ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 2.34
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.34.1
धा॒रा॒व॒रा म॒रुतो॑ धृ॒ष्ण्वो॑जसो मृ॒गा न भी॒मास्तवि॑षीभिर॒र्चिनः॑ ।
अ॒ग्नयो॒ न शु॑शुचा॒ना ऋ॑जी॒षिणो॒ भृमिं॒ धम॑न्तो॒ अप॒ गा अ॑वृण्वत ॥
ଧାରାରେ ବହୁଥିବା ମରୁତ୍ମାନେ, ଯାହାଙ୍କର ବଳ ଦୃଢ଼; ମୃଗ ପରି ଭୟଙ୍କର, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ବେଗରେ ଧାଇଁ, ପୃଥିବୀକୁ ଫୁଙ୍କି, ଗାଈମାନଙ୍କୁ ଖୋଲିଦେଲେ।
2.34.2
द्यावो॒ न स्तृभि॑श्चितयन्त खा॒दिनो॒ व्य॑भ्रिया॒ न द्यु॑तयन्त वृ॒ष्टयः॑ ।
रु॒द्रो यद्वो॑ मरुतो रुक्मवक्षसो॒ वृषाज॑नि॒ पृश्न्याः॑ शु॒क्र ऊध॑नि ॥
ଆକାଶ ତାରାରେ ଝଲସେ ପରି, ସେମାନେ ବିଜୁଳିରେ ପ୍ରକାଶନ୍ତି; ମେଘ ପରି ବର୍ଷା ଚମକେ। ହେ ସୁବର୍ଣ୍ଣବକ୍ଷ ମରୁତ୍ମାନେ, ତୁମର ରୁଦ୍ର ନାମକ ବୃଷ, ପୃଶ୍ନି ଗାଈର ଓଳାନରେ ଶୁଭ୍ର ହୋଇ ଜନ୍ମିଲେ ଯେବେ।
2.34.3
उ॒क्षन्ते॒ अश्वाँ॒ अत्याँ॑ इवा॒जिषु॑ न॒दस्य॒ कर्णै॑स्तुरयन्त आ॒शुभिः॑ ।
हिर॑ण्यशिप्रा मरुतो॒ दवि॑ध्वतः पृ॒क्षं या॑थ॒ पृष॑तीभिः समन्यवः ॥
ସେମାନେ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ଯୋଡ଼ନ୍ତି, ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ପରି; ଗର୍ଜନକାରୀର କାନରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତି। ହେ ସୁବର୍ଣ୍ଣଭାଲାଧାରୀ ମରୁତ୍ମାନେ, କମ୍ପାଇ ପଥରେ ଯାଆନ୍ତି, ଚିତ୍ରିତ ଗାଈମାନଙ୍କ ସହ, ହେ ସମାନମନା।
2.34.4
पृ॒क्षे ता विश्वा॒ भुव॑ना ववक्षिरे मि॒त्राय॑ वा॒ सद॒मा जी॒रदा॑नवः ।
पृष॑दश्वासो अनव॒भ्ररा॑धस ऋजि॒प्यासो॒ न व॒युने॑षु धू॒र्षदः॑ ॥
ସେହି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଚିତ୍ରିତ ମରୁତ୍ମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ମିତ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, କିମ୍ବା ସଦା; ସେମାନେ ପୁରାତନ ଦାନର ଅଧିକାରୀ। ଚିତ୍ରିତ ଘୋଡ଼ାବିଶିଷ୍ଟ, ଅକ୍ଷୟ ଧନର ଅଧିକାରୀ ମରୁତ୍ମାନେ, ଧନ ଆଣନ୍ତି, ବୟୁନ ଯଜ୍ଞରେ ଜୂଆ ଖୁଣ୍ଟରେ ବସିଥିବା।
2.34.5
इन्ध॑न्वभिर्धे॒नुभी॑ र॒प्शदू॑धभिरध्व॒स्मभिः॑ प॒थिभि॑र्भ्राजदृष्टयः ।
आ हं॒सासो॒ न स्वस॑राणि गन्तन॒ मधो॒र्मदा॑य मरुतः समन्यवः ॥
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂତା ବିଶିଷ୍ଟ, ଦୁଗ୍ଧଦାୟୀ ଗାଈମାନଙ୍କ ସହ, ପବନ ପଥରେ, ପଥରେ ପଥରେ, ହେ ଦୀପ୍ତମୁଖମାନେ! ହଂସ ପରି ଭଉଣୀମାନଙ୍କ ଘରକୁ ଆସ; ମଧୁର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଆସ, ହେ ମରୁତ୍ମାନେ, ହେ ସମାନମନା।
2.34.6
आ नो॒ ब्रह्मा॑णि मरुतः समन्यवो न॒रां न शंसः॒ सव॑नानि गन्तन ।
अश्वा॑मिव पिप्यत धे॒नुमूध॑नि॒ कर्ता॒ धियं॑ जरि॒त्रे वाज॑पेशसम् ॥
ଆମ ପାଖକୁ, ହେ ମରୁତ୍ମାନେ, ହେ ସମାନମନା, ପ୍ରାର୍ଥନା ନିକଟକୁ ଆସ; ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ସ୍ତୁତି ପରି, ଯଜ୍ଞ ନିକଟକୁ ଆସ। ଘୋଡ଼ୀ ପରି ପାନ କର, ଓଳାନରେ ଗାଈକୁ ଉପଭୋଗ କର; ଗାୟକ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା ରଚ, ବଳ ଓ ଅନ୍ନ ଦେଉଥିବା ସ୍ତୋତ୍ର ରଚ।
2.34.7
तं नो॑ दात मरुतो वा॒जिनं॒ रथ॑ आपा॒नं ब्रह्म॑ चि॒तय॑द्दि॒वेदि॑वे ।
इषं॑ स्तो॒तृभ्यो॑ वृ॒जने॑षु का॒रवे॑ स॒निं मे॒धामरि॑ष्टं दु॒ष्टरं॒ सहः॑ ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ରଥରେ ଦ୍ରୁତଗାମୀ ଅଶ୍ୱ ସହିତ ଆମକୁ ସେହି ପାନୀୟ ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା ଦିଅନ୍ତୁ, ଯାହା ଦିନକୁ ଦିନ ଜାଗରଣ ଆଣେ। ସ୍ତୋତାମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ନ ଦିଅନ୍ତୁ; ସଂଗ୍ରାମରେ କବିଙ୍କୁ ଧନ, ଅକ୍ଷୟ ବୁଦ୍ଧି ଓ ଅଜେୟ ବଳ ଦିଅନ୍ତୁ।
2.34.8
यद्यु॒ञ्जते॑ म॒रुतो॑ रु॒क्मव॑क्ष॒सोऽश्वा॒न्रथे॑षु॒ भग॒ आ सु॒दान॑वः ।
धे॒नुर्न शिश्वे॒ स्वस॑रेषु पिन्वते॒ जना॑य रा॒तह॑विषे म॒हीमिष॑म् ॥
ମରୁତଗଣ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କାରରେ ସଜ୍ଜିତ ବକ୍ଷରେ ରଥରେ ଅଶ୍ୱ ଯୋଡ଼ିଲେ, ସେମାନେ ଦାତା ରୂପେ, ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ବାଛୁରୀ ପ୍ରତି ଗାଈ ପରି ସ୍ରୋତରେ ଉଛୁଳନ୍ତି; ଆହୁତିଦାତାଙ୍କୁ ମହତ୍ ଅନ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି।
2.34.9
यो नो॑ मरुतो वृ॒कता॑ति॒ मर्त्यो॑ रि॒पुर्द॒धे व॑सवो॒ रक्ष॑ता रि॒षः ।
व॒र्तय॑त॒ तपु॑षा च॒क्रिया॒भि तमव॑ रुद्रा अ॒शसो॑ हन्तना॒ वधः॑ ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ଯେଉଁ ମର୍ତ୍ୟ ଶତ୍ରୁ ଆମ ପାଇଁ ବାଘ-ପଥରେ ଫାନ୍ଦ ପାତେ, ହେ ବସୁଗଣ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ ଏବଂ ତାକୁ କ୍ଷତିକାରକ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ନିବୃତ୍ତ କରନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କର ତପ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ତାକୁ ପଛକୁ ଫେରାନ୍ତୁ; ହେ ରୁଦ୍ରଗଣ, ଅକ୍ଳାନ୍ତ ହାତରେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରହାର କରନ୍ତୁ।
2.34.10
चि॒त्रं तद्वो॑ मरुतो॒ याम॑ चेकिते॒ पृश्न्या॒ यदूध॒रप्या॒पयो॑ दु॒हुः ।
यद्वा॑ नि॒दे नव॑मानस्य रुद्रियास्त्रि॒तं जरा॑य जुर॒ताम॑दाभ्याः ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ଆପଣଙ୍କର ସେହି ଗତି ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗେ, ଯେତେବେଳେ ଚିତ୍ରିତ ଗାଈର ଓଳାରୁ ମଧ୍ୟ ଜଳବିନ୍ଦୁ ଦୁହାଯାଏ। କିମ୍ବା ହେ ରୁଦ୍ରୀୟଗଣ, ନିମ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ନ ନଇଥିବା ଲୋକ ନିକଟରେ ଥିବାବେଳେ, ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ପାଇଁ ଅଜେୟମାନେ ତ୍ରିତଙ୍କୁ କ୍ଷୟ କରନ୍ତୁ।
