ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.38
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.38.1
कद्ध॑ नू॒नं क॑धप्रियः पि॒ता पु॒त्रं न हस्त॑योः ।
द॒धि॒ध्वे वृ॑क्तबर्हिषः ॥
ହେ କଧପ୍ରିୟ, କଟା ବର୍ହିଃ କୁଶଧାରୀ ମରୁଦ୍ଗଣ! ପିତା ଯେପରି ଦୁଇ ହାତରେ ପୁତ୍ରକୁ ଧରନ୍ତି, ସେପରି ଏବେ ତୁମେ ଆମକୁ ଧରିଛ।
1.38.2
क्व॑ नू॒नं कद्वो॒ अर्थं॒ गन्ता॑ दि॒वो न पृ॑थि॒व्याः ।
क्व॑ वो॒ गावो॒ न र॑ण्यन्ति ॥
ବର୍ତ୍ତମାନ ତୁମେ କେଉଁଠି ଅଛ, ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀ ପରି ତୁମେ କେବେ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ପହଞ୍ଚିବ? ଆନନ୍ଦରେ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଗାଈ ପରି ତୁମେ କେଉଁଠି ଅଛ?
1.38.3
क्व॑ वः सु॒म्ना नव्यां॑सि॒ मरु॑तः॒ क्व॑ सुवि॒ता ।
क्वो॑ विश्वा॑नि॒ सौभ॑गा ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ତୁମର ନୂଆ ସୁଖ କେଉଁଠି? ତୁମର ସହାୟତା କେଉଁଠି? ସମସ୍ତ ସୌଭାଗ୍ୟ କେଉଁଠି?
1.38.4
यद्यू॒यं पृ॑श्निमातरो॒ मर्ता॑सः॒ स्यात॑न ।
स्तो॒ता वो॑ अ॒मृतः॑ स्यात् ॥
ହେ ଚିତ୍ରିତ ମାତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଗଣ, ତୁମେ ମର୍ତ୍ୟ ହେଲେ, ତୁମର ସ୍ତୋତା ଅମର ହେଉ।
1.38.5
मा वो॑ मृ॒गो न यव॑से जरि॒ता भू॒दजो॑ष्यः ।
प॒था य॒मस्य॑ गा॒दुप॑ ॥
ତୁମର ଗାୟକ ଯମର ପଥକୁ ନ ଯାଉ; ଘାସ ପାଇଁ ହରିଣ ପରି ସେ ଉପେକ୍ଷିତ ନ ହେଉ।
1.38.6
मो षु णः॒ परा॑परा॒ निरृ॑तिर्दु॒र्हणा॑ वधीत् ।
प॒दी॒ष्ट तृष्ण॑या स॒ह ॥
ଦୂରରୁ କି ନିକଟରୁ, ନିର୍ଋତି (ବିନାଶ) ଆମକୁ ଭଲ ରୂପେ ନ ମାରୁ; ତୃଷ୍ଣା ସହିତ ଆମକୁ ନ ପକାଉ।
1.38.7
स॒त्यं त्वे॒षा अम॑वन्तो॒ धन्व॑ञ्चि॒दा रु॒द्रिया॑सः ।
मिहं॑ कृण्वन्त्यवा॒ताम् ॥
ସତ୍ୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଅବାଧ ମରୁତମାନେ ଶୁଷ୍କ ଭୂମିରେ ମଧ୍ୟ କୁହୁଡ଼ି ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ।
1.38.8
वा॒श्रेव॑ वि॒द्युन्मि॑माति व॒त्सं न मा॒ता सि॑षक्ति ।
यदे॑षां वृ॒ष्टिरस॑र्जि ॥
ବାଛୁରି ପାଇଁ ଗାଈ ଡାକିବା ପରି ବିଜୁଳି ଗର୍ଜେ; ମାତା ବାଛୁରିକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବା ପରି, ସେମାନଙ୍କ ବର୍ଷା ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
1.38.9
दिवा॑ चि॒त्तमः॑ कृण्वन्ति प॒र्जन्ये॑नोदवा॒हेन॑ ।
यत्पृ॑थि॒वीं व्यु॒न्दन्ति॑ ॥
ଦିନରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାର ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି; ପର୍ଜନ୍ୟ ଓ ଜଳବାହୀ ମେଘ ସହିତ; ସେମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ଭିଜାଇବା ସମୟରେ।
1.38.10
अध॑ स्व॒नान्म॒रुतां॒ विश्व॒मा सद्म॒ पार्थि॑वम् ।
अरे॑जन्त॒ प्र मानु॑षाः ॥
ତା'ପରେ ମରୁତମାନଙ୍କ ଗର୍ଜନରେ ସମସ୍ତ ମାନବ କମ୍ପିତ ହେଲେ; ପୃଥିବୀର ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ବାସସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିଲା।
1.38.11
मरु॑तो वीळुपा॒णिभि॑श्चि॒त्रा रोध॑स्वती॒रनु॑ ।
या॒तेमखि॑द्रयामभिः ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ବର୍ଚ୍ଛା ଧରିଥିବା ହସ୍ତରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମେଘସମୃଦ୍ଧ ପଥରେ ଆସନ୍ତୁ, ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କ ସହିତ।
1.38.12
स्थि॒रा वः॑ सन्तु ने॒मयो॒ रथा॒ अश्वा॑स एषाम् ।
सुसं॑स्कृता अ॒भीश॑वः ॥
ଆପଣଙ୍କ ରଥର ଚକ ଧାରା ସ୍ଥିର ହେଉ; ସେମାନଙ୍କ ଅଶ୍ୱମାନେ ମଧ୍ୟ; ସୁସଜ୍ଜିତ ଲଗାମ ସହିତ।
1.38.13
अच्छा॑ वदा॒ तना॑ गि॒रा ज॒रायै॒ ब्रह्म॑ण॒स्पति॑म् ।
अ॒ग्निं मि॒त्रं न द॑र्श॒तम् ॥
ସ୍ତୁତିର ବାଣୀରେ, ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ପାଇଁ, ବ୍ରହ୍ମର ପ୍ରଭୁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କୁହ; ମିତ୍ରଙ୍କ ପରି ସୁନ୍ଦର ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କୁହ।
1.38.14
मि॒मी॒हि श्लोक॑मा॒स्ये॑ प॒र्जन्य॑ इव ततनः ।
गाय॑ गाय॒त्रमु॒क्थ्य॑म् ॥
ଶ୍ଲୋକକୁ ମୁଖରେ ଗଢ଼; ପର୍ଜନ୍ୟ ଯେପରି ବର୍ଷା ବିସ୍ତାର କରେ ସେପରି ବିସ୍ତାର କର; ଉଚ୍ଚାରଣଯୋଗ୍ୟ ଗାୟତ୍ରୀ ଗୀତ ଗାଅ।
1.38.15
वन्द॑स्व॒ मारु॑तं ग॒णं त्वे॒षं प॑न॒स्युम॒र्किण॑म् ।
अ॒स्मे वृ॒द्धा अ॑सन्नि॒ह ॥
ମରୁତ୍ଗଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର; ସେମାନେ ଉଗ୍ର, ବେଗବାନ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ସେମାନେ ଏଠାରେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧିପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତୁ।