Upaniṣads · Kauṣītaki 2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Kauṣītaki 2.1
प्राणो ब्रह्मेति ह स्माह कौषीतकिस्तस्य ह वा एतस्य प्राणस्य ब्रह्मणो मनो दूतं वाक्परिवेष्ट्री चक्षुर्गात्रं श्रोत्रं संश्रावयितृ तस्मै वा एतस्मै प्राणाय ब्रह्मण एताः सर्वा देवता अयाचमानाय बलिं हरन्ति तथो एवास्मै सर्वाणि भूतान्ययाचमानायैव बलिं हरन्ति य एवं वेद तस्योपनिषन्न याचेदिति । तद्यथा ग्रामं भिक्षित्वाऽलब्धोपविशेन्नाहमतो दत्तमश्नीयामिति । य एवैनं पुरस्तात्प्रत्याचक्षीरंस्त एवैनमुपमन्त्रयन्ते ददाम त इत्येष धर्मो याचतो भवति । अन्यतस्त्वेवैनमुपमन्त्रयन्ते ददाम त इति ॥ २.१ ॥
Kauṣītaki disse: o prāṇa é brahman. Para este prāṇa, que é brahman, a mente é o mensageiro, a fala a servidora, o olho o guardião e o ouvido o anunciador. A este prāṇa, que é brahman, todas estas divindades trazem uma oferenda sem que ele a peça; e de modo semelhante, a quem assim sabe, todos os seres trazem oferenda sem que ele peça. Seu ensinamento secreto é: não se deve pedir. Como um homem que mendigou numa aldeia e nada obteve senta-se, pensando: "Não comerei o que ele me der"; aqueles que antes o recusaram então o convidam: "Nós te daremos"; esta é a regra para quem pede. Mas outros o convidam: "Nós te daremos."
Kauṣītaki 2.2
प्राणो ब्रह्मेति ह स्माह पैङ्ग्यस्तस्य ह वा एतस्य प्राणस्य ब्रह्मणो वाक्परस्ताच्चक्षुरारुन्धे चक्षुः परस्ताच्छ्रोत्रमारुन्धे श्रोत्रं परस्तान्मन आरुन्धे मनः परस्तात्प्राण आरुन्धे तस्मै वा एतस्मै वा प्राणाय ब्रह्मण एताः सर्वा देवता अयाचमानाय बलिं हरन्ति एवास्मै सर्वाणि भूतान्ययचमानायैव बलिं हरन्ति य एवं वेद तस्यॊपनिषन्न याचेदिति तद्यथा ग्रामं भिक्षित्वाऽलब्ध्वोपविशेन्नाहमतो दत्तमश्नीयामिति य एवैनं पुरस्तात्प्रत्याचक्षीरंस्त एवैनमुपमन्त्रयन्ते ददाम त इत्येष धर्मो याचितो भवत्यन्यतस्त्वेवैनमुपमन्त्रयन्ते ददाम त इति ॥ २.२ ॥
Paiṅgya disse: «O prāṇa é brahman.» Acima desse prāṇa-brahman está a fala, de modo que a fala alcança o olho. Acima do olho está a audição, de modo que a audição alcança a mente. Acima da mente está o prāṇa, de modo que a mente alcança o prāṇa. Para quem sabe isso e não mendiga, todas as divindades trazem oferendas a este prāṇa-brahman; da mesma forma, todos os seres lhe trazem oferendas. Seu ensinamento secreto é: «Não se deve mendigar». Assim como um homem que pediu esmola pela aldeia, nada recebeu, e se senta dizendo: «Não comerei o que aqui é dado», então aqueles que antes o recusavam o pressionam: «Nós daremos». Esta é a regra: pedido, ele obtém; mas até de outros o pressionam: «Nós daremos».
