ऋग्वेद · सूक्त 1.38

1.38.1

कद्ध॑ नू॒नं क॑धप्रियः पि॒ता पु॒त्रं न हस्त॑योः ।
द॒धि॒ध्वे वृ॑क्तबर्हिषः ॥

हे कधप्रिय, छिन्न बर्हिस् (दर्भ) धारण करणाऱ्या मरुतांनो! पिता जसा दोन हातांनी पुत्राला धरतो, तसे आता तुम्ही आम्हाला धरले आहे.

क्व॑ नू॒नं कद्वो॒ अर्थं॒ गन्ता॑ दि॒वो न पृ॑थि॒व्याः ।
क्व॑ वो॒ गावो॒ न र॑ण्यन्ति ॥

आता तुम्ही कुठे आहात, आणि आकाशातून पृथ्वीकडे येण्यासारखे तुम्ही आपल्या ध्येयाकडे कधी पोहोचाल? आनंदाने धावणाऱ्या गाईंसारखे तुम्ही कुठे आहात?

क्व॑ वः सु॒म्ना नव्यां॑सि॒ मरु॑तः॒ क्व॑ सुवि॒ता ।
क्वो॑ विश्वा॑नि॒ सौभ॑गा ॥

हे मरुतांनो, तुमची नवीन सुखे कुठे आहेत? तुमची मदत कुठे आहे? सर्व सौभाग्य कुठे आहे?

यद्यू॒यं पृ॑श्निमातरो॒ मर्ता॑सः॒ स्यात॑न ।
स्तो॒ता वो॑ अ॒मृतः॑ स्यात् ॥

हे चित्रित मातांच्या पुत्रांनो, तुम्ही मर्त्य असताना, तुमची स्तुती करणारा अमर होवो.

मा वो॑ मृ॒गो न यव॑से जरि॒ता भू॒दजो॑ष्यः ।
प॒था य॒मस्य॑ गा॒दुप॑ ॥

तुमचा गायक यमाच्या मार्गाने जाऊ नये; गवतासाठी हरिणासारखा तो दुर्लक्षित होऊ नये.

मो षु णः॒ परा॑परा॒ निरृ॑तिर्दु॒र्हणा॑ वधीत् ।
प॒दी॒ष्ट तृष्ण॑या स॒ह ॥

दूरून किंवा जवळून, निरृती (नाश) आम्हांस चांगले मारू नये; तहानेसह आम्हांस पाडू नये.

स॒त्यं त्वे॒षा अम॑वन्तो॒ धन्व॑ञ्चि॒दा रु॒द्रिया॑सः ।
मिहं॑ कृण्वन्त्यवा॒ताम् ॥

खरोखर तेजस्वी, अनिर्बंध मरुत् कोरड्या भूमीवरही धुके निर्माण करतात, रुद्राचे पुत्र.

वा॒श्रेव॑ वि॒द्युन्मि॑माति व॒त्सं न मा॒ता सि॑षक्ति ।
यदे॑षां वृ॒ष्टिरस॑र्जि ॥

वासरासाठी गाय हंबरते तसे वीज गर्जते; आई वासराला कवटाळते तसे, त्यांचा पाऊस सुटतो तेव्हा.

दिवा॑ चि॒त्तमः॑ कृण्वन्ति प॒र्जन्ये॑नोदवा॒हेन॑ ।
यत्पृ॑थि॒वीं व्यु॒न्दन्ति॑ ॥

दिवसाही ते अंधार निर्माण करतात; पर्जन्य आणि जलवाहक मेघासह; जेव्हा ते पृथ्वी भिजवतात.

अध॑ स्व॒नान्म॒रुतां॒ विश्व॒मा सद्म॒ पार्थि॑वम् ।
अरे॑जन्त॒ प्र मानु॑षाः ॥

तेव्हा मरुतांच्या गर्जनेने सर्व मानव थरथरले; पृथ्वीवरील त्यांची सर्व निवासस्थाने कंपित झाली.

मरु॑तो वीळुपा॒णिभि॑श्चि॒त्रा रोध॑स्वती॒रनु॑ ।
या॒तेमखि॑द्रयामभिः ॥

हे मरुतांनो, भाला धरलेल्या हातांनी, तेजस्वी, मेघसमृद्ध मार्गाने या, न थकणाऱ्या घोड्यांसह.

स्थि॒रा वः॑ सन्तु ने॒मयो॒ रथा॒ अश्वा॑स एषाम् ।
सुसं॑स्कृता अ॒भीश॑वः ॥

तुमच्या रथांची चाकांची कडी स्थिर असो; त्यांचे घोडेही स्थिर असोत; उत्तम तयार केलेल्या लगामांसह.

अच्छा॑ वदा॒ तना॑ गि॒रा ज॒रायै॒ ब्रह्म॑ण॒स्पति॑म् ।
अ॒ग्निं मि॒त्रं न द॑र्श॒तम् ॥

स्तुतीच्या शब्दांनी, जराकरिता, ब्रह्माचा स्वामी अग्नी याच्याशी बोल; मित्राप्रमाणे सुंदर अग्नीशी बोल.

मि॒मी॒हि श्लोक॑मा॒स्ये॑ प॒र्जन्य॑ इव ततनः ।
गाय॑ गाय॒त्रमु॒क्थ्य॑म् ॥

श्लोक मुखात रचा; पर्जन्य जसा पाऊस पसरवतो तसा पसरवा; उच्चारण्यायोग्य गायत्री गीत गा.

वन्द॑स्व॒ मारु॑तं ग॒णं त्वे॒षं प॑न॒स्युम॒र्किण॑म् ।
अ॒स्मे वृ॒द्धा अ॑सन्नि॒ह ॥

मरुतांच्या गणाची स्तुती कर; ते उग्र, वेगवान आणि तेजस्वी आहेत; ते इथे आमच्यात वृद्धिंगत होवोत.