ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.46

1.46.1

ए॒षो उ॒षा अपू॑र्व्या॒ व्यु॑च्छति प्रि॒या दि॒वः ।
स्तु॒षे वा॑मश्विना बृ॒हत् ॥

ଏହି ଉଷା, ଯାହା ପୂର୍ବରେ କେବେ ନଥିଲା, ଆକାଶର ପ୍ରିୟା ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ। ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ମୁଁ ତୁମ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ମହାନ ସ୍ତୁତି କରେ।

या द॒स्रा सिन्धु॑मातरा मनो॒तरा॑ रयी॒णाम् ।
धि॒या दे॒वा व॑सु॒विदा॑ ॥

ସେହି ଦୁଇଜଣ, ଅଦ୍ଭୁତ, ନଦୀକୁ ମାତା ରଖିଥିବା, ମନ ଆଣିବା, ଧନ ଖୋଜିବା — ହେ ଦେବତାମାନେ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ବୁଦ୍ଧିରେ ଧନ ପାଉଛ।

व॒च्यन्ते॑ वां ककु॒हासो॑ जू॒र्णाया॒मधि॑ वि॒ष्टपि॑ ।
यद्वां॒ रथो॒ विभि॒ष्पता॑त् ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ପ୍ରାଚୀନ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ତୁମ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ସ୍ତୁତି ହୁଏ; ଯେବେ ତୁମ ରଥ ବାୟୁ ସହିତ ଉଡ଼େ।

ह॒विषा॑ जा॒रो अ॒पां पिप॑र्ति॒ पपु॑रिर्नरा ।
पि॒ता कुट॑स्य चर्ष॒णिः ॥

ହବିଷ ସହିତ ଜଳର ପ୍ରିୟ, ଅନେକଙ୍କର ରକ୍ଷକ; ହେ ନରଗଣ, ଘଡ଼ାର ପିତା, ଗତିଶୀଳ।

आ॒दा॒रो वां॑ मती॒नां नास॑त्या मतवचसा ।
पा॒तं सोम॑स्य धृष्णु॒या ॥

ହେ ନାସତ୍ୟଦ୍ୱୟ, ଚିନ୍ତାଶୀଳ ବାକ୍ୟ କହିବା ଆପଣମାନେ, ତୁମ ମନର ଭକ୍ତମାନେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ହେ ବଳବାନ, ସୋମ ପାନ କର।

या नः॒ पीप॑रदश्विना॒ ज्योति॑ष्मती॒ तम॑स्ति॒रः ।
ताम॒स्मे रा॑साथा॒मिष॑म् ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଯାହା ଆଲୋକମୟ ଓ ଅନ୍ଧକାରକୁ ପାର କରାଏ, ସେହି ଅନ୍ନ ଆମକୁ ଦିଅ।

आ नो॑ ना॒वा म॑ती॒नां या॒तं पा॒राय॒ गन्त॑वे ।
यु॒ञ्जाथा॑मश्विना॒ रथ॑म् ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଆମ ନିକଟକୁ ସ୍ତୁତିର ନାଆରେ ଆସ, ପାର ହେବାକୁ; ତୁମ ରଥ ଯୋଡ଼।

अ॒रित्रं॑ वां दि॒वस्पृ॒थु ती॒र्थे सिन्धू॑नां॒ रथः॑ ।
धि॒या यु॑युज्र॒ इन्द॑वः ॥

ଆକାଶର ବିଶାଳ ଅଦ୍ଭୁତ ରଥ ନଦୀମାନଙ୍କ ତୀର୍ଥରେ ଅଛି; ଚିନ୍ତାରେ ସୋମବିନ୍ଦୁମାନେ ତାହାକୁ ଯୋଡ଼ିଲେ।

दि॒वस्क॑ण्वास॒ इन्द॑वो॒ वसु॒ सिन्धू॑नां प॒दे ।
स्वं व॒व्रिं कुह॑ धित्सथः ॥

ହେ କଣ୍ୱଗଣ, ହେ ସୋମବିନ୍ଦୁଗଣ, ନଦୀମାନଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ଧନ ଅଛି; ନିଜର ଭ୍ରମଣଶୀଳ ଆଲୋକକୁ କେଉଁଠି ଖୋଜୁଛ?

अभू॑दु॒ भा उ॑ अं॒शवे॒ हिर॑ण्यं॒ प्रति॒ सूर्यः॑ ।
व्य॑ख्यज्जि॒ह्वयासि॑तः ॥

ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ପାଇଁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆଲୋକ ହେଲା; ଜିଭ ପରି କିରଣରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ ସେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।

अभू॑दु पा॒रमेत॑वे॒ पन्था॑ ऋ॒तस्य॑ साधु॒या ।
अद॑र्शि॒ वि स्रु॒तिर्दि॒वः ॥

ଋତର ପଥ ପାର ହେବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ହେଲା, ଭଲ ଭାବରେ; ଆକାଶର ଧ୍ବନି ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଗଲା।

तत्त॒दिद॒श्विनो॒रवो॑ जरि॒ता प्रति॑ भूषति ।
मदे॒ सोम॑स्य॒ पिप्र॑तोः ॥

ସେହି ସାହାଯ୍ୟ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କର; ସ୍ତୋତା ସୋମର ଆନନ୍ଦରେ, ଢଳାଯାଇଥିବା ସୋମରେ ତାହା ପାଇବା ପାଇଁ ସଜାଏ।

वा॒व॒सा॒ना वि॒वस्व॑ति॒ सोम॑स्य पी॒त्या गि॒रा ।
म॒नु॒ष्वच्छ॑म्भू॒ आ ग॑तम् ॥

ବିବସ୍ୱାନଙ୍କ ଗୃହରେ ରହୁଥିବା ତୁମେ ଦୁହେଁ, ସୋମପାନ ପାଇଁ ଆମ ସ୍ତୁତିବାଣୀ ସହିତ, ମନୁ ପରି, ହେ କଲ୍ୟାଣକାରୀ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଏଠାକୁ ଆସ।

यु॒वोरु॒षा अनु॒ श्रियं॒ परि॑ज्मनोरु॒पाच॑रत् ।
ऋ॒ता व॑नथो अ॒क्तुभिः॑ ॥

ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କ ତେଜକୁ ଅନୁସରି ଉଷା, ଘୂରୁଥିବା ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କ ଶୋଭାର ସେବା କଲା; ଋତର ନିୟମରେ ତୁମେ ରାତ୍ରିମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜିତ।

उ॒भा पि॑बतमश्विनो॒भा नः॒ शर्म॑ यच्छतम् ।
अ॒वि॒द्रि॒याभि॑रू॒तिभिः॑ ॥

ତୁମେ ଦୁହେଁ ପାନ କର, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ; ତୁମେ ଦୁହେଁ ଆମକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ, ଅଟଳ ସହାୟତା ସହିତ।