Kauṣītaki 2.3
अथात एकधनावरोधनं यदेकधनमभिध्यायात्पौर्णमास्यां वाऽमावास्यायां वा शुद्धपक्षे वा पुण्ये नक्षत्रेऽग्निमुपसमाधाय परिसमुह्य परिस्तीर्य पर्युक्ष्योपूर्वदक्षिणं जान्वाच्य स्रुवेण वा चमसेन वा कंसेन वैता आज्याहुतीर्जुहोति वाङ्नामदेवतावरोधिनी सा मेऽमुष्मादिदमवरुन्धां तस्यै स्वाहा । प्राणॊ नाम देवताऽवरॊधिनी सा मेमुष्मादिदमवरुन्धां तस्यै स्वाहा । चक्षुर्नाम देवतावरोधिनी सा मेऽमुष्मादिदमवरुन्धां तस्यै स्वाहा । श्रोत्रं नाम देवतावरोधिनी सा मेऽमुष्मादिदमवरुन्धां तस्यै स्वाहा । मनो नाम देवतावरोधिनी सा मेऽमुष्मादिदमवरुन्धां तस्यै स्वाह। प्रज्ञा नाम देवतावरोधिनी सा मेऽमुष्मादिदमवरुन्धां तस्यै स्वाहेत्यथ धूमगन्धं प्रजिघ्रायाज्यलेपेनाङ्गान्यनुविमृज्य वाचंयमोऽभिप्रवृज्यार्थं ब्रवीत दूतं वा प्रहिणुयाल्लभते हैव ॥ २.३ ॥
Agora, a obtenção de um único tesouro. Quem deseja um único tesouro, no dia de lua cheia ou lua nova, ou na quinzena clara, ou sob uma mansão lunar auspiciosa, tendo acendido o fogo, varrido em volta, estendido a grama, aspergido e dobrado o joelho direito à frente, oferece estas libações de ghee com a sruva, a concha ou a tigela: «A divindade chamada Fala, a que obtém: que ela me obtenha isto dele — svāhā a ela.» «A divindade chamada Sopro...». «A divindade chamada Visão...». «A divindade chamada Audição...». «A divindade chamada Mente...». «A divindade chamada Discernimento (prajñā)...». Depois, cheirando a fumaça, untando os membros com a camada de ghee, contendo a fala, ele sai e expõe seu objetivo, ou envia um mensageiro; ele obtém, de fato.
Kauṣītaki 2.4
अथातो दैवस्मरो यस्य प्रियो बुभूषेद्यस्यै वा एषां वै तेषामेवैकस्मिन्पर्वण्यग्निमुपसमाधायैतयैवावृतैता आज्याहुतीर्जुहोति वाचं मयि जुहॊम्यसौ स्वाहा । चक्षुस्ते मयि जुहोम्यसौ स्वाहा । श्रॊत्रं ते मयि जुहॊम्यसौ स्वाहा । मनस्ते मयि जुहॊम्यसौ स्वाहा । प्रज्ञां ते मयि जुहोम्यसौ स्वाहेत्यथ धूमगन्धं प्रजिघ्रायाज्यलेपेनाङ्गान्यनुविमृज्य वाचंयमोऽभिप्रवृज्य संस्पर्शं जिगमिषेदपि वाताद्वा सम्भाषमाणस्तिष्ठेत्प्रियो हैव भवति स्मरन्ति हैवास्य ॥ २.४ ॥
Agora o rito de recordar os deuses: quem deseja ser amado, ou por quem estes ritos são realizados, deve acender o fogo nessa mesma ocasião e oferecer oblações de ghee com esta fórmula: 'Ofereço tua fala em mim, fulano, svāhā. Ofereço tua visão em mim, fulano, svāhā. Ofereço teu ouvido em mim, fulano, svāhā. Ofereço tua mente em mim, fulano, svāhā. Ofereço teu entendimento em mim, fulano, svāhā.' Depois deve cheirar o aroma da fumaça, untar os membros com uma camada de ghee, voltar em silêncio e buscar ser tocado; ou, falando até com o vento, deve permanecer de pé. Ele torna-se querido, e as pessoas se lembram dele.
Kauṣītaki 2.5
अथातः सायमन्नं प्रातर्दनमान्तरमग्निहोत्रमिति चाचक्षते यावद्वै पुरुषो भाषते न तावत्प्राणितुं शक्नोति प्राणं तदा वाचि जुहोति । यावद्वै पुरुषः प्राणिति न तावद्भाषितुं शक्नोति वाचं तदा प्राणे जुहोति । एतेऽनन्तेऽमृताहुतिर्जाग्रच्च स्वपंश्च सन्ततमव्यवच्छिन्नं जुहोत्यथ या अन्या आहुतयोऽन्तवत्यस्ताः कर्ममय्यो हि भवन्त्येतद्ध वै पूर्वे विद्वांसोऽग्निहोत्रं न जुहवांचक्रुः ॥ २.५ ॥
Agora chamam isto de a comida da tarde, a oferta da manhã, o agnihotra interior. Enquanto uma pessoa fala, não consegue respirar; então oferece seu sopro na fala. Enquanto uma pessoa respira, não consegue falar; então oferece a fala no sopro. Estas duas são a oblação imortal sem fim, oferecida sem interrupção, tanto acordado quanto dormindo. Mas as outras oblações, que têm fim, são feitas de ação. De fato, os antigos conhecedores reconheceram isto como o agnihotra, e por isso não realizaram o agnihotra exterior.
