الأوبانيشاد · Kauṣītaki 2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Kauṣītaki 2.1
प्राणो ब्रह्मेति ह स्माह कौषीतकिस्तस्य ह वा एतस्य प्राणस्य ब्रह्मणो मनो दूतं वाक्परिवेष्ट्री चक्षुर्गात्रं श्रोत्रं संश्रावयितृ तस्मै वा एतस्मै प्राणाय ब्रह्मण एताः सर्वा देवता अयाचमानाय बलिं हरन्ति तथो एवास्मै सर्वाणि भूतान्ययाचमानायैव बलिं हरन्ति य एवं वेद तस्योपनिषन्न याचेदिति । तद्यथा ग्रामं भिक्षित्वाऽलब्धोपविशेन्नाहमतो दत्तमश्नीयामिति । य एवैनं पुरस्तात्प्रत्याचक्षीरंस्त एवैनमुपमन्त्रयन्ते ददाम त इत्येष धर्मो याचतो भवति । अन्यतस्त्वेवैनमुपमन्त्रयन्ते ददाम त इति ॥ २.१ ॥
قال كاوشيتاكي: البراناه هو البراهمان. ولهذه البراناه التي هي البراهمان، العقل رسول، والكلام الخادمة، والعين الحارس، والأذن المُعلِن. لهذه البراناه التي هي البراهمان تحمل جميع هذه الآلهة القربان دون أن يُطلب منها؛ وكذلك لمن يعرف هكذا تحمل جميع الكائنات القربان وهو لا يسأل. وسرّه الباطن: ألّا يُسأل. كمن استجدى في القرية فلم ينل شيئًا فجلس، يفكّر: «لن آكل مما يعطيني»؛ فالذين رفضوه من قبل يدعونه بعد ذلك: «سنعطيك»؛ هذا هو حكم السائل. أما غيرهم فيدعونه: «سنعطيك».
Kauṣītaki 2.2
प्राणो ब्रह्मेति ह स्माह पैङ्ग्यस्तस्य ह वा एतस्य प्राणस्य ब्रह्मणो वाक्परस्ताच्चक्षुरारुन्धे चक्षुः परस्ताच्छ्रोत्रमारुन्धे श्रोत्रं परस्तान्मन आरुन्धे मनः परस्तात्प्राण आरुन्धे तस्मै वा एतस्मै वा प्राणाय ब्रह्मण एताः सर्वा देवता अयाचमानाय बलिं हरन्ति एवास्मै सर्वाणि भूतान्ययचमानायैव बलिं हरन्ति य एवं वेद तस्यॊपनिषन्न याचेदिति तद्यथा ग्रामं भिक्षित्वाऽलब्ध्वोपविशेन्नाहमतो दत्तमश्नीयामिति य एवैनं पुरस्तात्प्रत्याचक्षीरंस्त एवैनमुपमन्त्रयन्ते ददाम त इत्येष धर्मो याचितो भवत्यन्यतस्त्वेवैनमुपमन्त्रयन्ते ददाम त इति ॥ २.२ ॥
قال بَيْنْغْيَ: «البْرَانَ هو البْرَهْمَن». وفوق هذا البْرَانَ-البْرَهْمَن الكلامُ، فيبلغُ الكلامُ العينَ. وفوق العين السمعُ، فيبلغُ السمعُ الذهنَ. وفوق الذهن البْرَانُ، فيبلغُ الذهنُ البْرَانَ. ولمن يعلم هذا ولا يسأل، تأتي جميعُ الآلهة بالقرابين إلى هذا البْرَانِ-البْرَهْمَنِ؛ وكذلك تأتيه جميعُ الكائنات بالقرابين. وسِرُّ تعليمه: «لا ينبغي أن يسأل». كما أن من طاف القرية يسأل فلم يجد شيئًا، فيجلس قائلًا: «لن آكل مما يُعطى هنا»، فيُلِحّ عليه الذين كانوا يرفضونه من قبل: «سنعطيك». هذه هي القاعدة: إذا سُئل نال، ولكنهم يُلِحّون عليه من غيره أيضًا: «سنعطيك».
