Ṛgveda · Sūkta 10.99
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.99.1
कं न॑श्चि॒त्रमि॑षण्यसि चिकि॒त्वान्पृ॑थु॒ग्मानं॑ वा॒श्रं वा॑वृ॒धध्यै॑ ।
कत्तस्य॒ दातु॒ शव॑सो॒ व्यु॑ष्टौ॒ तक्ष॒द्वज्रं॑ वृत्र॒तुर॒मपि॑न्वत् ॥
Du, der du wissend bist, begehrst für uns ein wunderbares Geschenk, damit der Sieger mit den breiten Kiefern gestärkt werde. Als sich bei der Morgenröte seine Gabe und Kraft offenbarten, schmiedete er den Donnerkeil und schleuderte das, was Vṛtra zermalmt.
10.99.2
स हि द्यु॒ता वि॒द्युता॒ वेति॒ साम॑ पृ॒थुं योनि॑मसुर॒त्वा स॑साद ।
स सनी॑ळेभिः प्रसहा॒नो अ॑स्य॒ भ्रातु॒र्न ऋ॒ते स॒प्तथ॑स्य मा॒याः ॥
Er nämlich erkennt den Gesang mit Glanz und mit Blitz; durch die Macht seines Asura-Seins setzte er sich auf den weiten Ort. Er, mit seinen Gefährten, bezwingt die Listen dieses Bruders des Siebenpfadigen, auch ohne sie.
10.99.3
स वाजं॒ याताप॑दुष्पदा॒ यन्त्स्व॑र्षाता॒ परि॑ षदत्सनि॒ष्यन् ।
अ॒न॒र्वा यच्छ॒तदु॑रस्य॒ वेदो॒ घ्नञ्च्छि॒श्नदे॑वाँ अ॒भि वर्प॑सा॒ भूत् ॥
Er ist der Sieger, der auf dem Pfad des Fußlosen und des Zweifüßigen geht; im Wunsch zu siegen setzte er sich ringsum im Wettstreit um das Licht. Wenn der Schatz des Hundertburgigen gewonnen wird, erschlägt der Unvergängliche die Phallusverehrer und steht mit seiner Kraft gegen sie.
10.99.4
स य॒ह्व्यो॑ऽवनी॒र्गोष्वर्वा॒ आ जु॑होति प्रध॒न्या॑सु॒ सस्रिः॑ ।
अ॒पादो॒ यत्र॒ युज्या॑सोऽर॒था द्रो॒ण्य॑श्वास॒ ईर॑ते घृ॒तं वाः ॥
Er bringt, als schnelles Ross, unter den Kühen, unter den großen Raubbeuten das Opfer dar; wo die Fußlosen, zum Anspannen tauglichen, wagenlosen Droṇa-Rosse das Schmalz (die Wasser) vorwärtstreiben.
10.99.5
स रु॒द्रेभि॒रश॑स्तवार॒ ऋभ्वा॑ हि॒त्वी गय॑मा॒रेअ॑वद्य॒ आगा॑त् ।
व॒म्रस्य॑ मन्ये मिथु॒ना विव॑व्री॒ अन्न॑म॒भीत्या॑रोदयन्मुषा॒यन् ॥
Er kam eilends, mit den Rudras, in ungepriesener Gestalt, geschickt wie die Ṛbhus, den Kuhherden entweichend. Ich achte die Zwillinge des Krummen (Tag und Nacht), die durch plötzlichen Überfall die Nahrung aufschreien ließen, indem sie stahlen.
10.99.6
स इद्दासं॑ तुवी॒रवं॒ पति॒र्दन्ष॑ळ॒क्षं त्रि॑शी॒र्षाणं॑ दमन्यत् ।
अ॒स्य त्रि॒तो न्वोज॑सा वृधा॒नो वि॒पा व॑रा॒हमयो॑अग्रया हन् ॥
Er, der Herr, bezwingt in seiner Wohnung den Sklaven, den Dröhnenden, den Sechsäugigen, Dreiköpfigen. Durch die Kraft dieses Tritas erstarkt, erschlägt er nun den Eber mit der eisenspitzigen Lanze.
