Ṛgveda · Sūkta 3.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.30.1
इ॒च्छन्ति॑ त्वा सो॒म्यासः॒ सखा॑यः सु॒न्वन्ति॒ सोमं॒ दध॑ति॒ प्रयां॑सि ।
तिति॑क्षन्ते अ॒भिश॑स्तिं॒ जना॑ना॒मिन्द्र॒ त्वदा कश्च॒न हि प्र॑के॒तः ॥
Die Freunde, die den Soma pressen, begehren dich; sie pressen Soma und setzen die Opfergaben hin. Sie ertragen den Tadel der Menschen, denn, o Indra, niemand ist weiser als du.
3.30.2
न ते॑ दू॒रे प॑र॒मा चि॒द्रजां॑सि॒ आ तु प्र या॑हि हरिवो॒ हरि॑भ्याम् ।
स्थि॒राय॒ वृष्णे॒ सव॑ना कृ॒तेमा यु॒क्ता ग्रावा॑णः समिधा॒ने अ॒ग्नौ ॥
Auch die höchsten Welten sind nicht fern von dir. O Herr der falben Rosse, komm hierher mit deinen zwei falben Rossen. Für den festen Stier sind die Pressungen bereitet; die Presssteine sind im entzündeten Feuer angespannt.
3.30.3
इन्द्रः॑ सु॒शिप्रो॑ म॒घवा॒ तरु॑त्रो म॒हाव्रा॑तस्तुविकू॒र्मिर्ऋघा॑वान् ।
यदु॒ग्रो धा बा॑धि॒तो मर्त्ये॑षु॒ क्व॑ त्या ते॑ वृषभ वी॒र्या॑णि ॥
Indra ist kundig in guten Werken, freigebig, schnell im Helfen, mächtig in großen und vielen Taten. Wenn du, der Wilde, die Unterdrücker unter den Sterblichen niederwirfst, wo, o Stier, sind deine heldenhaften Kräfte?
3.30.4
त्वं हि ष्मा॑ च्या॒वय॒न्नच्यु॑तानि॒ एको॑ वृ॒त्रा चर॑सि॒ जिघ्न॑मानः ।
तव॒ द्यावा॑पृथि॒वी पर्व॑ता॒सोऽनु॑ व्र॒ताय॒ निमि॑तेव तस्थुः ॥
Du erschütterst ja selbst das Unerschütterliche; allein ziehst du umher und schlägst die Vṛtras. Nach deiner Ordnung standen Himmel und Erde und die Berge fest, wie gebannt.
3.30.5
उ॒ताभ॑ये पुरुहूत॒ श्रवो॑भि॒रेको॑ दृ॒ळ्हम॑वदो वृत्र॒हा सन् ।
इ॒मे चि॑दिन्द्र॒ रोद॑सी अपा॒रे यत्सं॑गृ॒भ्णा म॑घवन्का॒शिरित्ते॑ ॥
Und du, o vielgerufener Indra, allein bist du durch deinen Ruhm fest; als Vṛtra-Erschlager hast du alle furchtlos erklärt. Diese beiden Welten, grenzenlos, wenn du sie zusammenhältst, o Freigebiger, sind dein, die leuchtenden.
3.30.6
प्र सू त॑ इन्द्र प्र॒वता॒ हरि॑भ्यां॒ प्र ते॒ वज्रः॑ प्रमृ॒णन्ने॑तु॒ शत्रू॑न् ।
ज॒हि प्र॑ती॒चो अ॑नू॒चः परा॑चो॒ विश्वं॑ स॒त्यं कृ॑णुहि वि॒ष्टम॑स्तु ॥
Vorwärts, o Indra, mit dem Wind, mögen deine beiden falben Rosse eilen; mögen dein Donnerkeil die Feinde zermalmend vorstürmen. Schlage nieder, die auf dich zukommen, die Feindseligen, die Fernen; mach alles wahr, es sei gegründet.
3.30.7
यस्मै॒ धायु॒रद॑धा॒ मर्त्या॒याभ॑क्तं चिद्भजते गे॒ह्यं॑ सः ।
भ॒द्रा त॑ इन्द्र सुम॒तिर्घृ॒ताची॑ स॒हस्र॑दाना पुरुहूत रा॒तिः ॥
Indra, dem Sterblichen, dem du Reichtum gewährt hast, fällt auch der ungeteilte Anteil des Hauses zu. O vielgerufener, deine Gunst ist heilbringend, von Schmalz triefend, und deine Gabe ist tausendfach.
