ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 2.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.27.1
इ॒मा गिर॑ आदि॒त्येभ्यो॑ घृ॒तस्नूः॑ स॒नाद्राज॑भ्यो जु॒ह्वा॑ जुहोमि ।
शृ॒णोतु॑ मि॒त्रो अ॑र्य॒मा भगो॑ नस्तुविजा॒तो वरु॑णो॒ दक्षो॒ अंशः॑ ॥
ଘୃତସିକ୍ତ ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ରାଜାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବଦା, ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକ ହାତୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆହୁତି ରୂପେ ଅର୍ପଣ କରୁଛି। ମିତ୍ର, ଅର୍ଯମା, ଭଗ, ବହୁଜନ୍ମା ବରୁଣ, ଦକ୍ଷ, ଅଂଶ ଆମକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ।
2.27.2
इ॒मं स्तोमं॒ सक्र॑तवो मे अ॒द्य मि॒त्रो अ॑र्य॒मा वरु॑णो जुषन्त ।
आ॒दि॒त्यासः॒ शुच॑यो॒ धार॑पूता॒ अवृ॑जिना अनव॒द्या अरि॑ष्टाः ॥
ସମାନ ସଂକଳ୍ପର ମିତ୍ର, ଅର୍ଯମା ଓ ବରୁଣ ଆଜି ମୋ ଏହି ସ୍ତୁତି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଶୁଚି, ଧାରାରେ ପବିତ୍ର, ନିର୍ଦୋଷ, ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଓ ଅକ୍ଷତ।
2.27.3
त आ॑दि॒त्यास॑ उ॒रवो॑ गभी॒रा अद॑ब्धासो॒ दिप्स॑न्तो भूर्य॒क्षाः ।
अ॒न्तः प॑श्यन्ति वृजि॒नोत सा॒धु सर्वं॒ राज॑भ्यः पर॒मा चि॒दन्ति॑ ॥
ସେହି ଆଦିତ୍ୟମାନେ ବିଶାଳ, ଗମ୍ଭୀର, ପ୍ରତାରିତ ନ ହେଉଥିବା, ପ୍ରତାରଣା ଇଚ୍ଛୁକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖୁଥିବା, ବହୁ ଚକ୍ଷୁବିଶିଷ୍ଟ। ବଙ୍କା ଓ ଭଲ କର୍ମ ସେମାନେ ଭିତରେ ଦେଖନ୍ତି; ସବୁ ରାଜାମାନଙ୍କ ପାଇଁ; ପରମ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟରେ।
2.27.4
धा॒रय॑न्त आदि॒त्यासो॒ जग॒त्स्था दे॒वा विश्व॑स्य॒ भुव॑नस्य गो॒पाः ।
दी॒र्घाधि॑यो॒ रक्ष॑माणा असु॒र्य॑मृ॒तावा॑न॒श्चय॑माना ऋ॒णानि॑ ॥
ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଚାଲୁଥିବା ଓ ସ୍ଥିର ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଭୁବନର ରକ୍ଷକ। ଦୂରଦର୍ଶୀ, ପ୍ରାଣଦାତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି, ଋତଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଋଣ ସଂଗ୍ରହ କରନ୍ତି।
2.27.5
वि॒द्यामा॑दित्या॒ अव॑सो वो अ॒स्य यद॑र्यमन्भ॒य आ चि॑न्मयो॒भु ।
यु॒ष्माकं॑ मित्रावरुणा॒ प्रणी॑तौ॒ परि॒ श्वभ्रे॑व दुरि॒तानि॑ वृज्याम् ॥
ହେ ଆଦିତ୍ୟଗଣ, ହେ ଅର୍ଯମା, ଆପଣଙ୍କ ଏହି ସାହାଯ୍ୟ ମୁଁ ଯେପରି ପାଇପାରିବି, ଭୟରେ ମଧ୍ୟ, ହେ ସୁଖଦାତାଗଣ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର। ହେ ମିତ୍ର-ବରୁଣ, ଆପଣଙ୍କ ପଥପ୍ରଦର୍ଶନରେ ଗର୍ତ୍ତ ପରି ପାପଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ଏଡ଼ାଇ ଚାଲିବି।
2.27.6
सु॒गो हि वो॑ अर्यमन्मित्र॒ पन्था॑ अनृक्ष॒रो व॑रुण सा॒धुरस्ति॑ ।
तेना॑दित्या॒ अधि॑ वोचता नो॒ यच्छ॑ता नो दुष्परि॒हन्तु॒ शर्म॑ ॥