Kauṣītaki 2.6
उक्थं ब्रह्मेति ह स्माह शुष्कभृङ्गरस्तदृगित्युपासीत सर्वाणि हास्मै भूतानि श्रैष्ठ्यायाभ्यर्च्यन्ते तद्यजुरित्युपासीत सर्वाणि हास्मै भूतानि श्रैष्ठ्याय युज्यन्ते तत्सामेत्युपासीत सर्वाणि हास्मै भूतानि श्रैष्ठ्याय सन्नमन्ते तच्छ्रीरित्युपासीत तद्यश इत्युपासीत तत्तेज इत्युपासीत तद्यथैतच्छास्त्राणां श्रीमत्तमं यशस्वितमं तेजस्वितमं भवति । तथैवैवं विद्वान्सर्वेषां भूतानां श्रीमत्तमो यशस्वितमस्तेजस्वितमो भवति । तमेतमैष्टकं कर्ममयमात्मानमध्वर्युः संस्करोति तस्मिन्यजुर्मयं प्रवयति यजुर्मयम् ऋङ्मयं होता ऋङ्मये साममयमुद्गाता स एष सर्वस्यै त्रयीविद्याया आत्मैष उ एवास्यात्मा एतदात्मा भवति य एवं वेद ॥ २.६ ॥
O uktha é brahman, disse Śuṣka-Bhṛṅgara; deve-se meditar nele como o ṛc, e todos os seres são honrados por sua excelência. Deve-se meditar nele como o yajus, e todos os seres se unem por sua excelência. Deve-se meditar nele como o sāman, e todos os seres se curvam por sua excelência. Deve-se meditar nele como esplendor (śrī), como fama (yaśas), como brilho (tejas). Assim como isto é o mais esplêndido, o mais famoso e o mais radiante dos textos sagrados, assim quem o conhece torna-se o mais esplêndido, o mais famoso e o mais radiante de todos os seres. O adhvaryu prepara esse eu feito de ação, o altar de tijolos; nele coloca o eu do yajus. O hotṛ coloca o eu do ṛc no ṛc, e o udgātṛ estabelece o eu do sāman. Este é o eu de todo o conhecimento das três Vedas; este é de fato o seu eu, e para quem assim conhece, isto se torna o eu.
Kauṣītaki 2.7
अथातः सर्वजितः कौषीतकेस्त्रीण्युपासनानि भवन्ति यज्ञोपवीतं कृत्वाप आचम्य त्रिरुदपात्रं प्रसिच्योद्यन्तमादित्यमुपतिष्ठेत वर्गोऽसि पाप्मानं मे वृङ्धीत्येतयैवावृता मध्ये सन्तमुद्वर्गोऽसि पाप्मानं मे वृङ्धीत्येतयैवावृताऽस्तं यन्तं संवर्गोऽसि पाप्मानं मे संवृङ्धीति । यदहोरात्राभ्यां पापं करोति सं तद्वृङ्क्ते ॥ २.७ ॥
Agora há três meditações de Sarvajit Kauṣītaki. Tendo colocado o cordão sagrado, tendo se purificado com água, tendo derramado água do vaso três vezes, deve-se ficar de pé diante do sol nascente. Dizendo "Tu és o libertador, afasta o meu mal" com este mesmo verso, voltando-se, ao sol no meio do céu, "Tu és o libertador ascendente, afasta o meu mal"; e ao sol poente, "Tu és o completo recolhedor, afasta completamente o meu mal". Qualquer mal que se cometa de dia e de noite, dele se liberta assim.
