Upaniṣaden · Bṛhadāraṇyaka 6.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Bṛhadāraṇyaka 6.3.1
तृतीयं ब्राह्मणम् (ज्येष्ठब्राह्मणं वा प्राणविद्याब्राह्मणम्)
स यः कामयेत महत्प्राप्नुयामित्युदगयन आपूर्यमाणपक्षस्य पुण्याहे द्वादशाहमुपसद्व्रती भूत्वौदुम्बरे कंसे चमसे वा सर्वौषधं फलानीति संभृत्य परिसमुह्य परिलिप्याग्निमुपसमाधाय परिस्तीर्यावृताज्यं संस्कृत्य पुंसा नक्षत्रेण मन्थं संनीय जुहोति
यावन्तो देवास्त्वयि जातवेदस्तिर्यञ्चो घ्नन्ति पुरुषस्य कामान् ।
तेभ्योऽहं भागधेयं जुहोमि ते मा तृप्ताः सर्वैः कामैस्तर्पयन्तु स्वाहा ।
या तिरश्ची निपद्यसेऽहं विधरणी इति ।
तां त्वा घृतस्य धारया यजे संराधनीमहं स्वाहा ॥ ६.३.१ ॥
Dies ist das dritte brāhmaṇa, auch das älteste brāhmaṇa oder das brāhmaṇa vom Wissen des prāṇa genannt. Wer etwas Großes erlangen will, soll während des nördlichen Laufs der Sonne an einem günstigen Tag der zunehmenden Monatshälfte, nachdem er das zwölftägige upasad-Gelübde gehalten hat, alle Kräuter und Früchte in einem Gefäß oder Becher aus Udumbara-Holz sammeln, den Ort rings fegen und bestreichen, das Feuer entzünden, kuśa-Gras ausbreiten, die Gabe mit darübergegossenem Ghee zubereiten, das gequirlte Gemisch mit dem männlich benannten Sternbild mischen und opfern. O Jātavedas, so viele Götter in dir sind, die dem schräg einherschreitenden Menschen seine Wünsche zerschlagen, denen biete ich einen Anteil; mögen sie, zufriedengestellt, mich mit allen Wünschen zufriedenstellen, svāhā. Du, die du schräg liegst, ich bin die Erhalterin; jene, die Erfolg bringt, verehre ich mit einem Strom Ghee, svāhā.
Bṛhadāraṇyaka 6.3.2
ज्येष्ठाय स्वाहा श्रेष्ठाय स्वाहेत्यग्नौ हुत्वा मन्थे संस्रवमवनयति ।
प्राणाय स्वाहा वसिष्ठायै स्वाहेत्यग्नौ हुत्वा मन्थे संस्रवमवनयति ।
वाचे स्वाहा प्रतिष्ठायै स्वाहेत्यग्नौ हुत्वा मन्थे संस्रवमवनयति ।
चक्षुषे स्वाहा संपदे स्वाहेत्यग्नौ हुत्वा मन्थे संस्रवमवनयति ।
श्रोत्राय स्वाहायतनाय स्वाहेत्यग्नौ हुत्वा मन्थे संस्रवमवनयति ।
मनसे स्वाहा प्रजात्यै स्वाहेत्यग्नौ हुत्वा मन्थे संस्रवमवनयति ।
रेतसे स्वाहेत्यग्नौ हुत्वा मन्थे संस्रवमवनयति ॥ ६.३.२ ॥
Nachdem er mit »svāhā dem Ältesten, svāhā dem Besten« ins Feuer geopfert hat, gießt er den tropfenden Anteil in das gequirlte Gemisch. Nachdem er mit »svāhā dem prāṇa, svāhā der Vasiṣṭhā« geopfert hat, gießt er den tropfenden Anteil in das gequirlte Gemisch. Nachdem er mit »svāhā der Rede, svāhā der Grundlage« geopfert hat, gießt er den tropfenden Anteil in das gequirlte Gemisch. Nachdem er mit »svāhā dem Auge, svāhā dem Wohlstand« geopfert hat, gießt er den tropfenden Anteil in das gequirlte Gemisch. Nachdem er mit »svāhā dem Gehör, svāhā der Wohnstatt« geopfert hat, gießt er den tropfenden Anteil in das gequirlte Gemisch. Nachdem er mit »svāhā dem Geist, svāhā der Nachkommenschaft« geopfert hat, gießt er den tropfenden Anteil in das gequirlte Gemisch. Nachdem er mit »svāhā dem Samen« geopfert hat, gießt er den tropfenden Anteil in das gequirlte Gemisch.