Kauṣītaki 2.3
अथात एकधनावरोधनं यदेकधनमभिध्यायात्पौर्णमास्यां वाऽमावास्यायां वा शुद्धपक्षे वा पुण्ये नक्षत्रेऽग्निमुपसमाधाय परिसमुह्य परिस्तीर्य पर्युक्ष्योपूर्वदक्षिणं जान्वाच्य स्रुवेण वा चमसेन वा कंसेन वैता आज्याहुतीर्जुहोति वाङ्नामदेवतावरोधिनी सा मेऽमुष्मादिदमवरुन्धां तस्यै स्वाहा । प्राणॊ नाम देवताऽवरॊधिनी सा मेमुष्मादिदमवरुन्धां तस्यै स्वाहा । चक्षुर्नाम देवतावरोधिनी सा मेऽमुष्मादिदमवरुन्धां तस्यै स्वाहा । श्रोत्रं नाम देवतावरोधिनी सा मेऽमुष्मादिदमवरुन्धां तस्यै स्वाहा । मनो नाम देवतावरोधिनी सा मेऽमुष्मादिदमवरुन्धां तस्यै स्वाह। प्रज्ञा नाम देवतावरोधिनी सा मेऽमुष्मादिदमवरुन्धां तस्यै स्वाहेत्यथ धूमगन्धं प्रजिघ्रायाज्यलेपेनाङ्गान्यनुविमृज्य वाचंयमोऽभिप्रवृज्यार्थं ब्रवीत दूतं वा प्रहिणुयाल्लभते हैव ॥ २.३ ॥
والآن في الظفر بكنزٍ واحد. من يريد كنزًا واحدًا، في يوم اكتمال القمر أو محاقه، أو في النصف المضيء، أو تحت منزلة قمرية مباركة، بعد أن يوقد النار ويكنسها من حولها، ويبسط العشب، ويرش الماء، ويحني ركبته اليمنى إلى الأمام، يقدّم هذه القرابين من السمن بالسْرُوِ أو الكأس أو القَصعة: «الإلهة المسماة الكلام، المحصِّلة: فلتحصّل لي هذا منه — سْوَاهَا لها». «الإلهة المسماة النَّفَس...». «الإلهة المسماة البصر...». «الإلهة المسماة السمع...». «الإلهة المسماة الذهن...». «الإلهة المسماة الفطنة (برَجْنَا)...». ثم يشمّ رائحة الدخان، ويدهن أعضاءه بطلاء السمن، ويكفّ لسانه، فيمضي فيُبدي حاجته، أو يرسل رسولًا؛ فيُصيب بلا ريب.
Kauṣītaki 2.4
अथातो दैवस्मरो यस्य प्रियो बुभूषेद्यस्यै वा एषां वै तेषामेवैकस्मिन्पर्वण्यग्निमुपसमाधायैतयैवावृतैता आज्याहुतीर्जुहोति वाचं मयि जुहॊम्यसौ स्वाहा । चक्षुस्ते मयि जुहोम्यसौ स्वाहा । श्रॊत्रं ते मयि जुहॊम्यसौ स्वाहा । मनस्ते मयि जुहॊम्यसौ स्वाहा । प्रज्ञां ते मयि जुहोम्यसौ स्वाहेत्यथ धूमगन्धं प्रजिघ्रायाज्यलेपेनाङ्गान्यनुविमृज्य वाचंयमोऽभिप्रवृज्य संस्पर्शं जिगमिषेदपि वाताद्वा सम्भाषमाणस्तिष्ठेत्प्रियो हैव भवति स्मरन्ति हैवास्य ॥ २.४ ॥
والآن شعيرة ذكر الآلهة: من أراد أن يكون محبوبًا، أو من تُقام لأجله هذه الطقوس، فليوقد النار في تلك المناسبة نفسها، ويقدّم قرابين الغي بهذه الصيغة: «أقدّم كلامك فيّ، يا فلان، سوَاها. أقدّم بصرك فيّ، يا فلان، سوَاها. أقدّم سمعك فيّ، يا فلان، سوَاها. أقدّم عقلك فيّ، يا فلان، سوَاها. أقدّم فهمك فيّ، يا فلان، سوَاها.» ثم يشمّ رائحة الدخان، ويدهن أعضاءه بطبقة من الغي، ويعود في صمت، ويطلب أن يُلمَس؛ أو يقف وهو يتكلم حتى مع الريح. فيصير محبوبًا، ويذكره الناس.