Kauṣītaki 2.8
अथ मासि मास्यमावास्यायां पश्चाच्चन्द्रमसं दृश्यमानमुपतिष्ठेतैतयैवावृता हरिततृणाभ्यां वाक्प्रत्यस्यति यत्ते सुसीमं हृदयमधि चन्द्रमसि श्रितं तेनामृतत्वस्येशानं माहं पौत्रमघं रुदमिति न हास्मात्पूर्वाः प्रजाः प्रयन्तीति नु जातपुत्रस्याथाजातपुत्रस्याप्यायस्व समेतु ते सन्ते पयांसि समुयन्तु वाजा यमादित्या अंशुमाप्याययन्तीत्येतास्तिस्र ऋचो जपित्वा मास्माकं प्राणेन प्रजया पशुभिराप्याययिष्ठा यॊऽस्मान्द्वेष्टि यं च वयं द्विष्मस्तस्य प्राणेन प्रजया पशुभिराप्यायस्वेति दैवीमावृतमावर्त आदित्यस्यावृतमन्वावर्तयति दक्षिणं बाहुमन्वावर्तते ॥ २.८ ॥
Agora, a cada mês, no dia da lua nova, deve-se ficar de pé junto à lua vista por trás. Com este mesmo verso, voltando-se, devolve a palavra com grama verde: "Teu coração de bom limite, que repousa na lua, por ele possa eu tornar-me senhor da imortalidade; que eu não veja meu neto, o mal ou o choro." Dizendo "As gerações anteriores não partem", tanto para quem tem um filho nascido quanto para quem ainda não o tem, recitando as três estrofes "Que sejas nutrido, que os sucos se reúnam em ti, que as forças se reúnam no raio que os Ādityas nutrem"; e "Que não sejas nutrido por nosso hálito, descendência e gado; nutre com hálito, descendência e gado aquele que nos odeia e aquele que odiamos." Assim faz girar a volta do sol com a volta divina e gira o braço direito.
Kauṣītaki 2.9
अथ पौर्णमास्यां पुरस्ताच्चन्द्रमसं दृश्यमानमुपतिष्ठेतैतयैवावृता सोमो राजासि विचकक्षणः पञ्चमुखोऽसि प्रजापतिर्ब्राह्मणस्त एकं मुखं तेन मुखेन राज्ञोऽत्सि तेन मुखेन मामन्नादं कुरु राजा त एकं मुखं तेन मुखेन विशोत्सि तेनैव मुखेन मामन्नादं कुरु श्येनस्त एकं मुखं तेन मुखेन पक्षिणोऽत्सि तेन मुखेन मामन्नादं कुरु अग्निष्ट एकं मुखं तेन मुखेनेमं लोकमत्सि तेन मुखेन मामन्नादं कुरु त्वयि पञ्चमं मुखं तेन मुखेन सर्वाणि भूतान्यत्सि तेन मुखेन मामन्नादं कुरु मास्माकं प्राणेन प्रजया पशुभिरवक्षेष्ठा योऽस्माद्वेष्टि यं च वयं द्विष्मस्तस्य प्राणेन प्रजया पशुभिरवक्षीयस्वेति दैवीमावृतमावर्त आदित्यस्यावृतमन्वावर्तन्त इति दक्षिणं बाहुमन्वावर्तते ॥ २.९ ॥
Então, no dia da lua cheia, deve-se aproximar da lua vista à frente, recitando este verso: "Soma, tu és rei, tudo vês. És Prajāpati de cinco faces. Brâmane, tens uma face; com essa face comes o rei; com essa mesma face faze de mim um comedor de alimento. Rei, tens uma face; com essa face comes o povo; com essa mesma face faze de mim um comedor de alimento. Falcão, tens uma face; com essa face comes os pássaros; com essa mesma face faze de mim um comedor de alimento. Fogo, tens uma face; com essa face comes este mundo; com essa mesma face faze de mim um comedor de alimento. Em ti está a quinta face; com essa face comes todos os seres; com essa mesma face faze de mim um comedor de alimento. Não diminuas nosso prāṇa, nossa prole, nosso gado. Que o prāṇa, a prole e o gado de quem nos odeia, e de quem odiamos, sejam diminuídos." Depois faz a volta divina; dizendo que retornam após a volta do sol, vira-se para o braço direito.
Kauṣītaki 2.10
अथ संवेशञ्जायायै हृदयमभिमृशेद्यत्ते सुसीमे हृदये हितमन्तः प्रजापतौ मन्येऽहं मां तद्विद्वांसं तेन माहं पौत्रमघं रुदमिति न हास्मत्पूर्वाः प्रजाः प्रैतीति ॥ २.१० ॥
Então, ao deitar-se com a esposa, deve tocar-lhe o coração, dizendo: "O que está posto dentro do teu coração bem delimitado, em Prajāpati, penso que me conhece. Por isso eu não chore pela desgraça de um neto." Ao dizer isso, a descendência dos nossos antepassados não se afasta de nós.
