ઋગ્વેદ · સૂક્ત 1.38

1.38.1

कद्ध॑ नू॒नं क॑धप्रियः पि॒ता पु॒त्रं न हस्त॑योः ।
द॒धि॒ध्वे वृ॑क्तबर्हिषः ॥

હે કધપ્રિય, કાપેલા બર્હિસ (દર્ભ) ધારણ કરનારા મરુતો! જેમ પિતા પુત્રને બે હાથમાં ઝાલે, તેમ હવે તમે અમને ઝાલ્યા છે.

क्व॑ नू॒नं कद्वो॒ अर्थं॒ गन्ता॑ दि॒वो न पृ॑थि॒व्याः ।
क्व॑ वो॒ गावो॒ न र॑ण्यन्ति ॥

હવે તમે ક્યાં છો, અને આકાશથી પૃથ્વી તરફ જેમ, તમે ક્યારે ગંતવ્ય પહોંચશો? આનંદથી દોડતી ગાયોની જેમ તમે ક્યાં છો?

क्व॑ वः सु॒म्ना नव्यां॑सि॒ मरु॑तः॒ क्व॑ सुवि॒ता ।
क्वो॑ विश्वा॑नि॒ सौभ॑गा ॥

હે મરુતો, તમારા નવા સુખ ક્યાં છે? તમારી સહાય ક્યાં છે? બધાં સૌભાગ્ય ક્યાં છે?

यद्यू॒यं पृ॑श्निमातरो॒ मर्ता॑सः॒ स्यात॑न ।
स्तो॒ता वो॑ अ॒मृतः॑ स्यात् ॥

હે ચિત્રિત માતાઓના પુત્રો, તમે મર્ત્ય હોવ ત્યારે, તમારો સ્તોતા અમર થાઓ.

मा वो॑ मृ॒गो न यव॑से जरि॒ता भू॒दजो॑ष्यः ।
प॒था य॒मस्य॑ गा॒दुप॑ ॥

તમારો ગાયક યમના માર્ગે ન જાય; ઘાસ માટે હરણની જેમ તે ઉપેક્ષિત ન થાય.

मो षु णः॒ परा॑परा॒ निरृ॑तिर्दु॒र्हणा॑ वधीत् ।
प॒दी॒ष्ट तृष्ण॑या स॒ह ॥

દૂરથી કે નજીકથી, નિર્ઋતિ (વિનાશ) અમને સારી રીતે ન મારે; તરસ સાથે અમને ન પાડે.

स॒त्यं त्वे॒षा अम॑वन्तो॒ धन्व॑ञ्चि॒दा रु॒द्रिया॑सः ।
मिहं॑ कृण्वन्त्यवा॒ताम् ॥

ખરેખર તેજસ્વી, અબાધિત મરુતો સૂકી ભૂમિ પર પણ ઝાકળ સર્જે છે, રુદ્રના પુત્રો.

वा॒श्रेव॑ वि॒द्युन्मि॑माति व॒त्सं न मा॒ता सि॑षक्ति ।
यदे॑षां वृ॒ष्टिरस॑र्जि ॥

વાછરડા માટે ગાય ભાંભરે તેમ વીજળી ગર્જે છે; માતા વાછરડાને વળગે તેમ, જ્યારે તેમનો વરસાદ છૂટે છે.

दिवा॑ चि॒त्तमः॑ कृण्वन्ति प॒र्जन्ये॑नोदवा॒हेन॑ ।
यत्पृ॑थि॒वीं व्यु॒न्दन्ति॑ ॥

દિવસે પણ તેઓ અંધકાર સર્જે છે; પર્જન્ય અને જળવાહક મેઘ સાથે; જ્યારે તેઓ પૃથ્વીને ભીંજવે છે.

अध॑ स्व॒नान्म॒रुतां॒ विश्व॒मा सद्म॒ पार्थि॑वम् ।
अरे॑जन्त॒ प्र मानु॑षाः ॥

ત્યારે મરુતોના ગર્જનથી સર્વ માનવો ધ્રૂજી ઉઠ્યા; પૃથ્વી પરના તેમના સર્વ નિવાસ કંપ્યા.

मरु॑तो वीळुपा॒णिभि॑श्चि॒त्रा रोध॑स्वती॒रनु॑ ।
या॒तेमखि॑द्रयामभिः ॥

હે મરુતો, ભાલા ધરતા હાથે, તેજસ્વી, મેઘભર્યા માર્ગે આવો, અથાક ઘોડાઓ સાથે.

स्थि॒रा वः॑ सन्तु ने॒मयो॒ रथा॒ अश्वा॑स एषाम् ।
सुसं॑स्कृता अ॒भीश॑वः ॥

તમારા રથોના ચક્રના ઘેરા સ્થિર રહે; તેમના ઘોડા પણ; સારી રીતે તૈયાર કરેલી લગામો સાથે.

अच्छा॑ वदा॒ तना॑ गि॒रा ज॒रायै॒ ब्रह्म॑ण॒स्पति॑म् ।
अ॒ग्निं मि॒त्रं न द॑र्श॒तम् ॥

સ્તુતિના શબ્દોથી, જરા માટે, બ્રહ્મના સ્વામી અગ્નિને સંબોધીને બોલ; મિત્ર જેવા સુંદર અગ્નિને સંબોધીને બોલ.

मि॒मी॒हि श्लोक॑मा॒स्ये॑ प॒र्जन्य॑ इव ततनः ।
गाय॑ गाय॒त्रमु॒क्थ्य॑म् ॥

શ્લોકને મુખમાં ઘડ; પર્જન્ય જેમ વરસાદ ફેલાવે તેમ ફેલાવ; ઉચ્ચારવા યોગ્ય ગાયત્રી ગીત ગા.

वन्द॑स्व॒ मारु॑तं ग॒णं त्वे॒षं प॑न॒स्युम॒र्किण॑म् ।
अ॒स्मे वृ॒द्धा अ॑सन्नि॒ह ॥

મરુતોના ગણની સ્તુતિ કર; તેઓ ઉગ્ર, વેગવાન અને તેજસ્વી છે; તેઓ અહીં આપણામાં વૃદ્ધિ પામેલા થાઓ.