Kauṣītaki 2.5
अथातः सायमन्नं प्रातर्दनमान्तरमग्निहोत्रमिति चाचक्षते यावद्वै पुरुषो भाषते न तावत्प्राणितुं शक्नोति प्राणं तदा वाचि जुहोति । यावद्वै पुरुषः प्राणिति न तावद्भाषितुं शक्नोति वाचं तदा प्राणे जुहोति । एतेऽनन्तेऽमृताहुतिर्जाग्रच्च स्वपंश्च सन्ततमव्यवच्छिन्नं जुहोत्यथ या अन्या आहुतयोऽन्तवत्यस्ताः कर्ममय्यो हि भवन्त्येतद्ध वै पूर्वे विद्वांसोऽग्निहोत्रं न जुहवांचक्रुः ॥ २.५ ॥
يسمّون الآن هذا طعام المساء، وعطية الصباح، والأغنيهوترا الباطنة. ما دام الإنسان يتكلم لا يستطيع أن يتنفس؛ فحينئذ يقدّم نفسه في الكلام. وما دام الإنسان يتنفس لا يستطيع أن يتكلم؛ فحينئذ يقدّم الكلام في النفس. هاتان القربانان الخالدتان بلا نهاية، تُقدَّمان بلا انقطاع في اليقظة والنوم. أما القرابين الأخرى التي لها نهاية فهي مصنوعة من العمل. وقد عرف العلماء الأوائل هذا بوصفه الأغنيهوترا، ولذلك لم يقيموا الأغنيهوترا الظاهرة.
Kauṣītaki 2.6
उक्थं ब्रह्मेति ह स्माह शुष्कभृङ्गरस्तदृगित्युपासीत सर्वाणि हास्मै भूतानि श्रैष्ठ्यायाभ्यर्च्यन्ते तद्यजुरित्युपासीत सर्वाणि हास्मै भूतानि श्रैष्ठ्याय युज्यन्ते तत्सामेत्युपासीत सर्वाणि हास्मै भूतानि श्रैष्ठ्याय सन्नमन्ते तच्छ्रीरित्युपासीत तद्यश इत्युपासीत तत्तेज इत्युपासीत तद्यथैतच्छास्त्राणां श्रीमत्तमं यशस्वितमं तेजस्वितमं भवति । तथैवैवं विद्वान्सर्वेषां भूतानां श्रीमत्तमो यशस्वितमस्तेजस्वितमो भवति । तमेतमैष्टकं कर्ममयमात्मानमध्वर्युः संस्करोति तस्मिन्यजुर्मयं प्रवयति यजुर्मयम् ऋङ्मयं होता ऋङ्मये साममयमुद्गाता स एष सर्वस्यै त्रयीविद्याया आत्मैष उ एवास्यात्मा एतदात्मा भवति य एवं वेद ॥ २.६ ॥
الأُوكتها هو البراهمان، قال شوشكا-بهرنغارا؛ ينبغي التأمل فيه بوصفه الريك، وتُكرَّم جميع الكائنات لشرفه. وينبغي التأمل فيه بوصفه اليجوس، وتتصل جميع الكائنات به لشرفه. وينبغي التأمل فيه بوصفه السامان، وتنحني جميع الكائنات له لشرفه. وينبغي التأمل فيه بوصفه الجلال (شري)، والشهرة (ياشس)، والإشراق (تيجس). فكما أن هذا أبهى الكتب المقدسة وأشهرها وأكثرها إشراقًا، كذلك يصير العارف به أبهى الكائنات وأشهرها وأكثرها إشراقًا. يُعدّ الأدهفريو ذلك الذات المصنوعة من العمل، أي مذبح الآجر؛ ويضع فيه ذات اليجوس. ويضع الهوتري ذات الريك في الريك، ويقيم الأودغاتري ذات السامان. هذه ذات المعرفة كلها بالفيدات الثلاث؛ وهي حقًا ذاته، ولمن يعرف هكذا تصبح هذه الذات.