Kauṣītaki 2.11
अथ प्रोष्यान्पुत्रस्य मूर्धानमभिमृशेत् । अङ्गादङ्गात्सम्भवसि हृदयादधिजायसे । आत्मा त्वं पुत्र माविथ स जीव शरदः शतमसाविति नामास्य गृह्णाति । अश्मा भव परशुर्भव हिरण्यमस्तृतं भव । तेजो वै पुत्रनामासि स जीव शरदः शतमसाविति नामास्य गृह्णाति। येन प्रजापतिः प्रजाः पर्यगृह्णादरिष्ट्यै तेन त्वा परिगृह्णाम्यसाविति नामास्य गृह्णात्यथास्य दक्षिणे कर्णे जपत्यस्मै प्रयन्धि मघवन्नृजीषिन्नितीन्द्र श्रेष्ठानि द्रविणानि धेहीति सव्ये मा च्छित्था मा व्यथिष्ठाः शतं शरद आयुषो जीव पुत्र । ते नाम्ना मूर्धानमभिजिघ्राम्यसाविति त्रिर्मूर्धानमवजिघ्रेद्गवां त्वा हिङ्कारेणाभिहिङ्करोमीति त्रिर्मूर्धानमभिहिङ्कुर्यात् ॥ २.११ ॥
Então, ao regressar do estrangeiro, deve tocar a cabeça do filho: "Nasces de membro em membro, nasces do coração. Tu és o ātman; filho, protege-me. Vive cem outonos, fulano." Assim toma o nome. "Sê pedra, sê machado, sê ouro não quebrado. Tu és o brilho, trazendo o nome do filho. Vive cem outonos, fulano." Assim toma o nome. "Com aquilo com que Prajāpati cercou as criaturas para livrá-las do mal, com isso te cerco, fulano." Assim toma o nome. Depois murmura no ouvido direito: "Ó Indra generoso, doador do que é reto, concede-lhe as melhores riquezas." No esquerdo: "Não sejas cortado, não sejas afligido; vive cem outonos de vida, filho." Depois cheira a cabeça com o nome, "fulano", três vezes cheira a cabeça. "Com o mugido das vacas mugo sobre ti." Assim, três vezes, muge sobre a cabeça.
Kauṣītaki 2.12
अथातो दैवः परिमर एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यदग्निर्ज्वलत्यथैतन्म्रियते यन्न ज्वलति तस्यादित्यमेव तेजो गच्छति वायुं प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यथादित्यो दृश्यतेऽथैतन्म्रियते यन्न दृश्यते तस्य चन्द्रमसमेव तेजो गचछति वायुं प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यच्चन्द्रमा दृश्यते । अथैतन्म्रियते यन्न दृश्यते तस्य विद्युतमेव तेजो गच्छति वायुं प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यद्विद्युद्विद्योततेऽथैतन्म्रियते यन्न विद्योतते तस्य वायुमेव तेजो गच्छति वायुं प्राणः । ता वा एताः सर्वा देवता वायुमेव प्रविश्य वायौ मृता न मृच्छन्ते तस्मादेव उ पुनरुदीरत इत्यधिदैवतमथाध्यात्मम् ॥ २.१२ ॥
Agora, o ensinamento sobre os deuses. Quando o fogo arde, este brahman resplandece; quando não arde, morre, e sua luz vai ao sol. O vento é o prāṇa. Quando o sol é visto, este brahman resplandece; quando não é visto, morre, e sua luz vai à lua. O vento é o prāṇa. Quando a lua é vista, este brahman resplandece; quando não é vista, morre, e sua luz vai ao relâmpago. O vento é o prāṇa. Quando o relâmpago fulgura, este brahman resplandece; quando não fulgura, morre, e sua luz vai ao vento. O vento é o prāṇa. Todas estas divindades, tendo entrado no vento, morrem no vento, mas não morrem de fato; por isso se erguem novamente. Este é o ensinamento sobre as divindades. Agora, sobre o ātman.
