ऋग्वेद · सूक्त 8.14

8.14.1

यदि॑न्द्रा॒हं यथा॒ त्वमीशी॑य॒ वस्व॒ एक॒ इत् ।
स्तो॒ता मे॒ गोष॑खा स्यात् ॥

हे इंद्रा, तू एकटाच वैभवाचा स्वामी आहेस तसा मी व्हावा; माझा स्तोता गाईंचा सखा होवो.

शिक्षे॑यमस्मै॒ दित्से॑यं॒ शची॑पते मनी॒षिणे॑ ।
यद॒हं गोप॑तिः॒ स्याम् ॥

हे शचीपते, या मनीषीला मी शिकवावे आणि द्यावे, जेव्हा मी गाईंचा स्वामी होईन.

धे॒नुष्ट॑ इन्द्र सू॒नृता॒ यज॑मानाय सुन्व॒ते ।
गामश्वं॑ पि॒प्युषी॑ दुहे ॥

हे इंद्रा, तुझी धेनू उत्तम संततीसह आहे; सोम गाळणाऱ्या यजमानासाठी ती गाय व घोडा भरून दूध देते.

न ते॑ व॒र्तास्ति॒ राध॑स॒ इन्द्र॑ दे॒वो न मर्त्यः॑ ।
यद्दित्स॑सि स्तु॒तो म॒घम् ॥

हे इंद्रा, तुझे धन अडवणारा कोणी नाही; ना देव, ना मर्त्य; स्तुती होऊन तू धन द्यावयास इच्छिशील तेव्हा.

य॒ज्ञ इन्द्र॑मवर्धय॒द्यद्भूमिं॒ व्यव॑र्तयत् ।
च॒क्रा॒ण ओ॑प॒शं दि॒वि ॥

यज्ञाने इंद्राला वाढवले, जेव्हा त्याने पृथ्वी पसरवून फिरवली आणि आकाशात एक छत्र केले.

वा॒वृ॒धा॒नस्य॑ ते व॒यं विश्वा॒ धना॑नि जि॒ग्युषः॑ ।
ऊ॒तिमि॒न्द्रा वृ॑णीमहे ॥

हे इंद्रा, वाढणाऱ्या आणि सर्व धनांवर विजय मिळवलेल्या तुझ्या संरक्षणाची आम्ही निवड करतो.

व्य॑न्तरि॑क्षमतिर॒न्मदे॒ सोम॑स्य रोच॒ना ।
इन्द्रो॒ यदभि॑नद्व॒लम् ॥

इंद्राने वलासुराचे भेदन केले, तेव्हा सोमाच्या उल्हासात त्याने अंतरिक्ष आणि प्रकाश विस्तारले.

उद्गा आ॑ज॒दङ्गि॑रोभ्य आ॒विष्कृ॒ण्वन्गुहा॑ स॒तीः ।
अ॒र्वाञ्चं॑ नुनुदे व॒लम् ॥

इंद्राने अंगिरसांसाठी गायी बाहेर काढल्या; गुहेत लपलेल्या गायी प्रकट करून वलाला इकडे ढकलले.

इन्द्रे॑ण रोच॒ना दि॒वो दृ॒ळ्हानि॑ दृंहि॒तानि॑ च ।
स्थि॒राणि॒ न प॑रा॒णुदे॑ ॥

इंद्रामुळे प्रकाश आणि स्वर्गातील दृढ, स्थिर गोष्टी स्थिर केल्या गेल्या; जणू त्या कोणी दूर ढकलू शकत नाही.

अ॒पामू॒र्मिर्मद॑न्निव॒ स्तोम॑ इन्द्राजिरायते ।
वि ते॒ मदा॑ अराजिषुः ॥

पाण्याच्या लाटेप्रमाणे उल्हासी स्तोत्र उसळते, हे इंद्रा; तुझे मदरस तेजाने चमकले.

त्वं हि स्तो॑म॒वर्ध॑न॒ इन्द्रास्यु॑क्थ॒वर्ध॑नः ।
स्तो॒तॄ॒णामु॒त भ॑द्र॒कृत् ॥

तूच स्तोत्र वाढवणारा आहेस, हे इंद्रा; तूच उक्थ वाढवणारा आहेस; स्तोत्र म्हणणाऱ्यांचे कल्याण करणारा तूच.

इन्द्र॒मित्के॒शिना॒ हरी॑ सोम॒पेया॑य वक्षतः ।
उप॑ य॒ज्ञं सु॒राध॑सम् ॥

सोमपानासाठी केसाळ दोन घोड्यांनी इंद्राला यज्ञाकडे, धनसंपन्न यजमानाजवळ आणावे.

अ॒पां फेने॑न॒ नमु॑चेः॒ शिर॑ इ॒न्द्रोद॑वर्तयः ।
विश्वा॒ यदज॑य॒ स्पृधः॑ ॥

हे इंद्रा, तू सर्व शत्रुसेनांना जिंकलेस तेव्हा पाण्याच्या फेसाने नमुचीचे मस्तक तोडलेस.

मा॒याभि॑रु॒त्सिसृ॑प्सत॒ इन्द्र॒ द्यामा॒रुरु॑क्षतः ।
अव॒ दस्यूँ॑रधूनुथाः ॥

हे इंद्रा, तू आपल्या मायांनी वर जाऊ इच्छितोस व आकाशात चढतोस; दस्यूंना खाली झटकून टाकतोस.

अ॒सु॒न्वामि॑न्द्र सं॒सदं॒ विषू॑चीं॒ व्य॑नाशयः ।
सो॒म॒पा उत्त॑रो॒ भव॑न् ॥

हे इंद्रा, जे सोम पिळत नव्हते त्यांची सभा तू विखुरलीस; सोमपान करणारा तू श्रेष्ठ होऊन उभा आहेस.