Kauṣītaki 2.7
अथातः सर्वजितः कौषीतकेस्त्रीण्युपासनानि भवन्ति यज्ञोपवीतं कृत्वाप आचम्य त्रिरुदपात्रं प्रसिच्योद्यन्तमादित्यमुपतिष्ठेत वर्गोऽसि पाप्मानं मे वृङ्धीत्येतयैवावृता मध्ये सन्तमुद्वर्गोऽसि पाप्मानं मे वृङ्धीत्येतयैवावृताऽस्तं यन्तं संवर्गोऽसि पाप्मानं मे संवृङ्धीति । यदहोरात्राभ्यां पापं करोति सं तद्वृङ्क्ते ॥ २.७ ॥
والآن توجد ثلاثة تأملات لِسَرْفَاجِيت كَوْشِيتَكي. بعد أن يضع الخيط المقدّس، ويتطهّر بالماء، ويصبّ الماء من الإناء ثلاث مرات، ينبغي أن يقف قرب الشمس المشرقة. قائلاً بهذه الآية نفسها: «أنتَ المُخلِّص، فامْحُ عنّي الشرّ»، ملتفتًا إلى الشمس في وسط السماء: «أنتَ المُخلِّص إلى الأعلى، فامْحُ عنّي الشرّ»؛ وإلى الشمس الغاربة: «أنتَ الجامع التام، فامْحُ عنّي الشرّ تمامًا». فكلُّ شرٍّ يرتكبه المرء نهارًا وليلًا يتحرّر منه بذلك.
Kauṣītaki 2.8
अथ मासि मास्यमावास्यायां पश्चाच्चन्द्रमसं दृश्यमानमुपतिष्ठेतैतयैवावृता हरिततृणाभ्यां वाक्प्रत्यस्यति यत्ते सुसीमं हृदयमधि चन्द्रमसि श्रितं तेनामृतत्वस्येशानं माहं पौत्रमघं रुदमिति न हास्मात्पूर्वाः प्रजाः प्रयन्तीति नु जातपुत्रस्याथाजातपुत्रस्याप्यायस्व समेतु ते सन्ते पयांसि समुयन्तु वाजा यमादित्या अंशुमाप्याययन्तीत्येतास्तिस्र ऋचो जपित्वा मास्माकं प्राणेन प्रजया पशुभिराप्याययिष्ठा यॊऽस्मान्द्वेष्टि यं च वयं द्विष्मस्तस्य प्राणेन प्रजया पशुभिराप्यायस्वेति दैवीमावृतमावर्त आदित्यस्यावृतमन्वावर्तयति दक्षिणं बाहुमन्वावर्तते ॥ २.८ ॥
والآن، في كل شهر، في يوم المحاق، ينبغي أن يقف قرب القمر كما يُرى من خلفه. بهذه الآية نفسها، ملتفتًا، يرُدُّ الكلام بالعشب الأخضر: «قلبُك ذو الحدّ الحسن، الذي يستقرّ في القمر، به أكون ربّ الخلود؛ ولا أرى حفيدي ولا الشرّ ولا البكاء». قائلًا «لا تذهب الذرّيّات السابقة»، لمن وُلد له ابن ولمن لم يُولد له بعد، مُرتّلًا الآيات الثلاث: «لِتُغذَّ، وَلتجتمع فيك العصارات، وَلتجتمع القوى في الشعاع الذي تُغذّيه الآديتيّا»؛ و«لا تُغذَّ بأنفاسنا وذرّيّتنا ومواشينا؛ غذِّ بالنفس والذرّيّة والمواشي من يُبغضنا ومن نُبغضه». وهكذا يُدير دوران الشمس بالدوران الإلهي، ويدير الذراع اليمنى.