Kauṣītaki 2.13
एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यद्वाचा वदत्यथैतन्म्रियते यन्न वदति तस्य चक्षुरेव तेजो गच्छति प्राणं प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यच्चक्षुषा पश्यत्यथैतन्म्रियते यन्न पश्यति तस्य श्रोत्रमेव तेजो गच्छति प्राणं प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यच्छ्रोत्रेण शृणोत्यथैतन्म्रियते यन्न शृणोति तस्य मन एव तेजो गच्छति प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यन्मनसा ध्यायत्यथैतन्म्रियते यन्न ध्यायति तस्य प्राणमेव तेजो गच्छति प्राणं प्राणस्तावा एताः सर्वा देवताः प्राणमेव प्रविश्य प्राणे मृता न मृच्छन्ते तस्मा देव उ पुनरुदीरते तद्यदिह वा एवं विद्वांस उभौ पर्वतावभिप्रवर्तेयातां तुस्तूर्षमाणो दक्षिणश्चोत्तरश्च न हैवैनं स्तृण्वीयाताम् । अथ य एनं द्विषन्ति यांश्च स्वयं द्वेष्टि त एनं सर्वे परिम्रियन्ते ॥ २.१३ ॥
Quando alguém fala pela fala, este brahman resplandece; quando não fala, morre, e sua luz vai ao olho, depois ao prāṇa. O prāṇa é brahman. Quando alguém vê pelo olho, este brahman resplandece; quando não vê, morre, e sua luz vai ao ouvido, depois ao prāṇa. Quando alguém ouve pelo ouvido, este brahman resplandece; quando não ouve, morre, e sua luz vai à mente, depois ao prāṇa. Quando alguém medita pela mente, este brahman resplandece; quando não medita, morre, e sua luz vai ao prāṇa. O prāṇa é brahman. Todas estas divindades, tendo entrado no prāṇa, morrem no prāṇa, mas não morrem de fato; por isso se erguem novamente. Aqui, quem assim sabe poderia tentar virar as duas montanhas, mas ninguém pode destruí-lo. Aqueles que o odeiam e aqueles que ele mesmo odeia, todos morrem ao redor dele.
Kauṣītaki 2.14
अथातो निःश्रेयसादानं सर्वा ह वै देवता अहं श्रेयसे विवदमानाः । अस्माच्छरीरादुच्चक्रमुस्तद्दारुभूतं शिष्येथैतद्वाक्प्रविवेश तद्वाचा वदच्छिष्य एव । अथैतच्चक्षुः प्रविवेश तद्वाचा वदच्चक्षुषा पश्यच्छिष्य एवाथैनच्छ्रोत्रं प्रविवेश तद्वाचा वदच्चक्षुषा पश्यच्छ्रोत्रेण शृण्वच्छिष्य एवाथैनन्मनः प्रविवेश तद्वाचा वदच्चक्षुषा पश्यच्छ्रोत्रेण शृण्वन्मनसा ध्यायच्छिष्य एवाथैतत्प्राणः प्रविवेश तत्तत एव समुत्तस्थौ ते देवाः प्राणे निःश्रेयसं विचिन्त्य प्राणमेव प्रज्ञात्मानमभिसम्भूय सहैतैः सर्वैरस्माल्लोकादुच्चक्रमुः । ते वायु-प्रतिष्ठाकाशात्मानः स्वर्ययुस्तथॊ एवैवं विद्वान्सर्वेषां भूतानां प्राणमेव प्रज्ञात्मानमभिसम्भूय सहैतैः सर्वैरस्माच्छरीरादुत्क्रामति स वायुप्रतिष्ठाकाशात्मा न स्वरेति तद्भवति यत्रैतद्देवास्तत्प्राप्य तदमृतो भवतियदमृता देवाः ॥ २.१४ ॥
Agora, o ensinamento sobre como alcançar o bem supremo. Todos os deuses, disputando quem era o melhor, ergueram-se para fora deste corpo. Ficaram sem vida, como toras de madeira. Então entrou a fala; falando pela fala, permaneceu apenas discípula. Depois entrou o olho; vendo pelo olho, permaneceu apenas discípula. Depois entrou o ouvido; ouvindo pelo ouvido, permaneceu apenas discípula. Depois entrou a mente; pensando pela mente, permaneceu apenas discípula. Depois entrou o prāṇa (sopro vital), e imediatamente o corpo se levantou. Os deuses, tendo refletido que o bem supremo está no prāṇa, uniram-se ao prāṇa cujo eu é a consciência, e junto com todos estes partiram deste mundo para cima. Residindo no ar, tendo o espaço como seu eu, foram ao céu. Da mesma forma, quem conhece isto, unido ao prāṇa de todos os seres como seu eu de consciência, parte para cima deste corpo junto com todos estes. Torna-se aquele que reside no ar, cujo eu é o espaço, e não o céu; ao chegar onde estão estes deuses, torna-se imortal, pois os deuses são imortais.
