உபநிடதங்கள் · Kauṣītaki 2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Kauṣītaki 2.1
प्राणो ब्रह्मेति ह स्माह कौषीतकिस्तस्य ह वा एतस्य प्राणस्य ब्रह्मणो मनो दूतं वाक्परिवेष्ट्री चक्षुर्गात्रं श्रोत्रं संश्रावयितृ तस्मै वा एतस्मै प्राणाय ब्रह्मण एताः सर्वा देवता अयाचमानाय बलिं हरन्ति तथो एवास्मै सर्वाणि भूतान्ययाचमानायैव बलिं हरन्ति य एवं वेद तस्योपनिषन्न याचेदिति । तद्यथा ग्रामं भिक्षित्वाऽलब्धोपविशेन्नाहमतो दत्तमश्नीयामिति । य एवैनं पुरस्तात्प्रत्याचक्षीरंस्त एवैनमुपमन्त्रयन्ते ददाम त इत्येष धर्मो याचतो भवति । अन्यतस्त्वेवैनमुपमन्त्रयन्ते ददाम त इति ॥ २.१ ॥
பிராணனே பிரம்மம் என்று கௌஷீதகி கூறினார். இந்தப் பிராணனாகிய பிரம்மத்தின் தூதன் மனம்; பரிமாறுபவள் வாக்கு; காவலன் கண்; செவி அறிவிப்பவன். இந்தப் பிராணனாகிய பிரம்மத்திற்கு, கேட்காமலேயே, இந்த தேவர்கள் அனைவரும் பலியைக் கொண்டு வருகின்றனர்; அவ்வாறே இவ்வாறு அறிபவனுக்கு, கேட்காதவனுக்கு, எல்லா உயிர்களும் பலியைக் கொண்டு வருகின்றன. அவனுடைய உபநிஷத் இதுவே: கேட்கக் கூடாது. ஒரு ஊரில் பிச்சை எடுத்து எதுவும் கிடைக்காமல் அமர்வது போல, "இவரிடமிருந்து கொடுக்கப்பட்டதை நான் உண்ண மாட்டேன்" என்று கருதுவது போல; முன்பு அவனை மறுப்பவர்களே பின்னர் அவனை அழைத்து, "நாங்கள் உனக்குக் கொடுப்போம்" என்பர்; இது கேட்பவனின் தர்மம். ஆனால் வேறு சிலரே அவனை அழைத்து, "நாங்கள் உனக்குக் கொடுப்போம்" என்பர்.
Kauṣītaki 2.2
प्राणो ब्रह्मेति ह स्माह पैङ्ग्यस्तस्य ह वा एतस्य प्राणस्य ब्रह्मणो वाक्परस्ताच्चक्षुरारुन्धे चक्षुः परस्ताच्छ्रोत्रमारुन्धे श्रोत्रं परस्तान्मन आरुन्धे मनः परस्तात्प्राण आरुन्धे तस्मै वा एतस्मै वा प्राणाय ब्रह्मण एताः सर्वा देवता अयाचमानाय बलिं हरन्ति एवास्मै सर्वाणि भूतान्ययचमानायैव बलिं हरन्ति य एवं वेद तस्यॊपनिषन्न याचेदिति तद्यथा ग्रामं भिक्षित्वाऽलब्ध्वोपविशेन्नाहमतो दत्तमश्नीयामिति य एवैनं पुरस्तात्प्रत्याचक्षीरंस्त एवैनमुपमन्त्रयन्ते ददाम त इत्येष धर्मो याचितो भवत्यन्यतस्त्वेवैनमुपमन्त्रयन्ते ददाम त इति ॥ २.२ ॥
பைங்கியர் கூறினார்: 'பிராணனே பிரமம்.' அந்தப் பிராணப் பிரமத்திற்கு மேலாக வாக் உள்ளது; அதனால் அது கண்ணைப் பெறுகிறது. கண் மேலானது; அதனால் அது செவியைப் பெறுகிறது. செவி மேலானது; அதனால் அது மனத்தைப் பெறுகிறது. மனம் மேலானது; அதனால் அது பிராணனைப் பெறுகிறது. இவ்வாறு அறிபவனுக்கு, யாசிக்காதவனுக்கு, அந்தப் பிராணப் பிரமத்திற்காகவே எல்லா தேவதைகளும் பலியைக் கொண்டு வருகின்றன; அவ்வாறே எல்லா உயிர்களும் அவனுக்குப் பலியைக் கொண்டு வருகின்றன. அதன் உபநிடதம்: 'யாசிக்கக் கூடாது.' ஊரில் பிச்சை எடுத்து, கிடைக்காமல் அமர்ந்தவன், 'இங்கிருந்து கொடுக்கப்பட்டதை நான் உண்ண மாட்டேன்' என்று கூறுவது போல — முன்பு அவனை மறுத்தவர்களே அவனைக் கேட்டுக்கொள்கின்றனர்: 'நாங்கள் தருகிறோம்.' இதுவே தர்மம்: யாசிக்கப்பட்டால் அது கிடைக்கும்; ஆனால் பிறரிடமிருந்தும் அவர்கள் அவனைக் கேட்டுக்கொள்கின்றனர்: 'நாங்கள் தருகிறோம்.'