Kauṣītaki 2.9
अथ पौर्णमास्यां पुरस्ताच्चन्द्रमसं दृश्यमानमुपतिष्ठेतैतयैवावृता सोमो राजासि विचकक्षणः पञ्चमुखोऽसि प्रजापतिर्ब्राह्मणस्त एकं मुखं तेन मुखेन राज्ञोऽत्सि तेन मुखेन मामन्नादं कुरु राजा त एकं मुखं तेन मुखेन विशोत्सि तेनैव मुखेन मामन्नादं कुरु श्येनस्त एकं मुखं तेन मुखेन पक्षिणोऽत्सि तेन मुखेन मामन्नादं कुरु अग्निष्ट एकं मुखं तेन मुखेनेमं लोकमत्सि तेन मुखेन मामन्नादं कुरु त्वयि पञ्चमं मुखं तेन मुखेन सर्वाणि भूतान्यत्सि तेन मुखेन मामन्नादं कुरु मास्माकं प्राणेन प्रजया पशुभिरवक्षेष्ठा योऽस्माद्वेष्टि यं च वयं द्विष्मस्तस्य प्राणेन प्रजया पशुभिरवक्षीयस्वेति दैवीमावृतमावर्त आदित्यस्यावृतमन्वावर्तन्त इति दक्षिणं बाहुमन्वावर्तते ॥ २.९ ॥
ثم في يوم اكتمال القمر ينبغي أن يقترب من القمر المرئي أمامه، متلوًّا هذا البيت: «يا سوما، أنت الملك، الرائي كل شيء. أنت براجابتي ذو الوجوه الخمسة. أيها البراهمن، لك وجه واحد؛ بذلك الوجه تأكل الملك؛ وبذلك الوجه نفسه اجعلني آكلًا للطعام. أيها الملك، لك وجه واحد؛ بذلك الوجه تأكل الناس؛ وبذلك الوجه نفسه اجعلني آكلًا للطعام. أيها الصقر، لك وجه واحد؛ بذلك الوجه تأكل الطيور؛ وبذلك الوجه نفسه اجعلني آكلًا للطعام. أيتها النار، لك وجه واحد؛ بذلك الوجه تأكل هذا العالم؛ وبذلك الوجه نفسه اجعلني آكلًا للطعام. وفيك الوجه الخامس؛ بذلك الوجه تأكل جميع الكائنات؛ وبذلك الوجه نفسه اجعلني آكلًا للطعام. لا تنقص برانَنا ولا ذريتنا ولا ماشيتنا. وليُنقص برانُ من يكرهنا ومن نكرهه، وذريتُه وماشيتُه». ثم يقوم بالدوران الإلهي، قائلًا إنهم يدورون بعد دوران الشمس، فيتحول إلى الذراع اليمنى.
Kauṣītaki 2.10
अथ संवेशञ्जायायै हृदयमभिमृशेद्यत्ते सुसीमे हृदये हितमन्तः प्रजापतौ मन्येऽहं मां तद्विद्वांसं तेन माहं पौत्रमघं रुदमिति न हास्मत्पूर्वाः प्रजाः प्रैतीति ॥ २.१० ॥
ثم عند الاضطجاع مع زوجته ينبغي أن يمس قلبها قائلًا: «ما وُضع في قلبك المحدود الجميل، في براجابتي، أظن أنه يعرفني. فبه لا أبكي على مصيبة حفيد». وبقول هذا لا تبتعد عنا ذرية أسلافنا.