Bṛhadāraṇyaka 6.3.3
अग्नये स्वाहेत्यग्नौ हुत्वा मन्थे संस्रवमवनयति ।
सोमाय स्वाहेत्यग्नौ हुत्वा मन्थे संस्रवमवनयति ।
भूः स्वाहेत्यग्नौ हुत्वा मन्थे संस्रवमवनयति ।
भुवः स्वाहेत्यग्नौ हुत्वा मन्थे संस्रवमवनयति ।
स्वः स्वाहेत्यग्नौ हुत्वा मन्थे संस्रवमवनयति ।
भूर्भुवः स्वः स्वाहेत्यग्नौ हुत्वा मन्थे संस्रवमवनयति ।
ब्रह्मणे स्वाहेत्यग्नौ हुत्वा मन्थे संस्रवमवनयति ।
क्षत्राय स्वाहेत्यग्नौ हुत्वा मन्थे संस्रवमवनयति ।
भूताय स्वाहेत्यग्नौ हुत्वा मन्थे संस्रवमवनयति ।
भविष्यते स्वाहेत्यग्नौ हुत्वा मन्थे संस्रवमवनयति ।
विश्वाय स्वाहेत्यग्नौ हुत्वा मन्थे संस्रवमवनयति ।
सर्वाय स्वाहेत्यग्नौ हुत्वा मन्थे संस्रवमवनयति ।
प्रजापतये स्वाहेत्यग्नौ हुत्वा मन्थे संस्रवमवनयति ॥ ६.३.३ ॥
Nachdem er mit "Dem Agni, svāhā" ins Feuer geopfert hat, gießt er das saṃsrava (die Resttropfen) aus dem Quirlgefäß ab. Mit "Dem Soma, svāhā", ... "Bhūḥ, svāhā", ... "Bhuvaḥ, svāhā", ... "Svaḥ, svāhā", ... "Bhūr-bhuvaḥ-svaḥ, svāhā", ... "Dem Brahman, svāhā", ... "Der kriegerischen Macht, svāhā", ... "Dem, was geworden ist, svāhā", ... "Dem, was sein wird, svāhā", ... "Allen Welten, svāhā", ... "Dem Ganzen, svāhā", und schließlich "Dem Prajāpati, svāhā", opfert er jeweils ins Feuer und gießt das saṃsrava aus dem Gefäß ab.
Bṛhadāraṇyaka 6.3.4
अथैनमभिमृशति भ्रमदसि ।
ज्वलदसि ।
पूर्णमसि ।
प्रस्तब्धमसि ।
एकसभमसि ।
हिङ्कृतमसि ।
हिङ्क्रियमानमसि ।
उद्गीथमसि ।
उद्गीयमानमसि ।
श्रावितमसि ।
प्रत्याश्रावितमसि ।
आर्द्रे संदीप्तमसि ।
विभूरसि ।
प्रभूरसि ।
अन्नमसि ।
ज्योतिरसि ।
निधनमसि ।
संवर्गोऽसीति ॥ ६.३.४ ॥
Dann berührt er es und spricht: "Du bist kreisend, du bist brennend, du bist voll, du bist fest, du bist die eine Versammlung, du bist mit dem hiṅ gesungen, du bist mit hiṅ gesungen werdend, du bist der udgītha, du bist der Gesungene, du bist zum Verkünden gebracht, du bist beantwortet, du bist gut entzündet im Feuchten, du bist allgegenwärtig, du bist mächtig, du bist Speise, du bist Licht, du bist die Ruhestätte (nidhana), du bist das Einsammelnde (saṃvarga)."