Kauṣītaki 2.3
अथात एकधनावरोधनं यदेकधनमभिध्यायात्पौर्णमास्यां वाऽमावास्यायां वा शुद्धपक्षे वा पुण्ये नक्षत्रेऽग्निमुपसमाधाय परिसमुह्य परिस्तीर्य पर्युक्ष्योपूर्वदक्षिणं जान्वाच्य स्रुवेण वा चमसेन वा कंसेन वैता आज्याहुतीर्जुहोति वाङ्नामदेवतावरोधिनी सा मेऽमुष्मादिदमवरुन्धां तस्यै स्वाहा । प्राणॊ नाम देवताऽवरॊधिनी सा मेमुष्मादिदमवरुन्धां तस्यै स्वाहा । चक्षुर्नाम देवतावरोधिनी सा मेऽमुष्मादिदमवरुन्धां तस्यै स्वाहा । श्रोत्रं नाम देवतावरोधिनी सा मेऽमुष्मादिदमवरुन्धां तस्यै स्वाहा । मनो नाम देवतावरोधिनी सा मेऽमुष्मादिदमवरुन्धां तस्यै स्वाह। प्रज्ञा नाम देवतावरोधिनी सा मेऽमुष्मादिदमवरुन्धां तस्यै स्वाहेत्यथ धूमगन्धं प्रजिघ्रायाज्यलेपेनाङ्गान्यनुविमृज्य वाचंयमोऽभिप्रवृज्यार्थं ब्रवीत दूतं वा प्रहिणुयाल्लभते हैव ॥ २.३ ॥
இப்போது ஒரு செல்வத்தை அடைதல் பற்றி: எவன் ஒரு செல்வத்தை விரும்புகிறானோ, அவன் பௌர்ணமி அல்லது அமாவாசையில், அல்லது சுக்லபக்ஷத்தில், அல்லது ஒரு சுப நட்சத்திரத்தில், அக்னியை நிறுவி, சுற்றிலும் பெருக்கி, தர்ப்பை பரப்பி, தெளித்து, வலது முழங்காலை முன்வைத்து வளைந்து, ஸ்ருவத்தாலோ சமஸத்தாலோ கம்சத்தாலோ இந்த நெய்யாஹுதிகளை இடுகிறான். 'வாக் என்ற தேவதை தடுக்கக்கூடியவள்; அவள் எனக்காக இவனிடமிருந்து இதை அடையட்டும் — அவளுக்கு ஸ்வாஹா.' 'பிராணன் என்ற தேவதை...' 'சக்ஷு என்ற தேவதை...' 'ஶ்ரோத்ரம் என்ற தேவதை...' 'மனம் என்ற தேவதை...' 'பிரக்ஞா என்ற தேவதை...' என்றும் கூறி; பின் புகையின் மணத்தை நுகர்ந்து, நெய்ப்பூச்சால் அங்கங்களைத் தடவி, வாக்கை அடக்கி, சென்று விரும்பிய பொருளைச் சொல்லலாம்; அல்லது தூதனை அனுப்பலாம்; அவன் நிச்சயமாகப் பெறுகிறான்.
Kauṣītaki 2.4
अथातो दैवस्मरो यस्य प्रियो बुभूषेद्यस्यै वा एषां वै तेषामेवैकस्मिन्पर्वण्यग्निमुपसमाधायैतयैवावृतैता आज्याहुतीर्जुहोति वाचं मयि जुहॊम्यसौ स्वाहा । चक्षुस्ते मयि जुहोम्यसौ स्वाहा । श्रॊत्रं ते मयि जुहॊम्यसौ स्वाहा । मनस्ते मयि जुहॊम्यसौ स्वाहा । प्रज्ञां ते मयि जुहोम्यसौ स्वाहेत्यथ धूमगन्धं प्रजिघ्रायाज्यलेपेनाङ्गान्यनुविमृज्य वाचंयमोऽभिप्रवृज्य संस्पर्शं जिगमिषेदपि वाताद्वा सम्भाषमाणस्तिष्ठेत्प्रियो हैव भवति स्मरन्ति हैवास्य ॥ २.४ ॥
இப்போது தைவஸ்மரம் (தேவர்களை நினைவுகூரல்) என்ற விதி: யார் அன்புக்குரியவனாக ஆக விரும்புகிறானோ, அல்லது யாருக்காக இவை செய்யப்படுகின்றனவோ, அவன் அதே பருவத்தில் நெருப்பை மூட்டி, இந்த மந்திரத்துடன் நெய்யாஹுதிகளை இட வேண்டும்: 'உன் பேச்சை என்னில் ஹோமம் செய்கிறேன், அமுகனே ஸ்வாஹா. உன் கண்ணை என்னில் ஹோமம் செய்கிறேன், அமுகனே ஸ்வாஹா. உன் செவியை என்னில் ஹோமம் செய்கிறேன், அமுகனே ஸ்வாஹா. உன் மனத்தை என்னில் ஹோமம் செய்கிறேன், அமுகனே ஸ்வாஹா. உன் அறிவை என்னில் ஹோமம் செய்கிறேன், அமுகனே ஸ்வாஹா.' பின்னர் புகையின் மணத்தை முகர்ந்து, நெய்ப்பூச்சால் அங்கங்களைத் தடவி, மௌனமாக வந்து, தொடுதலை அடைய விரும்ப வேண்டும்; அல்லது காற்றுடன் பேசியபடி நிற்க வேண்டும். அவன் அன்புக்குரியவனாகிறான்; மக்கள் அவனை நினைவுகூர்கிறார்கள்.