3.30.8
स॒हदा॑नुं पुरुहूत क्षि॒यन्त॑मह॒स्तमि॑न्द्र॒ सं पि॑ण॒क्कुणा॑रुम् ।
अ॒भि वृ॒त्रं वर्ध॑मानं॒ पिया॑रुम॒पाद॑मिन्द्र त॒वसा॑ जघन्थ ॥
O Indra, vielgerufener, zermalme den Tausendgeber, den Schwindenden, den Handlosen, den Krummen. O Indra, mit deiner Kraft hast du den wachsenden Vṛtra erschlagen, den Feisten, den Fußlosen.
3.30.9
नि सा॑म॒नामि॑षि॒रामि॑न्द्र॒ भूमिं॑ म॒हीम॑पा॒रां सद॑ने ससत्थ ।
अस्त॑भ्ना॒द्द्यां वृ॑ष॒भो अ॒न्तरि॑क्ष॒मर्ष॒न्त्वाप॒स्त्वये॒ह प्रसू॑ताः ॥
Indra, du hast die weite, grenzenlose Erde, die Trägerin des Liedes und Geberin der Bewegung, fest auf ihren Sitz gestellt. Wie ein Stier hast du den Himmel und den Luftraum gestützt; mögen die von dir gesandten Wasser hier fließen.
3.30.10
अ॒ला॒तृ॒णो व॒ल इ॑न्द्र व्र॒जो गोः पु॒रा हन्तो॒र्भय॑मानो॒ व्या॑र ।
सु॒गान्प॒थो अ॑कृणोन्नि॒रजे॒ गाः प्राव॒न्वाणीः॑ पुरुहू॒तं धम॑न्तीः ॥
Indra, der starke, grasfreie Pferch der Kühe öffnete sich vor dir, aus Furcht vor dem Schlachten. Du machtest bequeme Wege und führtest die Kühe aus der Höhle; und die sprechenden Stimmen erklangen für dich, den vielgerufenen.
3.30.11
एको॒ द्वे वसु॑मती समी॒ची इन्द्र॒ आ प॑प्रौ पृथि॒वीमु॒त द्याम् ।
उ॒तान्तरि॑क्षाद॒भि नः॑ समी॒क इ॒षो र॒थीः स॒युजः॑ शूर॒ वाजा॑न् ॥
Allein hat Indra die beiden reichen und vereinten, Erde und Himmel, gefüllt. Und aus dem Luftraum bringe uns im Kampf, o Held, Nahrung und Kraft, angeschirrt an den Wagenlenker.
3.30.12
दिशः॒ सूर्यो॒ न मि॑नाति॒ प्रदि॑ष्टा दि॒वेदि॑वे॒ हर्य॑श्वप्रसूताः ।
सं यदान॒ळध्व॑न॒ आदिदश्वै॑र्वि॒मोच॑नं कृणुते॒ तत्त्व॑स्य ॥
Die Sonne zerstört nicht täglich die zugewiesenen Gegenden, wenn sie, von braunen Rossen getrieben, die Pfade zieht. Dann vollzieht sie zusammen mit den Rossen das Ausspannen; das ist ihr Werk.
3.30.13
दिदृ॑क्षन्त उ॒षसो॒ याम॑न्न॒क्तोर्वि॒वस्व॑त्या॒ महि॑ चि॒त्रमनी॑कम् ।
विश्वे॑ जानन्ति महि॒ना यदागा॒दिन्द्र॑स्य॒ कर्म॒ सुकृ॑ता पु॒रूणि॑ ॥
Die Uṣas, Tochter des Vivasvat, erscheinen auf dem Weg der Nacht, groß und strahlend in ihrer Gestalt. Durch Indras Größe erkennen alle, dass seine vielen guten Taten gekommen sind.
3.30.14
महि॒ ज्योति॒र्निहि॑तं व॒क्षणा॑सु आ॒मा प॒क्वं च॑रति॒ बिभ्र॑ती॒ गौः ।
विश्वं॒ स्वाद्म॒ सम्भृ॑तमु॒स्रिया॑यां॒ यत्सी॒मिन्द्रो॒ अद॑धा॒द्भोज॑नाय ॥
Das große Licht, das in die Öffnungen der Kuh gelegt ist, bewegt sich und trägt Rohes und Gekochtes. Als Indra es zur Nahrung dorthin legte, wurde alle süße Nahrung in der milchgebenden Kuh gesammelt.
3.30.15
इन्द्र॒ दृह्य॑ यामको॒शा अ॑भूवन्य॒ज्ञाय॑ शिक्ष गृण॒ते सखि॑भ्यः ।
दु॒र्मा॒यवो॑ दु॒रेवा॒ मर्त्या॑सो निष॒ङ्गिणो॑ रि॒पवो॒ हन्त्वा॑सः ॥
O Indra, sei fest. Unterweise für das Opfer, für den Preisenden und die Gefährten. Erschlage die übelgesinnten, übeltuenden Sterblichen, die köchertragenden Feinde, die Mörder.