Kauṣītaki 2.11
अथ प्रोष्यान्पुत्रस्य मूर्धानमभिमृशेत् । अङ्गादङ्गात्सम्भवसि हृदयादधिजायसे । आत्मा त्वं पुत्र माविथ स जीव शरदः शतमसाविति नामास्य गृह्णाति । अश्मा भव परशुर्भव हिरण्यमस्तृतं भव । तेजो वै पुत्रनामासि स जीव शरदः शतमसाविति नामास्य गृह्णाति। येन प्रजापतिः प्रजाः पर्यगृह्णादरिष्ट्यै तेन त्वा परिगृह्णाम्यसाविति नामास्य गृह्णात्यथास्य दक्षिणे कर्णे जपत्यस्मै प्रयन्धि मघवन्नृजीषिन्नितीन्द्र श्रेष्ठानि द्रविणानि धेहीति सव्ये मा च्छित्था मा व्यथिष्ठाः शतं शरद आयुषो जीव पुत्र । ते नाम्ना मूर्धानमभिजिघ्राम्यसाविति त्रिर्मूर्धानमवजिघ्रेद्गवां त्वा हिङ्कारेणाभिहिङ्करोमीति त्रिर्मूर्धानमभिहिङ्कुर्यात् ॥ २.११ ॥
ثم عند عودته من السفر ينبغي أن يمس رأس الابن: «أنت تولد عضوًا بعد عضو، وتولد من القلب. أنت الذات؛ يا بني، احفظني. عش مئة خريف، فلان». وهكذا يأخذ الاسم. «كن حجرًا، كن فأسًا، كن ذهبًا غير مكسور. أنت الضياء، حامل اسم الابن. عش مئة خريف، فلان». وهكذا يأخذ الاسم. «بما أحاط به براجابتي المخلوقات لتسلم من الأذى، بذلك أحيط بك، فلان». وهكذا يأخذ الاسم. ثم يهمس في أذنه اليمنى: «أيها إندرا الكريم، المانح ما هو قويم، أعطه أفضل الثروات». وفي اليسرى: «لا تُقطع ولا تُصب بالأذى؛ عش مئة خريف من العمر، يا بني». ثم يشم الرأس مع الاسم، «فلان»، ثلاث مرات يشم الرأس. «بخوار البقر أخور عليك». وهكذا يخور ثلاث مرات فوق الرأس.
Kauṣītaki 2.12
अथातो दैवः परिमर एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यदग्निर्ज्वलत्यथैतन्म्रियते यन्न ज्वलति तस्यादित्यमेव तेजो गच्छति वायुं प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यथादित्यो दृश्यतेऽथैतन्म्रियते यन्न दृश्यते तस्य चन्द्रमसमेव तेजो गचछति वायुं प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यच्चन्द्रमा दृश्यते । अथैतन्म्रियते यन्न दृश्यते तस्य विद्युतमेव तेजो गच्छति वायुं प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यद्विद्युद्विद्योततेऽथैतन्म्रियते यन्न विद्योतते तस्य वायुमेव तेजो गच्छति वायुं प्राणः । ता वा एताः सर्वा देवता वायुमेव प्रविश्य वायौ मृता न मृच्छन्ते तस्मादेव उ पुनरुदीरत इत्यधिदैवतमथाध्यात्मम् ॥ २.१२ ॥
والآن، التعليم المتعلق بالآلهة. حين تشتعل النار يتألق هذا البراهمان؛ وحين لا تشتعل يموت، ويذهب نوره إلى الشمس. الريح هي البرانا. حين تُرى الشمس يتألق هذا البراهمان؛ وحين لا تُرى يموت، ويذهب نوره إلى القمر. الريح هي البرانا. حين يُرى القمر يتألق هذا البراهمان؛ وحين لا يُرى يموت، ويذهب نوره إلى البرق. الريح هي البرانا. حين يلمع البرق يتألق هذا البراهمان؛ وحين لا يلمع يموت، ويذهب نوره إلى الريح. الريح هي البرانا. وجميع هذه الآلهة، إذ تدخل الريح، تموت في الريح، لكنها لا تموت حقًا؛ ولذلك تنهض ثانية. هذا هو التعليم المتعلق بالآلهة. والآن، المتعلق بالذات (الأتمان).
