ഉപനിഷത്തുകൾ · Śvetāśvatara 1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Śvetāśvatara 1.1
ॐ ब्रह्मवादिनो वदन्ति ।
किं कारणं ब्रह्म कुतः स्म जाता जीवाम केन क्व च सम्प्रतिष्ठा ।
अधिष्ठिताः केन सुखेतरेषु वर्तामहे ब्रह्मविदो व्यवस्थाम् ॥ १.१ ॥
ഓം. ബ്രഹ്മവാദികൾ പറയുന്നു: ജഗത്തിന്റെ കാരണം എന്ത്? ബ്രഹ്മം എന്താണ്? നാം ആരിൽനിന്ന് ജനിച്ചു, ആരാൽ ജീവിക്കുന്നു, എവിടെ നിലകൊള്ളുന്നു? സുഖദുഃഖങ്ങളിൽ ആരുടെ അധീനതയിൽ നാം വർത്തിക്കുന്നു? ബ്രഹ്മജ്ഞരേ, ഈ ക്രമം നിശ്ചയിക്കുന്നത് ആരാണ്?
Śvetāśvatara 1.2
कालः स्वभावो नियतिर्यदृच्छा भूतानि योनिः पुरुष इति चिन्त्यम् ।
संयोग एषां न त्वात्मभावादात्माप्यनीशः सुखदुःखहेतोः ॥ १.२ ॥
കാലം, സ്വഭാവം, നിയതി, യദൃച്ഛ, ഭൂതങ്ങൾ, യോനി, പുരുഷൻ എന്നിവ ചിന്തിക്കേണ്ടതാണ്. എന്നാൽ ഇവയുടെ സംയോഗവും കാരണമല്ല; ആത്മാവും സുഖദുഃഖങ്ങൾക്ക് കാരണമാകാൻ ശക്തനല്ല.
Śvetāśvatara 1.3
ते ध्यानयोगानुगता अपश्यन्देवात्मशक्तिं स्वगुणैर्निगूढाम् ।
यः कारणानि निखिलानि तानि कालात्मयुक्तान्यधितिष्ठत्येकः ॥ १.३ ॥
ധ്യാനയോഗം അനുസരിച്ചവർ, സ്വഗുണങ്ങളാൽത്തന്നെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ദേവന്റെ ആത്മശക്തി കണ്ടു. കാലവും ആത്മാവും ചേർന്ന ആ സകല കാരണങ്ങളെയും ഏകനായി അധിഷ്ഠിക്കുന്നവൻ.
Śvetāśvatara 1.4
तमेकनेमिं त्रिवृतं षोडशान्तं शतार्धारं विंशतिप्रत्यराभिः ।
अष्टकैः षड्भिर्विश्वरूपैकपाशं त्रिमार्गभेदं द्विनिमित्तैकमोहम् ॥ १.४ ॥
ഒറ്റ വക്കോടുകൂടിയതും, മൂന്ന് ഭാഗങ്ങളുള്ളതും, പതിനാറ് അറ്റങ്ങളുള്ളതും, അൻപത് ആരകളുള്ളതും, ഇരുപത് പ്രത്യരങ്ങളുള്ളതും, എട്ടും ആറും വിഭാഗങ്ങളുള്ളതും, വിശ്വരൂപമായ ഒരേ പാശമുള്ളതും, മൂന്ന് മാർഗങ്ങളായി ഭിന്നമായതും, രണ്ട് കാരണങ്ങളാൽ ഒരേ മോഹം ഉണ്ടാക്കുന്നതുമായ ആ ചക്രത്തെപ്പോലെ അവനെ (വർണിക്കുന്നു).
Śvetāśvatara 1.5
पञ्चस्रोतोम्बुं पञ्चयोन्युग्रवक्त्रां पञ्चप्राणोर्मिं पञ्चबुद्ध्यादिमूलाम् ।
पञ्चावर्तां पञ्चदुःखौघवेगां पञ्चाशद्भेदां पञ्चपर्वामधीमः ॥ १.५ ॥
അഞ്ച് ഉറവുകളും അഞ്ച് ഉത്ഭവങ്ങളും ഭീകരമായ മുഖങ്ങളും അഞ്ച് പ്രാണങ്ങളുടെ തിരകളും ബുദ്ധ്യാദി അഞ്ച് ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ വേരൂന്നിയതും അഞ്ച് ചുഴികളും അഞ്ച് ദുഃഖപ്രവാഹങ്ങളുടെ വേഗവും അമ്പത് ഭേദങ്ങളും അഞ്ച് പർവങ്ങളുമുള്ള നദിയെ ഞങ്ങൾ ധ്യാനിക്കുന്നു.