Kauṣītaki 2.15
अथातः पितापुत्रीयं सम्प्रदानमिति चाचक्षते । पिता पुत्रं प्रेष्यन्नाह्वयति नवैस्तृणैरगारं संस्तीर्याग्निमुपसमाधायोदकुम्भं सपात्रमुपनिधायाहतेन वाससा सम्प्रच्छन्नः स्वयं श्येत एत्य पुत्र उपरिषटादभिनिपद्यते, इन्द्रियैरस्येन्द्रियाणि संस्पृश्यापि वास्याभिमुखत एवासीताथास्मै संप्रयच्छति वाचं मे त्वयि दधानीति पिता वाचं ते मयि दध इति पुत्रः प्राणं मे त्वयि दधानीति पिता प्राणं ते मयि दध इति पुत्रः । चक्षुर्मे त्वयि दधानीति पिता चक्षुस्ते मयि दध इति पुत्रः । श्रोत्रं मे त्वयि दधानीति पिता श्रोत्रं ते मयि दध इति पुत्रः । मनो मे त्वयि दधानीति पिता मनस्ते मयि दध इति पुत्रः । अन्नरसान्मे त्वयि दधानीति पितान्नरसांस्ते मयि दध इति पुत्रः । कर्माणि मे त्वयि दधानीति पिता कर्माणि ते मयि दध इति पुत्रः । सुखदुःखे मे त्वयि दधानीति पिता सुखदुःखे ते मयि दध इति पुत्रः । आनन्दं रतिं प्रजातिं मे त्वयि दधानीति पिता आनन्दं रतिं प्रजातिं ते मयि दध इति पुत्रः । इत्या मे त्वयि दधानीति पिता इत्या ते मयि दध इति पुत्रः । धियो विज्ञातव्यं कामान्मे त्वयि दधानीति पिता धियो विज्ञातव्यं कामांस्ते मयि दध इति पुत्रः । अथ दक्षिणावुत्प्राङुपनिष्क्रामति तं पितानुमन्त्रयते यशो ब्रह्मवर्चसमन्नाद्यं कीर्तिस्त्वा जुषतामित्यथेतरः सव्यमंसमन्ववेक्षते पाणिनान्तर्धाय वसनान्तेन वा प्रच्छाद्य स्वर्गांल्लोकान्कामानवाप्नुहीति स यद्यगदः स्यात्पुत्रस्यैश्वर्ये पिता वसेत्परि वा व्रजेद्यद्यु वै प्रेयाद्यदेवैनं समापयति तथा समापयितव्यो भवति तथा समापयितव्यो भवति ॥ २.१५ ॥
Agora é mencionado o rito chamado transmissão entre pai e filho. Quando um pai, prestes a enviar seu filho, o chama; tendo estendido a casa com ervas frescas, acendido o fogo, colocado um pote de água com um recipiente, e se coberto por completo com um pano não usado, ele mesmo se deita. O filho vem, deita-se sobre ele, toca seus sentidos com os seus, ou senta-se diante dele. Então o pai lhe transmite, dizendo: 'Ponho minha fala em ti.' O filho diz: 'Ponho tua fala em mim.' Assim também com o sopro, a visão, a audição, a mente, as essências do alimento, as ações, o prazer e a dor, a alegria, o deleite e a descendência, o movimento, e os desejos a serem conhecidos pelo pensamento. Depois o pai se levanta para a direita e sai em direção ao leste, e o abençoa: 'Que a fama, o esplendor do brahman, o alimento e a renome te agradem.' O outro olha para o ombro esquerdo, oculta-o com a mão ou cobre-o com a ponta da veste, e diz: 'Obtém os desejos dos mundos celestiais.' Se o pai estiver enfraquecido, pode morar sob o domínio do filho ou andar em torno dele; e se morrer, deve ser concluído como o rito exige, assim deve ser concluído.