ହେ ଅର୍ଯମା, ହେ ମିତ୍ର, ଆପଣଙ୍କ ପଥ ସୁଗମ; ହେ ବରୁଣ, ତାହା ଅକ୍ଷତ ଓ ଭଲ। ତେଣୁ ହେ ଆଦିତ୍ୟଗଣ, ଆମ ପାଇଁ କହନ୍ତୁ, ଆମକୁ ଦିଅନ୍ତୁ; ଅଜେୟ ରକ୍ଷା ଆଶ୍ରୟ ଦିଅନ୍ତୁ।
2.27.7
पिप॑र्तु नो॒ अदि॑ती॒ राज॑पु॒त्राति॒ द्वेषां॑स्यर्य॒मा सु॒गेभिः॑ ।
बृ॒हन्मि॒त्रस्य॒ वरु॑णस्य॒ शर्मोप॑ स्याम पुरु॒वीरा॒ अरि॑ष्टाः ॥
ଅଦିତି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ରାଜକନ୍ୟା ଅଦିତି ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ପାର କରାନ୍ତୁ; ଅର୍ଯମା ଶୁଭ ସାଧନରେ ଆମକୁ ପୋଷନ୍ତୁ। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ମହାନ ଆଶ୍ରୟ ନିକଟରେ ବୀରପୁତ୍ରବାନ ଓ ଅକ୍ଷତ ହୋଇ ଆମେ ରହିବା।
2.27.8
ति॒स्रो भूमी॑र्धारय॒न्त्रीँरु॒त द्यून्त्रीणि॑ व्र॒ता वि॒दथे॑ अ॒न्तरे॑षाम् ।
ऋ॒तेना॑दित्या॒ महि॑ वो महि॒त्वं तद॑र्यमन्वरुण मित्र॒ चारु॑ ॥
ତିନି ଭୂମି ଓ ତିନି ଦିନକୁ ସେମାନେ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ତିନି ବ୍ରତ ଅଛି। ଋତ ବଳରେ, ହେ ଆଦିତ୍ୟଗଣ, ତୁମ ମହିମା ମହାନ; ସେ ମହିମା, ହେ ଅର୍ଯମା, ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ସୁନ୍ଦର।
2.27.9
त्री रो॑च॒ना दि॒व्या धा॑रयन्त हिर॒ण्ययाः॒ शुच॑यो॒ धार॑पूताः ।
अस्व॑प्नजो अनिमि॒षा अद॑ब्धा उरु॒शंसा॑ ऋ॒जवे॒ मर्त्या॑य ॥
ତିନି ଦିବ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ବଳ ଲୋକକୁ ସେମାନେ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ସୁନାବର୍ଣ୍ଣ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଛାଣନିରେ ଶୁଦ୍ଧ। ନିଦ୍ରାରୁ ଜାତ ନୁହନ୍ତି, ଅନିମିଷ, ଅବଞ୍ଚିତ, ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ; ସରଳ ମଣିଷ ପାଇଁ (ସେମାନେ ଏସବୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି)।
2.27.10
त्वं विश्वे॑षां वरुणासि॒ राजा॒ ये च॑ दे॒वा अ॑सुर॒ ये च॒ मर्ताः॑ ।
श॒तं नो॑ रास्व श॒रदो॑ वि॒चक्षे॑ अ॒श्यामायूं॑षि॒ सुधि॑तानि॒ पूर्वा॑ ॥
ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କର ରାଜା, ହେ ବରୁଣ; ଦେବତା ଓ ମଣିଷମାନଙ୍କର, ହେ ଅସୁର। ଆମକୁ ଶହେ ଶରତ୍ ଦିଅ, ଦେଖିବା ପାଇଁ; ପୂର୍ବପୁରୁଷଙ୍କ ପରି ସୁସ୍ଥାପିତ ଆୟୁଷ ଆମେ ପାଇବା।
2.27.11
न द॑क्षि॒णा वि चि॑किते॒ न स॒व्या न प्रा॒चीन॑मादित्या॒ नोत प॒श्चा ।
पा॒क्या॑ चिद्वसवो धी॒र्या॑ चिद्यु॒ष्मानी॑तो॒ अभ॑यं॒ ज्योति॑रश्याम् ॥
ଡାହାଣରୁ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ବାମରୁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ପୂର୍ବରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ହେ ଆଦିତ୍ୟଗଣ, ପଶ୍ଚିମରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ପକ୍ୱ ଆହୁତିରେ ଏବଂ ହେ ବସୁଗଣ, ଦୃଢ଼ ସାଧନାରେ ମଧ୍ୟ; ତୁମ ଦ୍ୱାରା ପରିଚାଳିତ ହୋଇ ଆମେ ନିର୍ଭୟ ଆଲୋକ ପାଇବା।
2.27.12
यो राज॑भ्य ऋत॒निभ्यो॑ द॒दाश॒ यं व॒र्धय॑न्ति पु॒ष्टय॑श्च॒ नित्याः॑ ।