2.34.11
तान्वो॑ म॒हो म॒रुत॑ एव॒याव्नो॒ विष्णो॑रे॒षस्य॑ प्रभृ॒थे ह॑वामहे ।
हिर॑ण्यवर्णान्ककु॒हान्य॒तस्रु॑चो ब्रह्म॒ण्यन्तः॒ शंस्यं॒ राध॑ ईमहे ॥
ହେ ମହାନ ମରୁତଗଣ, ଇଚ୍ଛାରେ ଆସୁଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଥମ ଆହୁତିରେ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରୁ। ସୁବର୍ଣ୍ଣବର୍ଣ୍ଣ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ସ୍ରୁକ୍ ଉତ୍ତୋଳନକାରୀ, ବ୍ରହ୍ମମନ୍ତ୍ରଯୁକ୍ତ ଆମେ ପ୍ରଶଂସନୀୟ ଧନ ଯାଚନା କରୁ।
2.34.12
ते दश॑ग्वाः प्रथ॒मा य॒ज्ञमू॑हिरे॒ ते नो॑ हिन्वन्तू॒षसो॒ व्यु॑ष्टिषु ।
उ॒षा न रा॒मीर॑रु॒णैरपो॑र्णुते म॒हो ज्योति॑षा शुच॒ता गोअ॑र्णसा ॥
ଦଶ ଗାଈର ଧନଯୁକ୍ତ ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ଯଜ୍ଞ ଆଣିଛନ୍ତି; ଆଲୋକ ବିସ୍ତାରର ଉଷାକାଳରେ ସେମାନେ ଆମକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ। ଉଷା ଯେପରି ସୁନ୍ଦର ରକ୍ତିମ କିରଣରେ ନିଜକୁ ପ୍ରକଟ କରେ, ସେହିପରି ସେମାନେ ମହାନ ଓ ଶୁଭ୍ର ଗୋଜ୍ୟୋତିରେ ନିଜକୁ ପ୍ରକଟ କରନ୍ତି।
2.34.13
ते क्षो॒णीभि॑ररु॒णेभि॒र्नाञ्जिभिः॑ रु॒द्रा ऋ॒तस्य॒ सद॑नेषु वावृधुः ।
नि॒मेघ॑माना॒ अत्ये॑न॒ पाज॑सा सुश्च॒न्द्रं वर्णं॑ दधिरे सु॒पेश॑सम् ॥
ସେହି ରୁଦ୍ରମାନେ, ପୃଥିବୀ ଓ ଲାଲ ଅଞ୍ଜିମାନଙ୍କ ସହିତ, ଋତର ନିବାସରେ ବଢ଼ିଲେ। ବେଗବାନ ବଳରେ ସିଞ୍ଚନ କରି ସେମାନେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ସୁନ୍ଦର ବର୍ଣ୍ଣ ଧାରଣ କଲେ।
2.34.14
ताँ इ॑या॒नो महि॒ वरू॑थमू॒तय॒ उप॒ घेदे॒ना नम॑सा गृणीमसि ।
त्रि॒तो न यान्पञ्च॒ होतॄ॑न॒भिष्ट॑य आव॒वर्त॒दव॑राञ्च॒क्रियाव॑से ॥
ମହାନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆସୁଥିବା ସେମାନଙ୍କୁ ଆମେ ନମସ୍କାର ସହିତ ସ୍ତୁତି କରୁ। ତ୍ରିତ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଯେଉଁ ପାଞ୍ଚ ହୋତାଙ୍କୁ ଚକ୍ରରୁ ତଳକୁ ଓହ୍ଲାଇଥିଲେ, ସେହିପରି ସେମାନେ ଆମ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ତଳକୁ ଫେରନ୍ତୁ।
2.34.15
यया॑ र॒ध्रं पा॒रय॒थात्यंहो॒ यया॑ नि॒दो मु॒ञ्चथ॑ वन्दि॒तार॑म् ।
अ॒र्वाची॒ सा म॑रुतो॒ या व॑ ऊ॒तिरो षु वा॒श्रेव॑ सुम॒तिर्जि॑गातु ॥
ଯେଉଁ ରକ୍ଷାରେ ଆପଣମାନେ ଗର୍ତ୍ତ ପାର କରାନ୍ତି, ପାପ ପାର କରାନ୍ତି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଗାୟକଙ୍କୁ ନିନ୍ଦାରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି — ହେ ମରୁତଗଣ, ଆପଣଙ୍କର ସେହି ରକ୍ଷା ଆମ ଆଡ଼କୁ ଆସୁ; ସୁମତି ଇଚ୍ଛା ପରି ଭଲରେ ଆସୁ।