10.99.7
स द्रुह्व॑णे॒ मनु॑ष ऊर्ध्वसा॒न आ सा॑विषदर्शसा॒नाय॒ शरु॑म् ।
स नृत॑मो॒ नहु॑षो॒ऽस्मत्सुजा॑तः॒ पुरो॑ऽभिन॒दर्ह॑न्दस्यु॒हत्ये॑ ॥
Er sandte den Pfeil für Druhvaṇa und für Manu, für Ūrdhvasāna den Arśasāna. Er, der Wahrhaftigste, Sohn des Nahuṣa, edler geboren als wir, würdig im Gemetzel der Dasyus, brach die Burgen auf.
10.99.8
सो अ॒भ्रियो॒ न यव॑स उद॒न्यन्क्षया॑य गा॒तुं वि॒दन्नो॑ अ॒स्मे ।
उप॒ यत्सीद॒दिन्दुं॒ शरी॑रैः श्ये॒नोऽयो॑पाष्टिर्हन्ति॒ दस्यू॑न् ॥
Wie eine Wolke, die auf der Weide wächst, möge er uns den Weg zu einer Wohnstatt finden. Wenn er mit seinen Leibern beim Soma sitzt, schlagen Falke und Ayopāṣṭi die Dasyus.
10.99.9
स व्राध॑तः शवसा॒नेभि॑रस्य॒ कुत्सा॑य॒ शुष्णं॑ कृ॒पणे॒ परा॑दात् ।
अ॒यं क॒विम॑नयच्छ॒स्यमा॑न॒मत्कं॒ यो अ॑स्य॒ सनि॑तो॒त नृ॒णाम् ॥
Mit seinen Kräften wachsend, trieb er den schwachen Śuṣṇa für Kutsa fort. Auch den gepriesenen Seher und den Átka führte er voran; er, der ihnen und den Menschen Gabe ist.
10.99.10
अ॒यं द॑श॒स्यन्नर्ये॑भिरस्य द॒स्मो दे॒वेभि॒र्वरु॑णो॒ न मा॒यी ।
अ॒यं क॒नीन॑ ऋतु॒पा अ॑वेदि॒ अमि॑मीता॒ररुं॒ यश्चतु॑ष्पात् ॥
Er ist Geber zusammen mit den Menschen, mit seinen Gaben, mit den Göttern Geber; er ist ein weiser Zauberer wie Varuṇa. Er, Kanīna, Herr der Jahreszeiten, wurde gefunden; er vermaß den Arāru, der vier Füße hat.
10.99.11
अ॒स्य स्तोमे॑भिरौशि॒ज ऋ॒जिश्वा॑ व्र॒जं द॑रयद्वृष॒भेण॒ पिप्रोः॑ ।
सुत्वा॒ यद्य॑ज॒तो दी॒दय॒द्गीः पुर॑ इया॒नो अ॒भि वर्प॑सा॒ भूत् ॥
Durch seine Lobgesänge spaltete Ṛjiśvan, Sohn des Auśija, mit dem Stier den Pferch des Pipru. Wenn der Soma gepresst wird und der Opferer opfert, leuchten die Lieder; zu den Burgen gehend, wurde er voll von Macht.
10.99.12
ए॒वा म॒हो अ॑सुर व॒क्षथा॑य वम्र॒कः प॒ड्भिरुप॑ सर्प॒दिन्द्र॑म् ।
स इ॑या॒नः क॑रति स्व॒स्तिम॑स्मै॒ इष॒मूर्जं॑ सुक्षि॒तिं विश्व॒माभाः॑ ॥
So kriecht, o großer Asura, der gekrümmte Vamraka mit Füßen zu Indra, zum Lob. Möge er gehend uns Wohlergehen bringen; möge er Speise, Kraft, gute Zuflucht und alles herbeibringen.