Bṛhadāraṇyaka 6.3.5
अथैनमुद्यच्छत्यामंस्यामं हि ते महि ।
स हि राजेशानोऽधिपतिः ।
स मां राजेशनोऽधिपतिं करोत्विति ॥ ६.३.५ ॥
Dann hebt er es hoch und spricht: "Ich will dich ergreifen, denn du bist groß. Er ist ja der König, der Herrscher, der Oberherr. Möge er mich zum König, Herrscher, Oberherrn machen."
Bṛhadāraṇyaka 6.3.6
अथैनमाचामति
तत्सवितुर्वरेण्यम् ।
मधु वाता ऋतायते मधु क्षरन्ति सिन्धवः ।
माध्वीर्नः सन्त्वोषधीः ।
भूः स्वाहा ।
भर्गो देवस्य धीमहि
मधु नक्तमुतोषसो मधुमत्पार्थिवं रजः ।
मधु द्यौरस्तु नः पिता ।
भुवः स्वाहा ।
धियो यो नः प्रचोदयात् ।
मधुमान्नो वनस्पतिर्मधुमां अस्तु सूर्यः ।
माध्वीर्गवो भवन्तु नः ।
स्वः स्वाहा ।
सर्वां च सावित्रीमन्वाह ।
सर्वाश्च मधुमतीरहमेवेदं सर्वं भूयासं भूर्भुवः स्वः स्वाहेति अन्तत आचम्य पाणी प्रक्षाल्य जघनेनाग्निं प्राक्शिराः संविशति ।
प्रातरादित्यमुपतिष्ठते ।
दिशामेकपुण्डरीकमसि ।
अहं मनुष्याणामेकपुण्डरीकं भूयासमिति ।
यथेतमेत्य जघनेनाग्निमासीनो वंशं जपति ॥ ६.३.६ ॥
Dann nimmt er rituell Wasser zu sich: »Wir meditieren über den herrlichen Glanz des Gottes Savitṛ.« Mögen die Winde Honig für den wehen, der dem ṛta folgt; mögen die Flüsse Honig strömen lassen; mögen die Kräuter uns süß sein. Bhūḥ svāhā. Mögen die Nächte und Morgenröten süß sein, möge die irdische Welt voller Süße sein, möge der Himmel unser Vater sein. Bhuvaḥ svāhā. Er, der unsere Gedanken antreibt. Mögen die Bäume für uns voller Süße sein, möge die Sonne voller Süße sein, mögen die Kühe uns süß sein. Svaḥ svāhā. Dann rezitiert er die ganze Sāvitrī und alle madhumatī-Verse und sagt am Ende: »Möge ich all dies werden — bhūr bhuvaḥ svaḥ svāhā.« Nachdem er Wasser getrunken und seine Hände gewaschen hat, setzt er sich hinter das Feuer, nach Osten gewandt. Bei Tagesanbruch steht er der Sonne gegenüber: »Du bist die einzige Lotusblüte der Richtungen; möge ich die einzige Lotusblüte unter den Menschen sein.« Auf dem Weg zurück, hinter dem Feuer sitzend, rezitiert er die Überlieferungslinie.