Kauṣītaki 2.13
एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यद्वाचा वदत्यथैतन्म्रियते यन्न वदति तस्य चक्षुरेव तेजो गच्छति प्राणं प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यच्चक्षुषा पश्यत्यथैतन्म्रियते यन्न पश्यति तस्य श्रोत्रमेव तेजो गच्छति प्राणं प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यच्छ्रोत्रेण शृणोत्यथैतन्म्रियते यन्न शृणोति तस्य मन एव तेजो गच्छति प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यन्मनसा ध्यायत्यथैतन्म्रियते यन्न ध्यायति तस्य प्राणमेव तेजो गच्छति प्राणं प्राणस्तावा एताः सर्वा देवताः प्राणमेव प्रविश्य प्राणे मृता न मृच्छन्ते तस्मा देव उ पुनरुदीरते तद्यदिह वा एवं विद्वांस उभौ पर्वतावभिप्रवर्तेयातां तुस्तूर्षमाणो दक्षिणश्चोत्तरश्च न हैवैनं स्तृण्वीयाताम् । अथ य एनं द्विषन्ति यांश्च स्वयं द्वेष्टि त एनं सर्वे परिम्रियन्ते ॥ २.१३ ॥
حين يتكلم المرء بالكلام يتألق هذا البراهمان؛ وحين لا يتكلم يموت، ويذهب نوره إلى العين، ثم إلى البرانا. البرانا هي البراهمان. حين يرى المرء بالعين يتألق هذا البراهمان؛ وحين لا يرى يموت، ويذهب نوره إلى الأذن، ثم إلى البرانا. حين يسمع المرء بالأذن يتألق هذا البراهمان؛ وحين لا يسمع يموت، ويذهب نوره إلى العقل، ثم إلى البرانا. حين يتأمل المرء بالعقل يتألق هذا البراهمان؛ وحين لا يتأمل يموت، ويذهب نوره إلى البرانا. البرانا هي البراهمان. وجميع هذه الآلهة، إذ تدخل البرانا، تموت في البرانا، لكنها لا تموت حقًا؛ ولذلك تنهض ثانية. وهنا، من يعلم هكذا قد يحاول أن يدير الجبلين، لكن لا أحد يستطيع أن يهلكه. أما الذين يبغضونه والذين يبغضهم هو، فجميعهم يموتون من حوله.
Kauṣītaki 2.14
अथातो निःश्रेयसादानं सर्वा ह वै देवता अहं श्रेयसे विवदमानाः । अस्माच्छरीरादुच्चक्रमुस्तद्दारुभूतं शिष्येथैतद्वाक्प्रविवेश तद्वाचा वदच्छिष्य एव । अथैतच्चक्षुः प्रविवेश तद्वाचा वदच्चक्षुषा पश्यच्छिष्य एवाथैनच्छ्रोत्रं प्रविवेश तद्वाचा वदच्चक्षुषा पश्यच्छ्रोत्रेण शृण्वच्छिष्य एवाथैनन्मनः प्रविवेश तद्वाचा वदच्चक्षुषा पश्यच्छ्रोत्रेण शृण्वन्मनसा ध्यायच्छिष्य एवाथैतत्प्राणः प्रविवेश तत्तत एव समुत्तस्थौ ते देवाः प्राणे निःश्रेयसं विचिन्त्य प्राणमेव प्रज्ञात्मानमभिसम्भूय सहैतैः सर्वैरस्माल्लोकादुच्चक्रमुः । ते वायु-प्रतिष्ठाकाशात्मानः स्वर्ययुस्तथॊ एवैवं विद्वान्सर्वेषां भूतानां प्राणमेव प्रज्ञात्मानमभिसम्भूय सहैतैः सर्वैरस्माच्छरीरादुत्क्रामति स वायुप्रतिष्ठाकाशात्मा न स्वरेति तद्भवति यत्रैतद्देवास्तत्प्राप्य तदमृतो भवतियदमृता देवाः ॥ २.१४ ॥
والآن تعليم في كيفية نيل الخير الأسمى. تنازعت جميع الآلهة أيّها أفضل، فارتفعت من هذا الجسد. فبقيت بلا حراك كجذوع الخشب. ثم دخل الكلام؛ فلما تكلم بالكلام بقي تلميذاً فقط. ثم دخلت العين؛ فلما أبصرت بالعين بقيت تلميذة فقط. ثم دخلت الأذن؛ فلما سمعت بالأذن بقيت تلميذة فقط. ثم دخل العقل؛ فلما فكّر بالعقل بقي تلميذاً فقط. ثم دخل النفس (البرانا)؛ فنهض الجسد في الحال. فالآلهة، إذ تأملت أن الخير الأسمى في النفس، اتحدت بالنفس التي ذاتها الوعي، وارتفعت من هذا العالم مع هؤلاء جميعاً. وهي مقيمة في الريح، وذاتها الفضاء، فذهبت إلى السماء. وكذلك من يعلم هذا، فإنه يتحد بنفس جميع الكائنات بوصفها ذات وعيه، ويرتفع من هذا الجسد مع هؤلاء جميعاً. فيصبح مقيماً في الريح وذاته الفضاء، لا أن يصير السماء؛ فحيث تكون هذه الآلهة، يبلغها فيصير خالداً، لأن الآلهة خالدة.