Kauṣītaki 2.5
अथातः सायमन्नं प्रातर्दनमान्तरमग्निहोत्रमिति चाचक्षते यावद्वै पुरुषो भाषते न तावत्प्राणितुं शक्नोति प्राणं तदा वाचि जुहोति । यावद्वै पुरुषः प्राणिति न तावद्भाषितुं शक्नोति वाचं तदा प्राणे जुहोति । एतेऽनन्तेऽमृताहुतिर्जाग्रच्च स्वपंश्च सन्ततमव्यवच्छिन्नं जुहोत्यथ या अन्या आहुतयोऽन्तवत्यस्ताः कर्ममय्यो हि भवन्त्येतद्ध वै पूर्वे विद्वांसोऽग्निहोत्रं न जुहवांचक्रुः ॥ २.५ ॥
இப்போது மாலை உணவு, காலை தானம், உள் அக்னிஹோத்ரம் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஒரு மனிதன் பேசும்போது அவன் மூச்சை எடுக்க முடியாது; அப்போது அவன் மூச்சை பேச்சில் ஹோமம் செய்கிறான். ஒரு மனிதன் மூச்சுவிடும்போது அவன் பேச முடியாது; அப்போது அவன் பேச்சை மூச்சில் ஹோமம் செய்கிறான். இவை இரண்டும் முடிவற்ற அமிர்த ஆஹுதி; விழித்திருக்கும்போதும் தூங்கும்போதும் இடைவிடாது அவை ஹோமம் செய்யப்படுகின்றன. முடிவுள்ள மற்ற ஆஹுதிகள் கர்ம மயமானவை. முன்னோர் அறிஞர்கள் இதையே அக்னிஹோத்ரமாகக் கண்டு, வெளிப்புற அக்னிஹோத்ரத்தை செய்யவில்லை.
Kauṣītaki 2.6
उक्थं ब्रह्मेति ह स्माह शुष्कभृङ्गरस्तदृगित्युपासीत सर्वाणि हास्मै भूतानि श्रैष्ठ्यायाभ्यर्च्यन्ते तद्यजुरित्युपासीत सर्वाणि हास्मै भूतानि श्रैष्ठ्याय युज्यन्ते तत्सामेत्युपासीत सर्वाणि हास्मै भूतानि श्रैष्ठ्याय सन्नमन्ते तच्छ्रीरित्युपासीत तद्यश इत्युपासीत तत्तेज इत्युपासीत तद्यथैतच्छास्त्राणां श्रीमत्तमं यशस्वितमं तेजस्वितमं भवति । तथैवैवं विद्वान्सर्वेषां भूतानां श्रीमत्तमो यशस्वितमस्तेजस्वितमो भवति । तमेतमैष्टकं कर्ममयमात्मानमध्वर्युः संस्करोति तस्मिन्यजुर्मयं प्रवयति यजुर्मयम् ऋङ्मयं होता ऋङ्मये साममयमुद्गाता स एष सर्वस्यै त्रयीविद्याया आत्मैष उ एवास्यात्मा एतदात्मा भवति य एवं वेद ॥ २.६ ॥
உக்தமே பிரம்மம் என்று சுஷ்கபிருங்கரர் சொன்னார். அதை ருக் என்று உபாசிக்க வேண்டும்; அதனால் எல்லா உயிர்களும் சிறப்புக்காக வணங்கப்படுகின்றன. அதை யஜுஸ் என்று உபாசிக்க வேண்டும்; அதனால் எல்லா உயிர்களும் சிறப்புக்காக இணைக்கப்படுகின்றன. அதை சாமம் என்று உபாசிக்க வேண்டும்; அதனால் எல்லா உயிர்களும் சிறப்புக்காக தலைவணங்குகின்றன. அதை ஸ்ரீ என்று உபாசிக்க வேண்டும்; யசஸ் என்று உபாசிக்க வேண்டும்; தேஜஸ் என்று உபாசிக்க வேண்டும். இந்த உக்தம் சாஸ்திரங்களில் மிக்க ஸ்ரீமானாகவும், மிக்க யசஸ்வியாகவும், மிக்க தேஜஸ்வியாகவும் இருப்பது போல, இவ்வாறு அறிந்த அறிஞன் எல்லா உயிர்களிலும் மிக்க ஸ்ரீமானாகவும், மிக்க யசஸ்வியாகவும், மிக்க தேஜஸ்வியாகவும் ஆகிறான். கர்மமயமான அந்த செங்கல் பலிபீடமான ஆத்மாவை அத்வர்யு செம்மையாக்குகிறான்; அதில் யஜுர்மயத்தை இடுகிறான். ஹோதா ருங்மயத்தை ருக்கில் இடுகிறான்; உத்கதா சாமமயத்தை நிறுவுகிறான். இதுவே மூன்று வேத வித்தையின் அனைத்தின் ஆத்மா; இதுவே அவனுடைய ஆத்மா. இவ்வாறு அறிபவனுக்கு இதுவே ஆத்மாவாகிறது.
