Ṛgveda · Sūkta 3.33
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.33.1
प्र पर्व॑तानामुश॒ती उ॒पस्था॒दश्वे॑ इव॒ विषि॑ते॒ हास॑माने ।
गावे॑व शु॒भ्रे मा॒तरा॑ रिहा॒णे विपा॑ट्च्छुतु॒द्री पय॑सा जवेते ॥
Aus dem Schoß der Berge strömen die beiden Flüsse hervor, wie zwei freigelassene Stuten, die wiehern, wie zwei helle Kühe, die ihre Kälber lecken; Vipāś und Śutudrī eilen dahin mit milchiger Flut.
3.33.2
इन्द्रे॑षिते प्रस॒वं भिक्ष॑माणे॒ अच्छा॑ समु॒द्रं र॒थ्ये॑व याथः ।
स॒मा॒रा॒णे ऊ॒र्मिभिः॒ पिन्व॑माने अ॒न्या वा॑म॒न्यामप्ये॑ति शुभ्रे ॥
Von Indra gesandt, um den Strom bittend, eilt ihr beide wie Wagenlenker zum Meer; vereint, von Wellen geschwollen, o Glänzende, erreicht die eine die andere.
3.33.3
अच्छा॒ सिन्धुं॑ मा॒तृत॑मामयासं॒ विपा॑शमु॒र्वीं सु॒भगा॑मगन्म ।
व॒त्समि॑व मा॒तरा॑ संरिहा॒णे स॑मा॒नं योनि॒मनु॑ सं॒चर॑न्ती ॥
Zum Sindhu, der mütterlichsten Mutter, bin ich gegangen; wir erreichten den weiten, glückbringenden Vipāś, zusammen fließend zu einem gemeinsamen Heim, wie zwei Mütter, die ein Kalb lecken.
3.33.4
ए॒ना व॒यं पय॑सा॒ पिन्व॑माना॒ अनु॒ योनिं॑ दे॒वकृ॑तं॒ चर॑न्तीः ।
न वर्त॑वे प्रस॒वः सर्ग॑तक्तः किं॒युर्विप्रो॑ न॒द्यो॑ जोहवीति ॥
Vom milchigen Wasser geschwellt, fließen wir den von den Göttern bereiteten Weg; die im Strom Losgelassenen kehren nicht zurück. Verlangend ruft dieser Seher die Flüsse.
3.33.5
रम॑ध्वं मे॒ वच॑से सो॒म्याय॒ ऋता॑वरी॒रुप॑ मुहू॒र्तमेवैः॑ ।
प्र सिन्धु॒मच्छा॑ बृह॒ती म॑नी॒षाव॒स्युर॑ह्वे कुशि॒कस्य॑ सू॒नुः ॥
Freut euch einen Augenblick an meinem Soma-Wort, o Hüterinnen des ṛta; Hilfe begehrend, rufe ich mit großer Einsicht den Sindhu — ich, Sohn des Kuśika.
3.33.6
इन्द्रो॑ अ॒स्माँ अ॑रद॒द्वज्र॑बाहु॒रपा॑हन्वृ॒त्रं प॑रि॒धिं न॒दीना॑म् ।
दे॒वो॑ऽनयत्सवि॒ता सु॑पा॒णिस्तस्य॑ व॒यं प्र॑स॒वे या॑म उ॒र्वीः ॥
Indra, der Donnerkeilarm, trieb uns hinaus; er erschlug Vṛtra, den Riegel um die Flüsse. Der Gott Savitṛ mit den guten Händen führte uns; in seinem Antrieb ziehen wir auf weiten Wegen.
3.33.7
प्र॒वाच्यं॑ शश्व॒धा वी॒र्यं॑ तदिन्द्र॑स्य॒ कर्म॒ यदहिं॑ विवृ॒श्चत् ।
वि वज्रे॑ण परि॒षदो॑ जघा॒नाय॒न्नापोऽय॑नमि॒च्छमा॑नाः ॥
Indras heldentat ist immer zu preisen: Er spaltete die Schlange (Vṛtra), erschlug mit dem Donnerkeil die umringenden Feinde, und die Wasser flossen, ihren Weg suchend.
