ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 4.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.16.1
आ स॒त्यो या॑तु म॒घवाँ॑ ऋजी॒षी द्रव॑न्त्वस्य॒ हर॑य॒ उप॑ नः ।
तस्मा॒ इदन्धः॑ सुषुमा सु॒दक्ष॑मि॒हाभि॑पि॒त्वं क॑रते गृणा॒नः ॥
ସତ୍ୟବାନ, ଦାନଶୀଳ, ଉତ୍ସାହୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ; ତାଙ୍କର ପିଙ୍ଗଳ ଅଶ୍ୱମାନେ ଆମ ନିକଟକୁ ଧାଇଁ ଆସନ୍ତୁ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆମେ ଉତ୍ତମ ସୋମ ନିଷ୍କାସନ କରିଛୁ; ସ୍ତୁତ ହୋଇ ସେ ଏଠାରେ ଆମ ସମୀପକୁ ଆସନ୍ତୁ।
4.16.2
अव॑ स्य शू॒राध्व॑नो॒ नान्ते॑ अ॒स्मिन्नो॑ अ॒द्य सव॑ने म॒न्दध्यै॑ ।
शंसा॑त्यु॒क्थमु॒शने॑व वे॒धाश्चि॑कि॒तुषे॑ असु॒र्या॑य॒ मन्म॑ ॥
ହେ ବୀର, ପଥର ଶେଷରେ ଓହ୍ଲାଇ ଆସ; ଆଜି ଏ ସବନରେ ଆମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିବାକୁ। ଉଶନାଙ୍କ ପରି ଜ୍ଞାନୀ କବି, ସେହି ବିବେକୀ, ଅସୁର-ଶକ୍ତିଧରଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ତୋତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତୁ।
4.16.3
क॒विर्न नि॒ण्यं वि॒दथा॑नि॒ साध॒न्वृषा॒ यत्सेकं॑ विपिपा॒नो अर्चा॑त् ।
दि॒व इ॒त्था जी॑जनत्स॒प्त का॒रूनह्ना॑ चिच्चक्रुर्व॒युना॑ गृ॒णन्तः॑ ॥
କବିଙ୍କ ପରି ସେ ପ୍ରଶଂସନୀୟ ଯଜ୍ଞକର୍ମ ସାଧନ କଲେ, ଷଣ୍ଢ ପରି ସୋମ ପାନ କରି ସେ ସ୍ତୁତି କଲାବେଳେ। ଏହିପରି ସ୍ୱର୍ଗରୁ ସେ ସାତ ଶିଳ୍ପୀ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଦିନରେ ମଧ୍ୟ ସ୍ତୁତି କରି ସେମାନେ ନିପୁଣ କର୍ମ କଲେ।
4.16.4
स्व॑र्यद्वेदि॑ सु॒दृशी॑कम॒र्कैर्महि॒ ज्योती॑ रुरुचु॒र्यद्ध॒ वस्तोः॑ ।
अ॒न्धा तमां॑सि॒ दुधि॑ता वि॒चक्षे॒ नृभ्य॑श्चकार॒ नृत॑मो अ॒भिष्टौ॑ ॥
ସେ ଆକାଶ-ଆଲୋକକୁ ସୁନ୍ଦର ଦୃଶ୍ୟରୂପେ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ସ୍ତୁତିରେ ମହାନ ଜ୍ୟୋତି ଚମକାଇଲେ—ବାସସ୍ଥାନ (ଉଷା)ର ଅନ୍ଧକାରକୁ କ୍ଷୀରଦାୟୀ କିରଣ ଦୃଶ୍ୟ କଲା—ସେତେବେଳେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନେତା ଆହ୍ୱାନରେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା କଲେ।
4.16.5
व॒व॒क्ष इन्द्रो॒ अमि॑तमृजी॒षी उ॒भे आ प॑प्रौ॒ रोद॑सी महि॒त्वा ।
अत॑श्चिदस्य महि॒मा वि रे॑चि अ॒भि यो विश्वा॒ भुव॑ना ब॒भूव॑ ॥