Kauṣītaki 2.7
अथातः सर्वजितः कौषीतकेस्त्रीण्युपासनानि भवन्ति यज्ञोपवीतं कृत्वाप आचम्य त्रिरुदपात्रं प्रसिच्योद्यन्तमादित्यमुपतिष्ठेत वर्गोऽसि पाप्मानं मे वृङ्धीत्येतयैवावृता मध्ये सन्तमुद्वर्गोऽसि पाप्मानं मे वृङ्धीत्येतयैवावृताऽस्तं यन्तं संवर्गोऽसि पाप्मानं मे संवृङ्धीति । यदहोरात्राभ्यां पापं करोति सं तद्वृङ्क्ते ॥ २.७ ॥
இப்போது சர்வஜித் கௌஷீதகியின் மூன்று உபாசனைகள் உள்ளன. பூணூலை அணிந்து, நீரால் ஆசமனம் செய்து, மூன்று முறை நீர்ப்பாத்திரத்திலிருந்து நீரை வார்த்து, உதயமாகும் ஆதித்யனை அணுக வேண்டும். "நீ வர்க்கன், என் பாவத்தை நீக்குவாயாக" என்று இம்மந்திரத்தாலேயே, திரும்பி நின்று, நடு வானில் உள்ள (சூரியனிடம்) "நீ உத்வர்க்கன், என் பாவத்தை நீக்குவாயாக"; அஸ்தமிக்கச் செல்லும் (சூரியனிடம்) "நீ சம்வர்க்கன், என் பாவத்தை முழுவதும் நீக்குவாயாக" என்று கூற வேண்டும். பகலிலும் இரவிலும் அவன் செய்யும் பாவத்தை அது அவனிடமிருந்து நீக்குகிறது.
Kauṣītaki 2.8
अथ मासि मास्यमावास्यायां पश्चाच्चन्द्रमसं दृश्यमानमुपतिष्ठेतैतयैवावृता हरिततृणाभ्यां वाक्प्रत्यस्यति यत्ते सुसीमं हृदयमधि चन्द्रमसि श्रितं तेनामृतत्वस्येशानं माहं पौत्रमघं रुदमिति न हास्मात्पूर्वाः प्रजाः प्रयन्तीति नु जातपुत्रस्याथाजातपुत्रस्याप्यायस्व समेतु ते सन्ते पयांसि समुयन्तु वाजा यमादित्या अंशुमाप्याययन्तीत्येतास्तिस्र ऋचो जपित्वा मास्माकं प्राणेन प्रजया पशुभिराप्याययिष्ठा यॊऽस्मान्द्वेष्टि यं च वयं द्विष्मस्तस्य प्राणेन प्रजया पशुभिराप्यायस्वेति दैवीमावृतमावर्त आदित्यस्यावृतमन्वावर्तयति दक्षिणं बाहुमन्वावर्तते ॥ २.८ ॥
இப்போது ஒவ்வொரு மாதமும், அமாவாசை நாளில், பின்னிருந்து தெரியும் சந்திரனை அணுக வேண்டும். இம்மந்திரத்தாலேயே, திரும்பி, பச்சைப் புல்லால் வாக்கைத் திருப்பி அனுப்புகிறான்: "உன் நல்ல எல்லை கொண்ட இதயம் சந்திரனில் நிலைத்துள்ளது; அதனால் அமிருதத்தன்மைக்கு நான் தலைவனாகட்டும், என் பேரனையும் பாவத்தையும் அழுகையையும் நான் காணாமல் இருக்கட்டும்." "இதற்கு முன் வந்த சந்ததிகள் போவதில்லை" என்று கூறி, மகன் பிறந்தவனுக்கும் மகன் பிறவாதவனுக்கும், "நீ வளம்பெறுக, உன்னிடம் சாறுகள் ஒன்றுசேரட்டும், ஆதித்யர்கள் வளர்க்கும் அந்தக் கதிரில் பலம் ஒன்றுசேரட்டும்" என்ற மூன்று ருக்குகளை ஜபித்து, "எங்கள் பிராணனாலும் சந்ததியாலும் கால்நடைகளாலும் நீ வளம்பெறாதே; எங்களை வெறுப்பவனையும் நாங்கள் வெறுப்பவனையும் பிராணனாலும் சந்ததியாலும் கால்நடைகளாலும் வளம்பெறச் செய்" என்று, தெய்வ ஆவர்த்தனத்தால் ஆதித்யனின் சுழற்சியை மீண்டும் சுழற்றி, வலது புயத்தை சுழற்றுகிறான்.