3.33.8
ए॒तद्वचो॑ जरित॒र्मापि॑ मृष्ठा॒ आ यत्ते॒ घोषा॒नुत्त॑रा यु॒गानि॑ ।
उ॒क्थेषु॑ कारो॒ प्रति॑ नो जुषस्व॒ मा नो॒ नि कः॑ पुरुष॒त्रा नम॑स्ते ॥
O Sänger, lass dieses Wort nicht von dir ausgelöscht werden; mögen deine Rufe durch die späteren Zeitalter hallen. O Dichter, nimm uns in den Hymnen an; lass uns unter den Menschen nicht sinken; dir sei Ehrerbietung.
3.33.9
ओ षु स्व॑सारः का॒रवे॑ शृणोत य॒यौ वो॑ दू॒रादन॑सा॒ रथे॑न ।
नि षू न॑मध्वं॒ भव॑ता सुपा॒रा अ॑धोअ॒क्षाः सि॑न्धवः स्रो॒त्याभिः॑ ॥
O Schwestern, hört gut zu: Der Dichter ist von fern mit seinem Wagen und seiner Achse gekommen. Neigt euch und fließt gut; o Flüsse, seid leicht zu überqueren, mit euren fließenden Strömen.
3.33.10
आ ते॑ कारो शृणवामा॒ वचां॑सि य॒याथ॑ दू॒रादन॑सा॒ रथे॑न ।
नि ते॑ नंसै पीप्या॒नेव॒ योषा॒ मर्या॑येव क॒न्या॑ शश्व॒चै ते॑ ॥
O Dichter, mögen wir deine Worte hören, die du von fern mit dem Wagenrad gebracht hast. Ich neige mich vor dir wie eine schwangere Frau, wie eine Jungfrau, die sich einem Mann nähert; mögen ich dir stets nahen.
3.33.11
यद॒ङ्ग त्वा॑ भर॒ताः सं॒तरे॑युर्ग॒व्यन्ग्राम॑ इषि॒त इन्द्र॑जूतः ।
अर्षा॒दह॑ प्रस॒वः सर्ग॑तक्त॒ आ वो॑ वृणे सुम॒तिं य॒ज्ञिया॑नाम् ॥
Wenn die Bharatas, nach Vieh begierig, dich überqueren, und die von Indra angetriebene Schar vorwärtsschreitet, komme ich, wahrlich angetrieben und eilend, zu dir; von dir wähle ich die Gunst der Opfernden.
3.33.12
अता॑रिषुर्भर॒ता ग॒व्यवः॒ समभ॑क्त॒ विप्रः॑ सुम॒तिं न॒दीना॑म् ।
प्र पि॑न्वध्वमि॒षय॑न्तीः सु॒राधा॒ आ व॒क्षणाः॑ पृ॒णध्वं॑ या॒त शीभ॑म् ॥
Die Bharatas, nach Vieh begierig, sind hinübergelangt; der weise Seher verband sich mit der Gunst der Flüsse. O Flüsse, nach Nahrung verlangend, voll guter Strömungen, schwellt an und füllt eure Ufer; dann eilt dahin.
3.33.13
उद्व॑ ऊ॒र्मिः शम्या॑ हन्तु॒ आपो॒ योक्त्रा॑णि मुञ्चत ।
मादु॑ष्कृतौ॒ व्ये॑नसा॒घ्न्यौ शून॒मार॑ताम् ॥
Ihr Wasser, erhebt eure Wellen und schlagt wie der Śamī-Stein; löst die Zügel. Haltet die beiden nicht zurück, die kein Unrecht getan haben; mögen die beiden, die nicht Übeltäter und nicht zu erschlagen sind, ganz voranschreiten.