स रे॒वान्या॑ति प्रथ॒मो रथे॑न वसु॒दावा॑ वि॒दथे॑षु प्रश॒स्तः ॥
ଯେ ଋତପାଳକ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଦାନ ଦିଏ, ଯାହାକୁ ପୋଷଣକାରୀ ସମ୍ପଦ ସଦା ବଢ଼ାଏ, ସେ ଧନବାନ, ପ୍ରଥମ, ରଥରେ ଯାଏ; ସଭାମାନଙ୍କରେ ଧନଦାତା ରୂପେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଏ।
2.27.13
शुचि॑र॒पः सू॒यव॑सा॒ अद॑ब्ध॒ उप॑ क्षेति वृ॒द्धव॑याः सु॒वीरः॑ ।
नकि॒ष्टं घ्न॒न्त्यन्ति॑तो॒ न दू॒राद्य आ॑दि॒त्यानां॒ भव॑ति॒ प्रणी॑तौ ॥
ପବିତ୍ର, ଉତ୍ତମ ଚରାଚର ଓ ଜଳଯୁକ୍ତ, ଅକ୍ଷତ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଉତ୍ତମ ପୁତ୍ରବିଶିଷ୍ଟ ସେ ନିକଟରେ ବାସ କରେ; ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ପଥପ୍ରଦର୍ଶନରେ ଥିବା ଲୋକକୁ ନିକଟରୁ କିମ୍ବା ଦୂରରୁ କେହି ମାରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
2.27.14
अदि॑ते॒ मित्र॒ वरु॑णो॒त मृ॑ळ॒ यद्वो॑ व॒यं च॑कृ॒मा कच्चि॒दागः॑ ।
उ॒र्व॑श्या॒मभ॑यं॒ ज्योति॑रिन्द्र॒ मा नो॑ दी॒र्घा अ॒भि न॑श॒न्तमि॑स्राः ॥
ହେ ଅଦିତି, ହେ ମିତ୍ର, ହେ ବରୁଣ, ଏବଂ କୃପା କର; ଆମେ ତୁମ ପ୍ରତି ଯେଉଁ ଅପରାଧ କରିଥାଉ। ଆମେ ବିସ୍ତୃତ, ନିର୍ଭୟ ଆଲୋକ ପାଇବା; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୀର୍ଘ ଅନ୍ଧକାରମୟ ରାତ୍ରି ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ ନ କରୁ।
2.27.15
उ॒भे अ॑स्मै पीपयतः समी॒ची दि॒वो वृ॒ष्टिं सु॒भगो॒ नाम॒ पुष्य॑न् ।
उ॒भा क्षया॑वा॒जय॑न्याति पृ॒त्सूभावर्धौ॑ भवतः सा॒धू अ॑स्मै ॥
ଉଭୟେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲରେ ବର୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଆକାଶର ବର୍ଷାକୁ ସେ ଭାଗ୍ୟବାନ, ନାମ ପୋଷଣକାରୀ ଭାବେ ପାଏ। ଦୁଇ ନିବାସକୁ ଜିଣି ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯାଏ; ଦୁଇ ଭାଗ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କଲ୍ୟାଣକର ହୁଏ।
2.27.16
या वो॑ मा॒या अ॑भि॒द्रुहे॑ यजत्राः॒ पाशा॑ आदित्या रि॒पवे॒ विचृ॑त्ताः ।
अ॒श्वीव॒ ताँ अति॑ येषं॒ रथे॒नारि॑ष्टा उ॒रावा शर्म॑न्त्स्याम ॥
ହେ ଯଜନୀୟ ଆଦିତ୍ୟଗଣ, ଶତ୍ରୁ ବିରୁଦ୍ଧରେ ତୁମର ଯେଉଁ ମାୟା ଓ ଫାନ୍ଦ ଫିଙ୍ଗାଯାଇଛି, ତାହା ଛିନ୍ନ ହେଉ; ଘୋଡ଼ା ପରି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ମୁଁ ରଥରେ ଆଗକୁ ଯିବି। ଆମେ ବିସ୍ତୃତ ଆଶ୍ରୟରେ ଅକ୍ଷତ ରହିବା।
2.27.17
माहं म॒घोनो॑ वरुण प्रि॒यस्य॑ भूरि॒दाव्न॒ आ वि॑दं॒ शून॑मा॒पेः ।
मा रा॒यो रा॑जन्त्सु॒यमा॒दव॑ स्थां बृ॒हद्व॑देम वि॒दथे॑ सु॒वीराः॑ ॥
ହେ ବରୁଣ, ଉଦାର ଓ ପ୍ରିୟ ଅତିଦାତାର ମହାଦାନ ମୁଁ ନ ପାଉ, ଜଳଦାନ ମଧ୍ୟ ନ ପାଉ; ହେ ରାଜନ, ସୁନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଧନରୁ ମୁଁ ଦୂରରେ ନ ରହୁ। ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଆମେ ମହାନ ସ୍ତୁତି କହିବା; ଆମେ ସୁବୀର ହେବା।