Kauṣītaki 2.9
अथ पौर्णमास्यां पुरस्ताच्चन्द्रमसं दृश्यमानमुपतिष्ठेतैतयैवावृता सोमो राजासि विचकक्षणः पञ्चमुखोऽसि प्रजापतिर्ब्राह्मणस्त एकं मुखं तेन मुखेन राज्ञोऽत्सि तेन मुखेन मामन्नादं कुरु राजा त एकं मुखं तेन मुखेन विशोत्सि तेनैव मुखेन मामन्नादं कुरु श्येनस्त एकं मुखं तेन मुखेन पक्षिणोऽत्सि तेन मुखेन मामन्नादं कुरु अग्निष्ट एकं मुखं तेन मुखेनेमं लोकमत्सि तेन मुखेन मामन्नादं कुरु त्वयि पञ्चमं मुखं तेन मुखेन सर्वाणि भूतान्यत्सि तेन मुखेन मामन्नादं कुरु मास्माकं प्राणेन प्रजया पशुभिरवक्षेष्ठा योऽस्माद्वेष्टि यं च वयं द्विष्मस्तस्य प्राणेन प्रजया पशुभिरवक्षीयस्वेति दैवीमावृतमावर्त आदित्यस्यावृतमन्वावर्तन्त इति दक्षिणं बाहुमन्वावर्तते ॥ २.९ ॥
பின்னர் பௌர்ணமி நாளில் முன்னால் தெரியும் சந்திரனை அணுகி இம்மந்திரத்தை ஓத வேண்டும்: "சோமனே, நீ அரசன்; எல்லாவற்றையும் காண்பவன். நீ ஐந்து முகங்கள் கொண்ட பிரஜாபதி. பிராமணனே, உனக்கு ஒரு முகம்; அம் முகத்தால் அரசனை உண்கிறாய்; அதே முகத்தால் என்னை அன்னத்தை உண்பவனாக ஆக்கு. அரசனே, உனக்கு ஒரு முகம்; அதனால் மக்களை உண்கிறாய்; அதே முகத்தால் என்னை அன்னத்தை உண்பவனாக ஆக்கு. சியேனனே, உனக்கு ஒரு முகம்; அதனால் பறவைகளை உண்கிறாய்; அதே முகத்தால் என்னை அன்னத்தை உண்பவனாக ஆக்கு. அக்னியே, உனக்கு ஒரு முகம்; அதனால் இவ்வுலகை உண்கிறாய்; அதே முகத்தால் என்னை அன்னத்தை உண்பவனாக ஆக்கு. உன்னில் ஐந்தாம் முகம்; அதனால் எல்லா உயிர்களையும் உண்கிறாய்; அதே முகத்தால் என்னை அன்னத்தை உண்பவனாக ஆக்கு. எங்கள் பிராணனையும் சந்ததியையும் கால்நடைகளையும் குறைக்காதே. எவன் எங்களை வெறுக்கிறானோ, எவனை நாங்கள் வெறுக்கிறோமோ, அவனுடைய பிராணனும் சந்ததியும் கால்நடைகளும் குறையட்டும்." பின்னர் தெய்வீக ஆவிருத்தியைச் செய்ய வேண்டும்; சூரியனின் ஆவிருத்தியைத் தொடர்ந்து அவை திரும்புகின்றன என்று கூறி வலது புஜத்தை நோக்கித் திரும்ப வேண்டும்.
Kauṣītaki 2.10
अथ संवेशञ्जायायै हृदयमभिमृशेद्यत्ते सुसीमे हृदये हितमन्तः प्रजापतौ मन्येऽहं मां तद्विद्वांसं तेन माहं पौत्रमघं रुदमिति न हास्मत्पूर्वाः प्रजाः प्रैतीति ॥ २.१० ॥
பின்னர் மனைவியுடன் படுத்திருக்கும்போது அவளுடைய இதயத்தைத் தொட வேண்டும், இவ்வாறு கூறி: "உன் அழகிய எல்லையுள்ள இதயத்தின் உள்ளே பிரஜாபதியில் நிலைத்திருப்பது, அதை அறிந்தவனாக என்னை நான் நினைக்கிறேன். அதனால் பேரன் பற்றிய துக்கத்தில் நான் அழாமல் இருக்கட்டும்." இவ்வாறு கூறுவதால் நம் முன்னோர்களின் சந்ததி நம்மிடமிருந்து விலகிச் செல்வதில்லை.