Śvetāśvatara 1.6
सर्वाजीवे सर्वसंस्थे बृहन्ते तस्मिन्हंसो भ्राम्यते ब्रह्मचक्रे ।
पृथगात्मानं प्रेरितारं च मत्वा जुष्टस्ततस्तेनामृतत्वमेति ॥ १.६ ॥
എല്ലാ ജീവികളും ജീവിക്കുന്നതും സർവവും സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നതുമായ ആ വിശാലമായ ബ്രഹ്മചക്രത്തിൽ ഹംസം കറക്കപ്പെടുന്നു. തന്നെയും പ്രേരകനെയും വേറിട്ടറിഞ്ഞ്, അവനാൽ പ്രസാദിതനായി, അത് അമൃതത്വം പ്രാപിക്കുന്നു.
Śvetāśvatara 1.7
उद्गीतमेतत्परमं तु ब्रह्म तस्मिंस्त्रयं सुप्रतिष्ठाऽक्षरं च ।
अत्रान्तरं ब्रह्मविदो विदित्वा लीना ब्रह्मणि तत्परा योनिमुक्ताः ॥ १.७ ॥
ഈ ഉദ്ഗീഥമാണ് പരമമായ ബ്രഹ്മം. അതിൽ മൂന്നും അക്ഷരവും നന്നായി സ്ഥിരപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ അന്തരം ബ്രഹ്മജ്ഞർ അറിഞ്ഞ്, ബ്രഹ്മത്തിൽ ലയിച്ച്, അതിൽ തത്പരരായി, യോനിബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മുക്തരാകുന്നു.
Śvetāśvatara 1.8
संयुक्तमेतत्क्षरमक्षरं च व्यक्ताव्यक्तं भरते विश्वमीशः ।
अनीशश्चात्मा बध्यते भोक्तृभावाज्ज्ञात्वा देवं मुच्यते सर्वपाशैः ॥ १.८ ॥
ഇത് ക്ഷരവും അക്ഷരവും ചേർന്നതാണ്. ഈശൻ വ്യക്തവും അവ്യക്തവുമായ വിശ്വത്തെ താങ്ങുന്നു. അനീശനായ ആത്മാവ് ഭോക്തൃഭാവം മൂലം ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നു; ദേവനെ അറിഞ്ഞ് അത് എല്ലാ പാശങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതമാകുന്നു.
Śvetāśvatara 1.9
ज्ञाज्ञौ द्वावजावीशनीशावजा ह्येका भोक्तृभोग्यार्थयुक्ता ।
अनन्तश्चात्मा विश्वरूपो ह्यकर्ता त्रयं यदा विन्दते ब्रह्ममेतत् ॥ १.९ ॥
അറിയുന്നവനും അറിയാത്തവനും എന്ന രണ്ട് അജന്മർ; ഈശനും അനീശനും; ഭോക്താവ്, ഭോഗ്യം, പ്രയോജനം എന്നിവയോടു ചേർന്ന ഒരു അജാ (പ്രകൃതി). അനന്തമായ ആത്മാവ് വിശ്വരൂപനും അകർത്താവുമാണ്. ഈ മൂന്നിനെയും ഒരാൾ പ്രാപിക്കുമ്പോൾ ഇതാണ് ബ്രഹ്മം.
Śvetāśvatara 1.10
क्षरं प्रधानममृताक्षरं हरः क्षरात्मानावीशते देव एकः ।
तस्याभिध्यानाद्योजनात्तत्त्वभावाद्भूयश्चान्ते विश्वमायानिवृत्तिः ॥ १.१० ॥
ക്ഷരം പ്രധാനം; അമൃതാക്ഷരനാണ് ഹരൻ. ക്ഷരത്തെയും ആത്മാവിനെയും ഏകനായ ദേവൻ ഭരിക്കുന്നു. അവനെക്കുറിച്ചുള്ള ധ്യാനത്താലും അവനോടുള്ള യോഗത്താലും തത്ത്വഭാവത്താലും ഒടുവിൽ വിശ്വമായയുടെ നിവൃത്തി ഉണ്ടാകുന്നു.
