உபநிடதங்கள் · Śvetāśvatara 1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Śvetāśvatara 1.1
ॐ ब्रह्मवादिनो वदन्ति ।
किं कारणं ब्रह्म कुतः स्म जाता जीवाम केन क्व च सम्प्रतिष्ठा ।
अधिष्ठिताः केन सुखेतरेषु वर्तामहे ब्रह्मविदो व्यवस्थाम् ॥ १.१ ॥
ஓம். பிரம்மவாதிகள் கூறுகின்றனர்: காரணம் என்ன? பிரம்மம் என்பது எது? நாம் எதிலிருந்து பிறந்தோம், எதனால் வாழ்கிறோம், எங்கே நிலைபெற்றிருக்கிறோம்? இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் எதன் ஆணையின் கீழ் நாம் இயங்குகிறோம்? பிரம்மத்தை அறிந்தவர்களே, இந்த ஒழுங்கை நிர்ணயிப்பது எது?
Śvetāśvatara 1.2
कालः स्वभावो नियतिर्यदृच्छा भूतानि योनिः पुरुष इति चिन्त्यम् ।
संयोग एषां न त्वात्मभावादात्माप्यनीशः सुखदुःखहेतोः ॥ १.२ ॥
காலம், இயல்பு, நியதி, தற்செயல், பூதங்கள், யோனி, புருஷன் ஆகியவை பற்றி சிந்திக்க வேண்டும். ஆனால் இவற்றின் சேர்க்கையும் காரணம் அல்ல; ஆன்மா தானும் இன்ப துன்பத்திற்குக் காரணமாக இயலாதவன்.
Śvetāśvatara 1.3
ते ध्यानयोगानुगता अपश्यन्देवात्मशक्तिं स्वगुणैर्निगूढाम् ।
यः कारणानि निखिलानि तानि कालात्मयुक्तान्यधितिष्ठत्येकः ॥ १.३ ॥
தியான யோகத்தைப் பின்பற்றிய அவர்கள், தனது குணங்களாலேயே மறைந்திருக்கும் தேவனின் ஆத்ம சக்தியைக் கண்டனர். காலமும் ஆன்மாவும் பொருந்திய அந்த எல்லாக் காரணங்களையும் ஒருவனே ஆள்கிறான்.
Śvetāśvatara 1.4
तमेकनेमिं त्रिवृतं षोडशान्तं शतार्धारं विंशतिप्रत्यराभिः ।
अष्टकैः षड्भिर्विश्वरूपैकपाशं त्रिमार्गभेदं द्विनिमित्तैकमोहम् ॥ १.४ ॥
ஒரே விளிம்புடையதும், மூன்று பகுதிகளாலானதும், பதினாறு முனைகளுடையதும், ஐம்பது ஆரைகளுடையதும், இருபது பட்டைகளுடையதும், எட்டு மற்றும் ஆறு பிரிவுகளுடையதும், பல வடிவங்கொண்ட ஒரே பாசத்தையுடையதும், மூன்று வழிகளாகப் பிரிந்ததும், இரு காரணங்களால் ஒரே மயக்கத்தை உண்டாக்குவதுமான அந்த சக்கரம் (இங்கே விவரிக்கப்படுகிறது).
Śvetāśvatara 1.5
पञ्चस्रोतोम्बुं पञ्चयोन्युग्रवक्त्रां पञ्चप्राणोर्मिं पञ्चबुद्ध्यादिमूलाम् ।
पञ्चावर्तां पञ्चदुःखौघवेगां पञ्चाशद्भेदां पञ्चपर्वामधीमः ॥ १.५ ॥
ஐந்து ஊற்றுகளையும், ஐந்து மூலங்களையும், பயங்கரமான வாய்களையும், ஐந்து பிராணன்களின் அலைகளையும், ஐந்து அறிவுப் புலன்கள் முதலானவற்றை அடித்தளமாகக் கொண்டதையும், ஐந்து சுழல்களையும், ஐந்து துன்பப் பெருக்குகளின் வேகத்தையும், ஐம்பது பிரிவுகளையும், ஐந்து முடிச்சுகளையும் கொண்ட நதியை நாம் தியானிக்கிறோம்.