Kauṣītaki 2.15
अथातः पितापुत्रीयं सम्प्रदानमिति चाचक्षते । पिता पुत्रं प्रेष्यन्नाह्वयति नवैस्तृणैरगारं संस्तीर्याग्निमुपसमाधायोदकुम्भं सपात्रमुपनिधायाहतेन वाससा सम्प्रच्छन्नः स्वयं श्येत एत्य पुत्र उपरिषटादभिनिपद्यते, इन्द्रियैरस्येन्द्रियाणि संस्पृश्यापि वास्याभिमुखत एवासीताथास्मै संप्रयच्छति वाचं मे त्वयि दधानीति पिता वाचं ते मयि दध इति पुत्रः प्राणं मे त्वयि दधानीति पिता प्राणं ते मयि दध इति पुत्रः । चक्षुर्मे त्वयि दधानीति पिता चक्षुस्ते मयि दध इति पुत्रः । श्रोत्रं मे त्वयि दधानीति पिता श्रोत्रं ते मयि दध इति पुत्रः । मनो मे त्वयि दधानीति पिता मनस्ते मयि दध इति पुत्रः । अन्नरसान्मे त्वयि दधानीति पितान्नरसांस्ते मयि दध इति पुत्रः । कर्माणि मे त्वयि दधानीति पिता कर्माणि ते मयि दध इति पुत्रः । सुखदुःखे मे त्वयि दधानीति पिता सुखदुःखे ते मयि दध इति पुत्रः । आनन्दं रतिं प्रजातिं मे त्वयि दधानीति पिता आनन्दं रतिं प्रजातिं ते मयि दध इति पुत्रः । इत्या मे त्वयि दधानीति पिता इत्या ते मयि दध इति पुत्रः । धियो विज्ञातव्यं कामान्मे त्वयि दधानीति पिता धियो विज्ञातव्यं कामांस्ते मयि दध इति पुत्रः । अथ दक्षिणावुत्प्राङुपनिष्क्रामति तं पितानुमन्त्रयते यशो ब्रह्मवर्चसमन्नाद्यं कीर्तिस्त्वा जुषतामित्यथेतरः सव्यमंसमन्ववेक्षते पाणिनान्तर्धाय वसनान्तेन वा प्रच्छाद्य स्वर्गांल्लोकान्कामानवाप्नुहीति स यद्यगदः स्यात्पुत्रस्यैश्वर्ये पिता वसेत्परि वा व्रजेद्यद्यु वै प्रेयाद्यदेवैनं समापयति तथा समापयितव्यो भवति तथा समापयितव्यो भवति ॥ २.१५ ॥
والآن يُذكر الطقس المسمّى تسليم الأب للابن. حين يهمّ الأب بإرسال ابنه يدعوه؛ فيبسط البيت بعشب جديد، ويوقد النار، ويضع إناء الماء مع الوعاء، ويتغطى تماماً بثوب لم يُلبس، ثم يضطجع بنفسه. يأتي الابن فيستلقي فوقه، ويلمس حواسه بحواسه، أو يجلس مقابله. فيسلّمه الأب قائلاً: «أضع كلامي فيك.» فيقول الابن: «أضع كلامك فيّ.» وكذلك في النفَس والبصر والسمع والعقل وجواهر الطعام والأعمال والمسرة والألم والفرح والابتهاج والنسل والحركة والرغبات التي تُعرف بالفكر. ثم ينهض الأب إلى اليمين ويخرج نحو الشرق، ويباركه: «ليرضك المجد والبهاء البرهمي والطعام والشهرة.» ويتطلع الآخر إلى كتفه الأيسر، فيستره بيده أو يغطيه بطرف الثوب، ويقول: «نل رغبات العوالم السماوية.» فإن كان الأب ضعيفاً جاز له أن يسكن في سلطان ابنه أو أن يطوف حوله؛ وإن مات أُتمّ أمره كما يقتضي الطقس، هكذا يُتمّ.