ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 8.98

8.98.1

इन्द्रा॑य॒ साम॑ गायत॒ विप्रा॑य बृह॒ते बृ॒हत् ।
ध॒र्म॒कृते॑ विप॒श्चिते॑ पन॒स्यवे॑ ॥

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସାମ ଗାଅ; ବିପ୍ର, ମହାନ ବୃହତଙ୍କ ପାଇଁ, ଧର୍ମଧାରୀ, ବିଚକ୍ଷଣ ଓ ପ୍ରଶଂସନୀୟଙ୍କ ପାଇଁ।

त्वमि॑न्द्राभि॒भूर॑सि॒ त्वं सूर्य॑मरोचयः ।
वि॒श्वक॑र्मा वि॒श्वदे॑वो म॒हाँ अ॑सि ॥

ତୁମେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଭିଭବୀ ଅଟ; ତୁମେ ହିଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଛ। ସର୍ବକର୍ମର କର୍ତ୍ତା, ସର୍ବଦେବମୟ ଓ ମହାନ ତୁମେ।

वि॒भ्राज॒ञ्ज्योति॑षा॒ स्व॑रग॑च्छो रोच॒नं दि॒वः ।
दे॒वास्त॑ इन्द्र स॒ख्याय॑ येमिरे ॥

ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଜ୍ୟୋତିରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଲ; ଆକାଶର ଦୀପ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସଖ୍ୟ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ଧରିଲେ।

एन्द्र॑ नो गधि प्रि॒यः स॑त्रा॒जिदगो॑ह्यः ।
गि॒रिर्न वि॒श्वत॑स्पृ॒थुः पति॑र्दि॒वः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ; ପ୍ରିୟ, ଯୁଦ୍ଧଧନ ଜିତୁଥିବା, ଅଜେୟ; ପର୍ବତ ପରି, ସର୍ବଦିଗରେ ବିସ୍ତୃତ, ଆକାଶର ପ୍ରଭୁ।

अ॒भि हि स॑त्य सोमपा उ॒भे ब॒भूथ॒ रोद॑सी ।
इन्द्रासि॑ सुन्व॒तो वृ॒धः पति॑र्दि॒वः ॥

ପ୍ରକୃତରେ, ହେ ସୋମପାୟୀ ସତ୍ୟ, ତୁମେ ଉଭୟ ଲୋକରେ ହୋଇଗଲ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ନିଚୋଡ଼ୁଥିବାଙ୍କର ବର୍ଦ୍ଧକ ତୁମେ; ଆକାଶର ପ୍ରଭୁ ତୁମେ।

त्वं हि शश्व॑तीना॒मिन्द्र॑ द॒र्ता पु॒रामसि॑ ।
ह॒न्ता दस्यो॒र्मनो॑र्वृ॒धः पति॑र्दि॒वः ॥

ତୁମେ ହିଁ, ନିଶ୍ଚୟ, ଶାଶ୍ୱତମାନଙ୍କ ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗୁଥିବା; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦସ୍ୟୁହନ୍ତା ଓ ମନୁର ବର୍ଦ୍ଧକ; ଆକାଶର ପ୍ରଭୁ ତୁମେ।

अधा॒ ही॑न्द्र गिर्वण॒ उप॑ त्वा॒ कामा॑न्म॒हः स॑सृ॒ज्महे॑ ।
उ॒देव॒ यन्त॑ उ॒दभिः॑ ॥

ବର୍ତ୍ତମାନ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସ୍ତୋତ୍ରର ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ତୁମ ଆଡ଼କୁ ମହାନ କାମନା ପଠାଉଛୁ, ଜଳ ସହିତ ବହୁଥିବା ନଦୀ ପରି।

वार्ण त्वा॑ य॒व्याभि॒र्वर्ध॑न्ति शूर॒ ब्रह्मा॑णि ।
वा॒वृ॒ध्वांसं॑ चिदद्रिवो दि॒वेदि॑वे ॥

ହେ ବୀର, ପ୍ରବାହିତ ନଦୀ ପରି, ଯୁବ ସ୍ତୋତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ତୁମକୁ ବଢ଼ାନ୍ତି। ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ୁଥିବା ତୁମକୁ।

यु॒ञ्जन्ति॒ हरी॑ इषि॒रस्य॒ गाथ॑यो॒रौ रथ॑ उ॒रुयु॑गे ।
इ॒न्द्र॒वाहा॑ वचो॒युजा॑ ॥

ଇଷିରଙ୍କ ଗାଥାରେ ସେମାନେ ଦୁଇ ହରି ଅଶ୍ୱ ଯୋଡ଼ନ୍ତି, ବିଶାଳ ରଥରେ, ପ୍ରଶସ୍ତ ଜୁଆଳିଥିବା ରଥରେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବହନକାରୀ, ବାଣୀରେ ଯୋଡ଼ାଯାଇଥିବା।

त्वं न॑ इ॒न्द्रा भ॑रँ॒ ओजो॑ नृ॒म्णं श॑तक्रतो विचर्षणे ।
आ वी॒रं पृ॑तना॒षह॑म् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆମକୁ ବଳ ଓ ପୌରୁଷ ଆଣ, ହେ ଶତକ୍ରତୁ, ହେ ଦୂରଦର୍ଶୀ। ଯୁଦ୍ଧସେନା ଜିତୁଥିବା ବୀରକୁ ଆଣ।

त्वं हि नः॑ पि॒ता व॑सो॒ त्वं मा॒ता श॑तक्रतो ब॒भूवि॑थ ।
अधा॑ ते सु॒म्नमी॑महे ॥

ତୁମେ ହିଁ ଆମର ପିତା, ହେ ବସୁ; ତୁମେ ହିଁ ମାତା ମଧ୍ୟ ହୋଇଛ, ହେ ଶତକ୍ରତୁ। ତେଣୁ ତୁମର ଅନୁଗ୍ରହ ଆମେ କାମନା କରୁ।

त्वां शु॑ष्मिन्पुरुहूत वाज॒यन्त॒मुप॑ ब्रुवे शतक्रतो ।
स नो॑ रास्व सु॒वीर्य॑म् ॥

ହେ ଶୁଷ୍ମୀ, ହେ ବହୁ-ଆହୂତ, ହେ ଶତକ୍ରତୁ, ବଳ ଇଚ୍ଛୁକ ତୁମକୁ ମୁଁ ଆହ୍ୱାନ କରେ। ସେ ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ବୀରତ୍ୱ ଦେଉ।