ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.12

1.12.1

अ॒ग्निं दू॒तं वृ॑णीमहे॒ होता॑रं वि॒श्ववे॑दसम् ।
अ॒स्य य॒ज्ञस्य॑ सु॒क्रतु॑म् ॥

ଏହି ଯଜ୍ଞର ଶୁଭ ସଂକଳ୍ପ ପାଇଁ ଆମେ ଦୂତ ଓ ହୋତା, ସର୍ବଜ୍ଞ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ବରଣ କରୁଛୁ।

अ॒ग्निम॑ग्निं॒ हवी॑मभिः॒ सदा॑ हवन्त वि॒श्पति॑म् ।
ह॒व्य॒वाहं॑ पुरुप्रि॒यम् ॥

ସ୍ତୁତି ସହିତ ସର୍ବଦା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ, ହବିବାହକଙ୍କୁ, ବହୁଜନପ୍ରିୟଙ୍କୁ ସେମାନେ ଡାକିଛନ୍ତି।

अग्ने॑ दे॒वाँ इ॒हा व॑ह जज्ञा॒नो वृ॒क्तब॑र्हिषे ।
असि॒ होता॑ न॒ ईड्यः॑ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, କୁଶ ବିଛାଇଥିବା ଯଜମାନ ପାଇଁ ଜାତ ତୁମେ, ଏଠାକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆଣ। ତୁମେ ଆମର ହୋତା, ସ୍ତୁତ୍ୟ।

ताँ उ॑श॒तो वि बो॑धय॒ यद॑ग्ने॒ यासि॑ दू॒त्य॑म् ।
दे॒वैरा स॑त्सि ब॒र्हिषि॑ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଦୂତ ହୋଇ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ସେହି ସ୍ତୁତିକାରୀମାନଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କର। ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଏଠାରେ ବର୍ହିଷ ଉପରେ ବସ।

घृता॑हवन दीदिवः॒ प्रति॑ ष्म॒ रिष॑तो दह ।
अग्ने॒ त्वं र॑क्ष॒स्विनः॑ ॥

ହେ ଘିଅ ଆହୁତିରେ ଆହ୍ୱାନିତ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚୟ ଦଗ୍ଧ କର। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ (ଦଗ୍ଧ କର)।

अ॒ग्निना॒ग्निः समि॑ध्यते क॒विर्गृ॒हप॑ति॒र्युवा॑ ।
ह॒व्य॒वाड्जु॒ह्वा॑स्यः ॥

ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ହିଁ ଅଗ୍ନି ଭଲ ଭାବେ ଜ୍ୱଳନ୍ତି—କବି, ଗୃହପତି, ଯୁବକ, ହବିବାହକ, ଯାହାକୁ ଆହୁତି ଦିଆଯାଏ।

क॒विम॒ग्निमुप॑ स्तुहि स॒त्यध॑र्माणमध्व॒रे ।
दे॒वम॑मीव॒चात॑नम् ॥

ଯଜ୍ଞରେ ଜ୍ଞାନୀ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର; ତାଙ୍କର ନିୟମ ସତ୍ୟ, ସେ ଦେବ ଏବଂ ରୋଗ ନିବାରକ।

यस्त्वाम॑ग्ने ह॒विष्प॑तिर्दू॒तं दे॑व सप॒र्यति॑ ।
तस्य॑ स्म प्रावि॒ता भ॑व ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ହେ ଦେବ, ହବିଷ୍ପତି ତୁମକୁ ଦୂତ ଭାବି ପୂଜା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ତୁମେ ସହାୟକ ହୁଅ।

यो अ॒ग्निं दे॒ववी॑तये ह॒विष्माँ॑ आ॒विवा॑सति ।
तस्मै॑ पावक मृळय ॥

ଦେବତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ ହବିଷ୍ ସହିତ ଯେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ହେ ପାବକ, ତା ପ୍ରତି କୃପା କର।

स नः॑ पावक दीदिव॒ अग्ने॑ दे॒वाँ इ॒हा व॑ह ।
उप॑ य॒ज्ञं ह॒विश्च॑ नः ॥

ହେ ପାବକ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ; ଆମ ଯଜ୍ଞ ଓ ହବିଷ୍ ପାଖକୁ ଆସ।

स न॒ स्तवा॑न॒ आ भ॑र गाय॒त्रेण॒ नवी॑यसा ।
र॒यिं वी॒रव॑ती॒मिष॑म् ॥

ସେ ଆମକୁ ସ୍ତୁତି କରି, ନୂତନ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ସହ, ବୀରଯୁକ୍ତ ଧନ ଓ ଅନ୍ନ ଆଣନ୍ତୁ।

अग्ने॑ शु॒क्रेण॑ शो॒चिषा॒ विश्वा॑भिर्दे॒वहू॑तिभिः ।
इ॒मं स्तोमं॑ जुषस्व नः ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖାରେ, ସମସ୍ତ ଦେବ-ଆହ୍ୱାନ ସହ, ଆମର ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଗ୍ରହଣ କର।