Śvetāśvatara 1.6
सर्वाजीवे सर्वसंस्थे बृहन्ते तस्मिन्हंसो भ्राम्यते ब्रह्मचक्रे ।
पृथगात्मानं प्रेरितारं च मत्वा जुष्टस्ततस्तेनामृतत्वमेति ॥ १.६ ॥
எல்லா உயிர்களும் வாழ்வதும் எல்லாம் நிலைபெற்றிருப்பதுமான அந்தப் பெரிய பிரம்மச் சக்கரத்தில் அன்னம் சுழற்றப்படுகிறது. தன்னையும் தூண்டுபவரையும் வேறாக அறிந்து, அவரால் மகிழ்ச்சியடைந்து அது அமரத்தன்மையை அடைகிறது.
Śvetāśvatara 1.7
उद्गीतमेतत्परमं तु ब्रह्म तस्मिंस्त्रयं सुप्रतिष्ठाऽक्षरं च ।
अत्रान्तरं ब्रह्मविदो विदित्वा लीना ब्रह्मणि तत्परा योनिमुक्ताः ॥ १.७ ॥
இந்த உத்கீதமே உயர்ந்த பிரம்மம். அதில் மூன்றும் அக்ஷரமும் நன்கு நிலைபெற்றுள்ளன. இதன் உள்பொருளை பிரம்மஞானிகள் அறிந்து, பிரம்மத்தில் லயித்து, அதிலேயே நிலைபெற்று, பிறப்பு கருவிலிருந்து விடுபடுகின்றனர்.
Śvetāśvatara 1.8
संयुक्तमेतत्क्षरमक्षरं च व्यक्ताव्यक्तं भरते विश्वमीशः ।
अनीशश्चात्मा बध्यते भोक्तृभावाज्ज्ञात्वा देवं मुच्यते सर्वपाशैः ॥ १.८ ॥
இது க்ஷரமும் அக்ஷரமும் இணைந்தது. ஈசன் வெளிப்பட்டதையும் வெளிப்படாததையும் கொண்ட உலகைத் தாங்குகிறார். ஈசனற்ற ஆன்மா அனுபவிப்பவனாகும் நிலையால் பிணைக்கப்படுகிறது; தேவனை அறிந்து அது எல்லாப் பாசங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறது.
Śvetāśvatara 1.9
ज्ञाज्ञौ द्वावजावीशनीशावजा ह्येका भोक्तृभोग्यार्थयुक्ता ।
अनन्तश्चात्मा विश्वरूपो ह्यकर्ता त्रयं यदा विन्दते ब्रह्ममेतत् ॥ १.९ ॥
அறிபவனும் அறியாதவனுமான இரண்டு பிறப்பற்றவர்கள்; ஆளுநரும் ஆளப்படுபவரும் ஆகிய இருவர்; அவர்களோடு இணைந்த ஒரு பிறப்பற்ற பெண் (இயற்கை). எல்லையற்ற ஆத்மா பிரபஞ்ச வடிவினன்; அவன் செய்பவனல்ல. இம்மூன்றையும் ஒருவன் அடையும்போது, இதுவே பிரம்மம்.
Śvetāśvatara 1.10
क्षरं प्रधानममृताक्षरं हरः क्षरात्मानावीशते देव एकः ।
तस्याभिध्यानाद्योजनात्तत्त्वभावाद्भूयश्चान्ते विश्वमायानिवृत्तिः ॥ १.१० ॥
அழிவதே பிரதானம் (பிரகிருதி); அழியாத அக்ஷரம் ஹரன். அழிவதையும் ஆத்மாவையும் ஒரே தேவன் ஆள்கிறான். அவனைப் பற்றிய தியானத்தாலும், அவனோடு இணைதலாலும், தத்துவ நிலையாலும், இறுதியில் உலக மாயையின் நிவிருத்தி உண்டாகிறது.