Kauṣītaki 2.11
अथ प्रोष्यान्पुत्रस्य मूर्धानमभिमृशेत् । अङ्गादङ्गात्सम्भवसि हृदयादधिजायसे । आत्मा त्वं पुत्र माविथ स जीव शरदः शतमसाविति नामास्य गृह्णाति । अश्मा भव परशुर्भव हिरण्यमस्तृतं भव । तेजो वै पुत्रनामासि स जीव शरदः शतमसाविति नामास्य गृह्णाति। येन प्रजापतिः प्रजाः पर्यगृह्णादरिष्ट्यै तेन त्वा परिगृह्णाम्यसाविति नामास्य गृह्णात्यथास्य दक्षिणे कर्णे जपत्यस्मै प्रयन्धि मघवन्नृजीषिन्नितीन्द्र श्रेष्ठानि द्रविणानि धेहीति सव्ये मा च्छित्था मा व्यथिष्ठाः शतं शरद आयुषो जीव पुत्र । ते नाम्ना मूर्धानमभिजिघ्राम्यसाविति त्रिर्मूर्धानमवजिघ्रेद्गवां त्वा हिङ्कारेणाभिहिङ्करोमीति त्रिर्मूर्धानमभिहिङ्कुर्यात् ॥ २.११ ॥
பின்னர் பயணத்திலிருந்து திரும்பியவுடன் மகனின் தலையைத் தொட வேண்டும். "நீ ஒவ்வொரு அங்கத்திலிருந்தும் பிறக்கிறாய்; இதயத்திலிருந்து பிறக்கிறாய். நீயே ஆத்மா, மகனே, என்னைக் காப்பாற்று. நூறு சரத் காலங்கள் வாழ்வாயாக, இவன்." என்று அவனுடைய பெயரை அழைக்க வேண்டும். "கல்லாக இரு, கோடரியாக இரு, உடையாத பொன்னாக இரு. நீ தேஜஸ், மகனின் பெயர் கொண்டவன். நூறு சரத் காலங்கள் வாழ்வாயாக, இவன்." என்று அவனுடைய பெயரை அழைக்க வேண்டும். பிரஜாபதி எதனால் பிரஜைகளைத் தீங்கிலிருந்து சூழ்ந்தானோ, அதனால் உன்னைச் சூழ்கிறேன், இவன் என்று பெயரை அழைக்க வேண்டும். பின்னர் அவனுடைய வலது காதில் ஓத வேண்டும்: "மகவன், ருஜீஷின் இந்திரனே, இவனுக்கு சிறந்த செல்வத்தை அளி." இடது காதில்: "வெட்டுப்படாதே, துன்பப்படாதே, நூறு சரத் காலம் ஆயுளுடன் வாழ், மகனே." பின்னர் பெயரால் அவனுடைய தலையை முகர வேண்டும், "இவன்" என்று. மூன்று முறை தலையை முகர வேண்டும். "பசுக்களின் ஹிங்காரத்தால் உன்னை ஹிங்கரிக்கிறேன்." என்று கூறி மூன்று முறை தலையில் ஹிங்காரம் செய்ய வேண்டும்.
Kauṣītaki 2.12
अथातो दैवः परिमर एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यदग्निर्ज्वलत्यथैतन्म्रियते यन्न ज्वलति तस्यादित्यमेव तेजो गच्छति वायुं प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यथादित्यो दृश्यतेऽथैतन्म्रियते यन्न दृश्यते तस्य चन्द्रमसमेव तेजो गचछति वायुं प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यच्चन्द्रमा दृश्यते । अथैतन्म्रियते यन्न दृश्यते तस्य विद्युतमेव तेजो गच्छति वायुं प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यद्विद्युद्विद्योततेऽथैतन्म्रियते यन्न विद्योतते तस्य वायुमेव तेजो गच्छति वायुं प्राणः । ता वा एताः सर्वा देवता वायुमेव प्रविश्य वायौ मृता न मृच्छन्ते तस्मादेव उ पुनरुदीरत इत्यधिदैवतमथाध्यात्मम् ॥ २.१२ ॥
இப்பொழுது தெய்வங்களைப் பற்றியது. அக்னி எரியும்போது இந்த பிரம்மம் ஒளிர்கிறது; அது எரியாதபோது அது இறக்கிறது, அதன் ஒளி ஆதித்யனிடம் செல்கிறது. காற்று பிராணன் ஆகும்; ஆதித்யன் தெரியும்போது இந்த பிரம்மம் ஒளிர்கிறது; அவன் தெரியாதபோது இறக்கிறது, அதன் ஒளி சந்திரனிடம் செல்கிறது. சந்திரன் தெரியும்போது இந்த பிரம்மம் ஒளிர்கிறது; அவன் தெரியாதபோது இறக்கிறது, அதன் ஒளி மின்னலிடம் செல்கிறது. மின்னல் மின்னும்போது இந்த பிரம்மம் ஒளிர்கிறது; அது மின்னாதபோது இறக்கிறது, அதன் ஒளி காற்றிடம் செல்கிறது. இந்த தெய்வங்கள் அனைத்தும் காற்றில் நுழைந்து காற்றிலேயே இறக்கின்றன, ஆனால் அவை உண்மையில் இறப்பதில்லை; ஆகையால் அவை மீண்டும் எழுகின்றன. இது அதிதெய்வதம். இப்போது அத்தியாத்மம்.