3.30.16
सं घोषः॑ शृण्वेऽव॒मैर॒मित्रै॑र्ज॒ही न्ये॑ष्व॒शनिं॒ तपि॑ष्ठाम् ।
वृ॒श्चेम॒धस्ता॒द्वि रु॑जा॒ सह॑स्व ज॒हि रक्षो॑ मघवन्र॒न्धय॑स्व ॥
Ein Getöse ist gemeinsam zu hören. Schlag die Niedrigen und Feinde nieder; schleudere den brennenden Donnerkeil auf sie. Schneide, zerbrich von unten, siege; erschlage den Dämon, o freigebiger Indra, und zwing ihn zur Unterwerfung.
3.30.17
उद्वृ॑ह॒ रक्षः॑ स॒हमू॑लमिन्द्र वृ॒श्चा मध्यं॒ प्रत्यग्रं॑ शृणीहि ।
आ कीव॑तः सल॒लूकं॑ चकर्थ ब्रह्म॒द्विषे॒ तपु॑षिं हे॒तिम॑स्य ॥
O Indra, reiß den Dämon mit der Wurzel aus; schneide seine Mitte ab, zermalme seine Spitze. Du hast den Kīvat und den Salaluka vernichtet; schleudere seine brennende Waffe gegen den, der das heilige Wort hasst.
3.30.18
स्व॒स्तये॑ वा॒जिभि॑श्च प्रणेतः॒ सं यन्म॒हीरिष॑ आ॒सत्सि॑ पू॒र्वीः ।
रा॒यो व॒न्तारो॑ बृह॒तः स्या॑मा॒स्मे अ॑स्तु॒ भग॑ इन्द्र प्र॒जावा॑न् ॥
Zum Wohl, o Anführer, komm mit den siegreichen Kräften; wenn du dich zu den großen, reichlichen Speisen setzt, mögen wir Schenker von Reichtum sein. Möge uns Glück zuteil werden, o Indra, reich an Nachkommen.
3.30.19
आ नो॑ भर॒ भग॑मिन्द्र द्यु॒मन्तं॒ नि ते॑ दे॒ष्णस्य॑ धीमहि प्ररे॒के ।
ऊ॒र्व इ॑व पप्रथे॒ कामो॑ अ॒स्मे तमा पृ॑ण वसुपते॒ वसू॑नाम् ॥
Bring uns einen strahlenden Anteil, o Indra; mögen wir deine Gabe im fernen Ort halten. Wie eine weite Ausdehnung sich ausbreitet, so breite sich dein Verlangen in uns aus; o Herr der Schätze, erfülle es.
3.30.20
इ॒मं कामं॑ मन्दया॒ गोभि॒रश्वै॑श्च॒न्द्रव॑ता॒ राध॑सा प॒प्रथ॑श्च ।
स्व॒र्यवो॑ म॒तिभि॒स्तुभ्यं॒ विप्रा॒ इन्द्रा॑य॒ वाहः॑ कुशि॒कासो॑ अक्रन् ॥
Erfreue dieses Verlangen mit Rindern, mit Pferden und mit strahlendem Reichtum, und breite es auch aus. Für dich, o Indra, haben die inspirierten Seher und die Kuśikas mit ihren Gedanken dieses Lied gedichtet, das das Licht der Sonne sucht.
3.30.21
आ नो॑ गो॒त्रा द॑र्दृहि गोपते॒ गाः सम॒स्मभ्यं॑ स॒नयो॑ यन्तु॒ वाजाः॑ ।
दि॒वक्षा॑ असि वृषभ स॒त्यशु॑ष्मो अ॒स्मभ्यं॒ सु म॑घवन्बोधि गो॒दाः ॥
Stärke hier unsere Geschlechter, o Herr der Rinder; mögen Kühe und Belohnungen zusammen zu uns kommen. Du bist weitsichtig, o Stier, von wahrer Kraft; sei gut zu uns, o Freigebiger, Geber der Kühe.
3.30.22
शु॒नं हु॑वेम म॒घवा॑न॒मिन्द्र॑म॒स्मिन्भरे॒ नृत॑मं॒ वाज॑सातौ ।
शृ॒ण्वन्त॑मु॒ग्रमू॒तये॑ स॒मत्सु॒ घ्नन्तं॑ वृ॒त्राणि॑ सं॒जितं॒ धना॑नाम् ॥
Lasst uns den freigebigen Indra für das Glück anrufen; in diesem Wettstreit, im Ringen um Preise, ist er der mannhafteste. Ihn, der in Schlachten auf Schutz hört, der grimmig ist und Schätze gewinnt, den Erschlager der Hindernisse.