Śvetāśvatara 1.11
ज्ञात्वा देवं सर्वपाशापहानिः क्षीणैः क्लेशेर्जन्ममृत्युप्रहाणिः ।
तस्याभिध्यानात्तृतीयं देहभेदे विश्वैश्वर्यं केवल आप्तकामः ॥ १.११ ॥
தேவனை அறிவதால் எல்லா பாசங்களும் நீங்குகின்றன; துன்பங்கள் தேய்வதால் பிறப்பும் இறப்பும் கைவிடப்படுகின்றன. அவனைத் தியானிப்பதால், உடல் அழியும்போது, மூன்றாம் நிலையில், அவன் தனித்து உலகின் ஐஸ்வரியத்தைப் பெறுகிறான்; அவனுடைய விருப்பங்கள் நிறைவேறுகின்றன.
Śvetāśvatara 1.12
एतज्ज्ञेयं नित्यमेवात्मसंस्थं नातः परं वेदितव्यं हि किञ्चित् ।
भोक्ता भोग्यं प्रेरितारं च मत्वा सर्वं प्रोक्तं त्रिविधं ब्रह्ममेतत् ॥ १.१२ ॥
இதுவே அறியத்தக்கது; நித்தியமானது, ஆத்மாவில் நிலைபெற்றது. இதைவிட உயர்ந்தது அறியத்தக்கது எதுவும் இல்லை. அனுபவிப்பவன், அனுபவிக்கப்படுவது, தூண்டுபவன் ஆகிய மூன்றையும் கருதி, எல்லாம் மூவகையாகக் கூறப்பட்டது; இதுவே பிரம்மம்.
Śvetāśvatara 1.13
वह्नेर्यथा योनिगतस्य मूर्तिनर्दृश्यते नैव च लिङ्गनाशः ।
स भूय एवेन्धनयोनिगृह्यस्तद्वोभयं वै प्रणवेन देहे ॥ १.१३ ॥
நெருப்பு தன் மூலத்தில் மறைந்திருக்கும்போது அதன் உருவம் தெரிவதில்லை, அதன் அடையாளமும் அழிவதில்லை; ஆயினும் எரிபொருளின் மூலத்திலிருந்து அது மீண்டும் பற்றிக்கொள்ளப்படுகிறது; அவ்வாறே உடலில் பிரணவத்தால் அவ்விரண்டும் (ஆன்மாவும் பிரம்மமும்) பெறப்படுகின்றன.
Śvetāśvatara 1.14
स्वदेहमरणिं कृत्वा प्रणवं चोत्तरारणिम् ।
ध्याननिर्मथनाभ्यासाद्देवं पश्यन्निगूढवत् ॥ १.१४ ॥
தன் உடலை கீழ் அரணியாகவும், பிரணவத்தை மேல் அரணியாகவும் ஆக்கி, தியானக் கடைதல் பயிற்சியால், மறைந்திருக்கும் தேவனைக் காண்கிறான்.
Śvetāśvatara 1.15
तिलेषु तैलं दधिनीव सर्पिरापः स्रोतःस्वरणीषु चाग्निः ।
एवमात्माऽत्मनि गृह्यतेऽसौ सत्येनैनं तपसा योऽनुपश्यति ॥ १.१५ ॥
எள்ளில் எண்ணெய், தயிரில் நெய், ஊற்றுகளில் நீர், அரணிகளில் நெருப்பு போல; அவ்வாறே அந்த ஆன்மா தன்னுள்ளேயே பற்றப்படுகிறது; உண்மையாலும் தவத்தாலும் அவரைக் காண்பவனால்.
Śvetāśvatara 1.16
सर्वव्यापिनमात्मानं क्षीरे सर्पिरिवार्पितम् ।
आत्मविद्यातपोमूलं तद्ब्रह्मोपनिषत्परं तद्ब्रह्मॊपनिषत्परमिति ॥ १.१६ ॥
பாலில் நெய் கலந்திருப்பது போல் எங்கும் வியாபித்த ஆன்மா; ஆன்ம அறிவும் தவமும் அதன் வேர்; அதுவே பிரம்மத்தின் உயர்ந்த உபநிடதம்; அதுவே பிரம்மத்தின் உயர்ந்த உபநிடதம் என்று (சொல்லப்பட்டது).