Kauṣītaki 2.13
एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यद्वाचा वदत्यथैतन्म्रियते यन्न वदति तस्य चक्षुरेव तेजो गच्छति प्राणं प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यच्चक्षुषा पश्यत्यथैतन्म्रियते यन्न पश्यति तस्य श्रोत्रमेव तेजो गच्छति प्राणं प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यच्छ्रोत्रेण शृणोत्यथैतन्म्रियते यन्न शृणोति तस्य मन एव तेजो गच्छति प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यन्मनसा ध्यायत्यथैतन्म्रियते यन्न ध्यायति तस्य प्राणमेव तेजो गच्छति प्राणं प्राणस्तावा एताः सर्वा देवताः प्राणमेव प्रविश्य प्राणे मृता न मृच्छन्ते तस्मा देव उ पुनरुदीरते तद्यदिह वा एवं विद्वांस उभौ पर्वतावभिप्रवर्तेयातां तुस्तूर्षमाणो दक्षिणश्चोत्तरश्च न हैवैनं स्तृण्वीयाताम् । अथ य एनं द्विषन्ति यांश्च स्वयं द्वेष्टि त एनं सर्वे परिम्रियन्ते ॥ २.१३ ॥
பேச்சால் பேசும்போது இந்த பிரம்மம் ஒளிர்கிறது; அது பேசாதபோது இறக்கிறது, அதன் ஒளி கண்ணிடம் செல்கிறது, பின்னர் பிராணனிடம். பிராணனே பிரம்மம். கண்ணால் பார்க்கும்போது இந்த பிரம்மம் ஒளிர்கிறது; பார்க்காதபோது இறக்கிறது, அதன் ஒளி காதிடம் செல்கிறது, பின்னர் பிராணனிடம். காதால் கேட்கும்போது இந்த பிரம்மம் ஒளிர்கிறது; கேட்காதபோது இறக்கிறது, அதன் ஒளி மனதிடம் செல்கிறது, பின்னர் பிராணனிடம். மனதால் தியானிக்கும்போது இந்த பிரம்மம் ஒளிர்கிறது; தியானிக்காதபோது இறக்கிறது, அதன் ஒளி பிராணனிடம் செல்கிறது. இந்த தெய்வங்கள் அனைத்தும் பிராணனில் நுழைந்து பிராணனிலேயே இறக்கின்றன, ஆனால் அவை உண்மையில் இறப்பதில்லை; ஆகையால் அவை மீண்டும் எழுகின்றன. இங்கு இவ்வாறு அறிந்தவர்கள் இரு மலைகளையும் கடக்க முயன்றாலும், அவர்களை எவரும் தாக்க முடியாது. அவர்களை வெறுப்பவர்களும் அவர் வெறுப்பவர்களும் அனைவரும் அவரைச் சுற்றி இறக்கின்றனர்.
Kauṣītaki 2.14
अथातो निःश्रेयसादानं सर्वा ह वै देवता अहं श्रेयसे विवदमानाः । अस्माच्छरीरादुच्चक्रमुस्तद्दारुभूतं शिष्येथैतद्वाक्प्रविवेश तद्वाचा वदच्छिष्य एव । अथैतच्चक्षुः प्रविवेश तद्वाचा वदच्चक्षुषा पश्यच्छिष्य एवाथैनच्छ्रोत्रं प्रविवेश तद्वाचा वदच्चक्षुषा पश्यच्छ्रोत्रेण शृण्वच्छिष्य एवाथैनन्मनः प्रविवेश तद्वाचा वदच्चक्षुषा पश्यच्छ्रोत्रेण शृण्वन्मनसा ध्यायच्छिष्य एवाथैतत्प्राणः प्रविवेश तत्तत एव समुत्तस्थौ ते देवाः प्राणे निःश्रेयसं विचिन्त्य प्राणमेव प्रज्ञात्मानमभिसम्भूय सहैतैः सर्वैरस्माल्लोकादुच्चक्रमुः । ते वायु-प्रतिष्ठाकाशात्मानः स्वर्ययुस्तथॊ एवैवं विद्वान्सर्वेषां भूतानां प्राणमेव प्रज्ञात्मानमभिसम्भूय सहैतैः सर्वैरस्माच्छरीरादुत्क्रामति स वायुप्रतिष्ठाकाशात्मा न स्वरेति तद्भवति यत्रैतद्देवास्तत्प्राप्य तदमृतो भवतियदमृता देवाः ॥ २.१४ ॥
இப்போது உயர்ந்த நன்மையை எடுத்துக்கொள்வது பற்றிய விளக்கம். எல்லா தேவர்களும் 'நான் உயர்ந்தவன்' என்று வாதிட்டு இந்த உடலிலிருந்து மேலே எழுந்து சென்றனர். அவை மரக்கட்டை போல் அசைவற்று நின்றன. அப்போது வாக்கு உள்ளே நுழைந்தது; அது பேசியபோதும் சீடனாகவே இருந்தது. பின்பு கண் நுழைந்தது; அது பார்த்தபோதும் சீடனாகவே இருந்தது. பின்பு காது நுழைந்தது; அது கேட்டபோதும் சீடனாகவே இருந்தது. பின்பு மனம் நுழைந்தது; அது சிந்தித்தபோதும் சீடனாகவே இருந்தது. பின்பு பிராணன் நுழைந்தது; உடனே அது எழுந்து நின்றது. தேவர்கள் பிராணனிலேயே உயர்ந்த நன்மையைக் கண்டு, பிரக்ஞை-ஆத்மாவாகிய பிராணனுடன் ஒன்றி, இவை அனைத்துடனும் இந்த உலகிலிருந்து மேலே சென்றனர். அவர்கள் காற்றில் நிலைகொண்டு, ஆகாயத்தையே ஆத்மாவாகக் கொண்டு சுவர்க்கத்திற்குச் சென்றனர். அவ்வாறே, இதை அறிந்தவன் எல்லா உயிர்களின் பிராணனையும் பிரக்ஞை-ஆத்மாவாகக் கருதி, இவை அனைத்துடனும் இந்த உடலிலிருந்து மேலே செல்கிறான். அவன் காற்றில் நிலைகொண்டு ஆகாயம் ஆத்மாவான நிலையை அடைகிறான்; 'சுவர்க்கம்' அடைவதில்லை. இந்தத் தேவர்கள் எங்கே உள்ளனரோ அங்கே சென்றடைந்து அவன் அமிர்தனாகிறான், ஏனெனில் தேவர்கள் அமிர்தர்கள்.