Bṛhadāraṇyaka 6.3.7
तं हैतमुद्दालक आरुणिर्वाजसनेयाय याज्ञवल्क्यायान्तेवासिन उक्त्वोवाच अपि य एनं शुष्के स्थाणौ निषिञ्चेज्जायेरञ्छाखाः प्ररोहेयुः पलाशानीति ॥ ६.३.७ ॥
Uddālaka Āruṇi sprach zu dem Schüler des Vājasaneya Yājñavalkya folgendes: »Wenn jemand diesen trockenen Baumstumpf mit Wasser besprengte, würden dann Zweige aus ihm wachsen und Blätter sprießen?«
Bṛhadāraṇyaka 6.3.8
एतमु हैव वाजसनेयो याज्नवल्क्यो मधुकाय पैङ्ग्यायान्तेवासिन उक्त्वोवाच अपि य एनं शुष्के स्थाणौ निषिञ्चेज्जायेरञ्छाखाः प्ररोहेयुः पलाशानीति ॥ ६.३.८ ॥
Yājñavalkya, der Sohn des Vājasaneya, sprach zu dem Schüler des Madhuka Paiṅgya dieselbe Lehre und sagte: »Wenn jemand diesen trockenen Baumstumpf mit Wasser besprengte, würden dann Zweige aus ihm wachsen und Blätter sprießen?«
Bṛhadāraṇyaka 6.3.9
एतमु हैव मधुकः पैङ्ग्यश्चूलाय भागवित्तयेऽन्तेवासिन उक्त्वोवाच अपि य एनं शुष्के स्थाणौ निषिञ्चेज्जायेरञ्छाखाः प्ररोहेयुः पलाशानीति ॥ ६.३.९ ॥
Madhuka Paiṅgya sprach zu dem Schüler des Cūḷa Bhāgavitti dieselbe Lehre und sagte: »Wenn jemand diesen trockenen Baumstumpf mit Wasser besprengte, würden dann Zweige aus ihm wachsen und Blätter sprießen?«
Bṛhadāraṇyaka 6.3.10
एतमु हैव चूलो भागवित्तिर्जानकय आयःस्थूणायान्तेवासिन उक्त्वोवाच अपि य एनं शुष्के स्थाणौ निषिञ्चेज्जायेरञ्छाखाः प्ररोहेयुः पलाशानीति ॥ ६.३.१० ॥
Cūla Bhāgavitti sagte dies zum Schüler des Jānaka Āyaḥsthūṇa: »Wenn jemand diesen dürren Baumstumpf begießt, würden dann Zweige sprießen und Blätter wachsen?«
Bṛhadāraṇyaka 6.3.11
एतमु हैव जानकिरायस्थूणः सत्यकामाय जाबालायान्तेवासिन उक्त्वोवाच अपि य एनं शुष्के स्थाणौ निषिञ्चेज्जायेरञ्छाखाः प्ररोहेयुः पलाशानीति ॥ ६.३.११ ॥
Jānaki Āyaḥsthūṇa sagte dasselbe zum Schüler Satyakāma, Sohn der Jabālā: »Wenn jemand diesen dürren Baumstumpf begießt, würden dann Zweige sprießen und Blätter wachsen?«
Bṛhadāraṇyaka 6.3.12
एतमु हैव सत्यकामो जाबालोऽन्तेवासिभ्य उक्त्वोव अचापि य एनं शुष्के स्थाणौ निषिञ्चेज्जायेरञ्छाखाः प्ररोहेयुः पलाशानीति ।
तमेतं नापुत्राय वानन्तेवासिने वा ब्रूयात् ॥ ६.३.१२ ॥
Satyakāma Jābāla sagte dies zu seinen Schülern: »Wenn jemand diesen dürren Baumstumpf begießt, würden dann Zweige sprießen und Blätter wachsen?« Diese Lehre soll nicht dem gesagt werden, der keinen Sohn hat, noch dem, der kein Schüler ist.
Bṛhadāraṇyaka 6.3.13
चतुरौदुम्बरो भवति ।
औदुम्बरः स्रुव औदुम्बरश्चमस औदुम्बर इध्म औदुम्बर्या उपमन्थन्यौ ।
दश ग्राम्याणि धान्यानि भवन्ति ।
व्रीहियवास्तिलमाषा अणुप्रियंगवो गोधूमाश्च मसूराश्च खल्वाश्च खलकुलाश्च ।
तान् पिष्टान् दधनि मधुनि घृत उपसिञ्चति ।
आज्यस्य जुहोति ॥ ६.३.१३ ॥
Es gibt vier Gefäße aus Udumbara-Holz (Feigenbaum): den Schöpflöffel (sruva), den Becher (camasa), das Brennholz (idhma) und die zwei Quirlstäbe (upamanthanī). Es gibt zehn Dorfgetreide: Reis und Gerste, Sesam und Schwarzbohne, feine Hirse und Fuchsschwanzhirse, Weizen, Linsen, Kichererbsen und Sesampresslinge. Er zerreibt sie, mischt sie mit Dickmilch, Honig und Ghee und opfert geklärte Butter als Spende.