist mit all seiner Kraft, mit Macht, aufgegangen. Den Feind für mich bezwingend, möge ich dem Feind keine Niederlage sein.