Kauṣītaki 2.15
अथातः पितापुत्रीयं सम्प्रदानमिति चाचक्षते । पिता पुत्रं प्रेष्यन्नाह्वयति नवैस्तृणैरगारं संस्तीर्याग्निमुपसमाधायोदकुम्भं सपात्रमुपनिधायाहतेन वाससा सम्प्रच्छन्नः स्वयं श्येत एत्य पुत्र उपरिषटादभिनिपद्यते, इन्द्रियैरस्येन्द्रियाणि संस्पृश्यापि वास्याभिमुखत एवासीताथास्मै संप्रयच्छति वाचं मे त्वयि दधानीति पिता वाचं ते मयि दध इति पुत्रः प्राणं मे त्वयि दधानीति पिता प्राणं ते मयि दध इति पुत्रः । चक्षुर्मे त्वयि दधानीति पिता चक्षुस्ते मयि दध इति पुत्रः । श्रोत्रं मे त्वयि दधानीति पिता श्रोत्रं ते मयि दध इति पुत्रः । मनो मे त्वयि दधानीति पिता मनस्ते मयि दध इति पुत्रः । अन्नरसान्मे त्वयि दधानीति पितान्नरसांस्ते मयि दध इति पुत्रः । कर्माणि मे त्वयि दधानीति पिता कर्माणि ते मयि दध इति पुत्रः । सुखदुःखे मे त्वयि दधानीति पिता सुखदुःखे ते मयि दध इति पुत्रः । आनन्दं रतिं प्रजातिं मे त्वयि दधानीति पिता आनन्दं रतिं प्रजातिं ते मयि दध इति पुत्रः । इत्या मे त्वयि दधानीति पिता इत्या ते मयि दध इति पुत्रः । धियो विज्ञातव्यं कामान्मे त्वयि दधानीति पिता धियो विज्ञातव्यं कामांस्ते मयि दध इति पुत्रः । अथ दक्षिणावुत्प्राङुपनिष्क्रामति तं पितानुमन्त्रयते यशो ब्रह्मवर्चसमन्नाद्यं कीर्तिस्त्वा जुषतामित्यथेतरः सव्यमंसमन्ववेक्षते पाणिनान्तर्धाय वसनान्तेन वा प्रच्छाद्य स्वर्गांल्लोकान्कामानवाप्नुहीति स यद्यगदः स्यात्पुत्रस्यैश्वर्ये पिता वसेत्परि वा व्रजेद्यद्यु वै प्रेयाद्यदेवैनं समापयति तथा समापयितव्यो भवति तथा समापयितव्यो भवति ॥ २.१५ ॥
இனி தந்தை-மகன் சம்பிரதானம் (ஒப்படைப்பு) எனப்படும் சடங்கைக் கூறுவர். தந்தை மகனை அனுப்ப விரும்பும்போது அவனை அழைக்கிறார். புதிய புல்லால் வீட்டைப் பரப்பி, நெருப்பை மூட்டி, நீர்க்குடத்தையும் பாத்திரத்தையும் வைத்து, கிழியாத துணியால் முழுவதும் மூடிக்கொண்டு தானே படுக்கிறார். மகன் வந்து மேலே படுத்து, அவரது புலன்களைத் தன் புலன்களால் தொடுகிறான், அல்லது அவர் முன் அமர்கிறான். அப்போது தந்தை ஒப்படைக்கிறார்: 'என் வாக்கை உன்னில் வைக்கிறேன்.' மகன்: 'உன் வாக்கை என்னில் வைக்கிறேன்.' அதுபோலவே பிராணன், கண், செவி, மனம், அன்ன ரசம், செயல்கள், இன்ப துன்பம், ஆனந்தம், இன்பம், சந்ததி, இயக்கம், அறிவால் அறியத்தக்க விருப்பங்கள் ஆகியவற்றிலும் இதே முறை. பின்னர் தந்தை வலப்புறமாக எழுந்து கிழக்கு நோக்கிச் செல்கிறார்; அவனுக்கு ஆசி கூறுகிறார்: 'புகழ், பிரம்மவர்ச்சஸ், அன்னம், கீர்த்தி உன்னை மகிழ்விக்கட்டும்.' மற்றவன் இடது தோளைப் பார்க்கிறான், கையால் மறைத்தோ ஆடையின் நுனியால் மூடியோ கூறுகிறான்: 'சுவர்க்க உலகங்களின் விருப்பங்களை அடை.' தந்தை பலவீனமாக இருந்தால், மகனின் ஆளுகையில் தங்கலாம் அல்லது அவனைச் சுற்றி வரலாம்; அவர் இறந்துவிட்டால், அவருக்கான சடங்கு எப்படி முடிக்கப்பட வேண்டுமோ அப்படியே முடிக்கப்பட வேண்டும்.