Śvetāśvatara 1.11
ज्ञात्वा देवं सर्वपाशापहानिः क्षीणैः क्लेशेर्जन्ममृत्युप्रहाणिः ।
तस्याभिध्यानात्तृतीयं देहभेदे विश्वैश्वर्यं केवल आप्तकामः ॥ १.११ ॥
ദേവനെ അറിയുമ്പോൾ സകല പാശങ്ങളും നീങ്ങുന്നു; ക്ലേശങ്ങൾ ക്ഷയിക്കുമ്പോൾ ജനനമരണങ്ങൾ വിട്ടുപോകുന്നു. അവനെക്കുറിച്ചുള്ള ധ്യാനത്താൽ, ദേഹം നശിക്കുമ്പോൾ, മൂന്നാം അവസ്ഥയിൽ, അവൻ തനിച്ച് വിശ്വൈശ്വര്യം നേടുന്നു; അവന്റെ കാമനകളെല്ലാം പൂർണമാകുന്നു.
Śvetāśvatara 1.12
एतज्ज्ञेयं नित्यमेवात्मसंस्थं नातः परं वेदितव्यं हि किञ्चित् ।
भोक्ता भोग्यं प्रेरितारं च मत्वा सर्वं प्रोक्तं त्रिविधं ब्रह्ममेतत् ॥ १.१२ ॥
ഇത് അറിയേണ്ടതാണ്; നിത്യവും ആത്മാവിൽ സ്ഥിതവുമാണ്. ഇതിനപ്പുറം അറിയേണ്ടതായി ഒന്നുമില്ല. ഭോക്താവ്, ഭോഗ്യം, പ്രേരകൻ എന്നിവയെ മനസ്സിലാക്കി, സർവ്വവും ത്രിവിധമായി പറയപ്പെട്ടു; ഇതാണ് ബ്രഹ്മം.
Śvetāśvatara 1.13
वह्नेर्यथा योनिगतस्य मूर्तिनर्दृश्यते नैव च लिङ्गनाशः ।
स भूय एवेन्धनयोनिगृह्यस्तद्वोभयं वै प्रणवेन देहे ॥ १.१३ ॥
തീ അതിന്റെ ഉറവിടത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ രൂപം കാണുന്നില്ല, അതിന്റെ ചിഹ്നം നശിക്കുന്നുമില്ല; എങ്കിലും ഇന്ധനത്തിന്റെ ഉറവിടത്തിൽ നിന്ന് അത് വീണ്ടും പിടിച്ചെടുക്കാം; അതുപോലെ ദേഹത്തിൽ പ്രണവത്താൽ ആ രണ്ടും (ആത്മാവും ബ്രഹ്മവും) ലഭിക്കുന്നു.
Śvetāśvatara 1.14
स्वदेहमरणिं कृत्वा प्रणवं चोत्तरारणिम् ।
ध्याननिर्मथनाभ्यासाद्देवं पश्यन्निगूढवत् ॥ १.१४ ॥
സ്വന്തം ദേഹത്തെ അരണിയും പ്രണവത്തെ ഉത്തരാരണിയും ആക്കി, ധ്യാനമഥനാഭ്യാസത്താൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ദേവനെ കാണുന്നു.
Śvetāśvatara 1.15
तिलेषु तैलं दधिनीव सर्पिरापः स्रोतःस्वरणीषु चाग्निः ।
एवमात्माऽत्मनि गृह्यतेऽसौ सत्येनैनं तपसा योऽनुपश्यति ॥ १.१५ ॥
എള്ളിൽ എണ്ണ, തൈരിൽ നെയ്യ്, ഉറവുകളിൽ ജലം, അരണികളിൽ അഗ്നി എന്നപോലെ; അതുപോലെ ആ ആത്മാവ് സ്വയത്തിൽത്തന്നെ ഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നു, സത്യത്താലും തപസ്സാലും അതിനെ കാണുന്നവന്.
Śvetāśvatara 1.16
सर्वव्यापिनमात्मानं क्षीरे सर्पिरिवार्पितम् ।
आत्मविद्यातपोमूलं तद्ब्रह्मोपनिषत्परं तद्ब्रह्मॊपनिषत्परमिति ॥ १.१६ ॥
പാലിൽ നെയ്യെന്നപോലെ സർവവ്യാപിയായ ആത്മാവ്; ആത്മവിദ്യയും തപസ്സും അതിന്റെ മൂലം; അതുതന്നെ ബ്രഹ്മത്തിന്റെ പരമോപനിഷത്ത്; അതുതന്നെ ബ്രഹ്മത്തിന്റെ പരമോപനിഷത്ത് എന്ന് (പറയപ്പെട്ടു).