Ṛgveda · Sūkta 1.38

1.38.1

कद्ध॑ नू॒नं क॑धप्रियः पि॒ता पु॒त्रं न हस्त॑योः ।
द॒धि॒ध्वे वृ॑क्तबर्हिषः ॥

O Maruts, Liebhaber des Kadha, mit abgeschnittenem Barhis! Wie ein Vater seinen Sohn in seinen beiden Händen hält, so habt ihr uns nun gehalten.

क्व॑ नू॒नं कद्वो॒ अर्थं॒ गन्ता॑ दि॒वो न पृ॑थि॒व्याः ।
क्व॑ वो॒ गावो॒ न र॑ण्यन्ति ॥

Wo seid ihr nun, und wann erreicht ihr euer Ziel, wie vom Himmel zur Erde? Wo seid ihr, wie Kühe, die dahineilen?

क्व॑ वः सु॒म्ना नव्यां॑सि॒ मरु॑तः॒ क्व॑ सुवि॒ता ।
क्वो॑ विश्वा॑नि॒ सौभ॑गा ॥

O Maruts, wo sind eure neuen Wohltaten? Wo ist eure Hilfe? Wo sind all die guten Glücksgaben?

यद्यू॒यं पृ॑श्निमातरो॒ मर्ता॑सः॒ स्यात॑न ।
स्तो॒ता वो॑ अ॒मृतः॑ स्यात् ॥

O Söhne der gesprenkelten Mütter, wenn ihr sterblich seid, so werde euer Preiser unsterblich!

मा वो॑ मृ॒गो न यव॑से जरि॒ता भू॒दजो॑ष्यः ।
प॒था य॒मस्य॑ गा॒दुप॑ ॥

Möge euer Sänger nicht vernachlässigt werden wie ein Hirsch um des Grases willen, noch dem Pfad Yamas nahekommen.

मो षु णः॒ परा॑परा॒ निरृ॑तिर्दु॒र्हणा॑ वधीत् ।
प॒दी॒ष्ट तृष्ण॑या स॒ह ॥

Fern und nah möge Nirṛti (das Verderben) uns nicht treffen, noch uns mit Durst niederstrecken.

स॒त्यं त्वे॒षा अम॑वन्तो॒ धन्व॑ञ्चि॒दा रु॒द्रिया॑सः ।
मिहं॑ कृण्वन्त्यवा॒ताम् ॥

Wahrhaftig machen die leuchtenden, ungebundenen Maruts, Rudras Söhne, auch über dem trockenen Land Nebel.

वा॒श्रेव॑ वि॒द्युन्मि॑माति व॒त्सं न मा॒ता सि॑षक्ति ।
यदे॑षां वृ॒ष्टिरस॑र्जि ॥

Wie die Kuh nach ihrem Kalb brüllt, so donnert der Blitz; wie die Mutter ihr Kalb umschlingt, so wenn ihr Regen losgelassen wird.

दिवा॑ चि॒त्तमः॑ कृण्वन्ति प॒र्जन्ये॑नोदवा॒हेन॑ ।
यत्पृ॑थि॒वीं व्यु॒न्दन्ति॑ ॥

Auch am Tag machen sie Finsternis, mit Parjanya und der wasserbringenden Wolke, wenn sie die Erde durchnässen.

अध॑ स्व॒नान्म॒रुतां॒ विश्व॒मा सद्म॒ पार्थि॑वम् ।
अरे॑जन्त॒ प्र मानु॑षाः ॥

Da zitterten vom Brausen der Maruts alle Menschen, und alle ihre irdischen Wohnstätten bebten.

मरु॑तो वीळुपा॒णिभि॑श्चि॒त्रा रोध॑स्वती॒रनु॑ ।
या॒तेमखि॑द्रयामभिः ॥

O Maruts, mit lanzentragenden Händen, ihr Leuchtenden, kommt die wolkenreichen Wege entlang mit euren unermüdlichen Rossen.

स्थि॒रा वः॑ सन्तु ने॒मयो॒ रथा॒ अश्वा॑स एषाम् ।
सुसं॑स्कृता अ॒भीश॑वः ॥

Mögen die Felgen eurer Wagenräder fest sein und ihre Rosse ebenso, wohlgefertigt, mit gut bereiteten Zügeln.

अच्छा॑ वदा॒ तना॑ गि॒रा ज॒रायै॒ ब्रह्म॑ण॒स्पति॑म् ।
अ॒ग्निं मि॒त्रं न द॑र्श॒तम् ॥

Sprich zu Agni, dem Herrn des heiligen Spruchs, mit lobendem Gesang für den alten Seher; sprich zu Agni, schön wie der Freund Mitra.

मि॒मी॒हि श्लोक॑मा॒स्ये॑ प॒र्जन्य॑ इव ततनः ।
गाय॑ गाय॒त्रमु॒क्थ्य॑म् ॥

Forme den Vers in deinem Mund und breite ihn aus, wie Parjanya den Regen ausbreitet; singe den Gāyatrī-Gesang, würdig zu rezitieren.

वन्द॑स्व॒ मारु॑तं ग॒णं त्वे॒षं प॑न॒स्युम॒र्किण॑म् ।
अ॒स्मे वृ॒द्धा अ॑सन्नि॒ह ॥

Preise die Schar der Maruts, wild, schnell und strahlend; mögen sie hier unter uns stark gewachsen sein.