ଇନ୍ଦ୍ର ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ; ନିଜ ମହିମାରେ ସେ ଦୁଇ ଲୋକ (ଦ୍ୟାବା-ପୃଥିବୀ) ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ସେଥିପାଇଁ ତାଙ୍କ ମହିମା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା—ଯେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଉପରେ ଆଧିପତ୍ୟ ପାଇଲେ, ସେ ହିଁ।
4.16.6
विश्वा॑नि श॒क्रो नर्या॑णि वि॒द्वान॒पो रि॑रेच॒ सखि॑भि॒र्निका॑मैः ।
अश्मा॑नं चि॒द्ये बि॑भि॒दुर्वचो॑भिर्व्र॒जं गोम॑न्तमु॒शिजो॒ वि व॑व्रुः ॥
ସମସ୍ତ ବୀରକର୍ମ ଜାଣୁଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ସାଥୀ ଓ ପ୍ରସ୍ତୁତ ସହାୟକଙ୍କ ସହିତ ଜଳରାଶି ପାର ହେଲେ। ଉଶିଜ୍ ଋତ୍ୱିଜମାନେ ବାଣୀର ମନ୍ତ୍ରରେ ପଥରକୁ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଲେ; ଗାଈରେ ଭରା ଗୋଶାଳା ସେମାନେ ଖୋଲିଲେ।
4.16.7
अ॒पो वृ॒त्रं व॑व्रि॒वांसं॒ परा॑ह॒न्प्राव॑त्ते॒ वज्रं॑ पृथि॒वी सचे॑ताः ।
प्रार्णां॑सि समु॒द्रिया॑ण्यैनोः॒ पति॒र्भव॒ञ्च्छव॑सा शूर धृष्णो ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଘେରି ରହିଥିବା ବୃତ୍ରକୁ ତୁମେ ଜଳରୁ ଦୂରକୁ ମାରି ପକାଇଲ; ପୃଥିବୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନରେ ତୁମ ବଜ୍ରକୁ ରକ୍ଷା କଲା। ବଳରେ ସମୁଦ୍ରଜାତ ଧାରାର ପ୍ରଭୁ ହେଲ, ହେ ବୀର, ହେ ଦୃଢ଼।
4.16.8
अ॒पो यदद्रिं॑ पुरुहूत॒ दर्द॑रा॒विर्भु॑वत्स॒रमा॑ पू॒र्व्यं ते॑ ।
स नो॑ ने॒ता वाज॒मा द॑र्षि॒ भूरिं॑ गो॒त्रा रु॒जन्नङ्गि॑रोभिर्गृणा॒नः ॥
ଜଳକୁ ବାନ୍ଧି ରଖିଥିବା ପର୍ବତକୁ ତୁମେ ଚିରିଲା ବେଳେ, ହେ ବହୁଆହୂତ ଇନ୍ଦ୍ର, ସରମା ତୁମ ପୁରାତନ କର୍ମ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ସେ ଆମର ନେତା ହୋଇ ପ୍ରଚୁର ଧନ ଏଠାକୁ ଆଣୁ, ଗୋଶାଳା ଭାଙ୍ଗି, ଅଙ୍ଗିରାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତ ହୋଇ।
4.16.9
अच्छा॑ क॒विं नृ॑मणो गा अ॒भिष्टौ॒ स्व॑र्षाता मघव॒न्नाध॑मानम् ।
ऊ॒तिभि॒स्तमि॑षणो द्यु॒म्नहू॑तौ॒ नि मा॒यावा॒नब्र॑ह्मा॒ दस्यु॑रर्त ॥
ହେ ମନୁଷ୍ୟ ଗଢ଼ନ୍ତା, ଗାଈମାନଙ୍କ ଆଡ଼କୁ, ଉତ୍ତମ ବିଜୟ ପାଇଁ କବି ଆଡ଼କୁ ଯାଅ। ହେ ମଘବନ୍, ସହାୟତା ସହ ଡାକୁଥିବା ଲୋକକୁ ତୁମ ତେଜସ୍ୱୀ ଡାକରେ ପ୍ରେରିତ କର; ମାୟାପୂର୍ଣ୍ଣ, ପ୍ରାର୍ଥନାହୀନ ଦସ୍ୟୁକୁ ତଳେ ପକାଅ।
4.16.10
आ द॑स्यु॒घ्ना मन॑सा या॒ह्यस्तं॒ भुव॑त्ते॒ कुत्सः॑ स॒ख्ये निका॑मः ।
स्वे योनौ॒ नि ष॑दतं॒ सरू॑पा॒ वि वां॑ चिकित्सदृत॒चिद्ध॒ नारी॑ ॥
ହେ ଦସ୍ୟୁହନ୍ତା, ମନର ଗତିରେ ଏଠାକୁ ଆସ; ତୁମ ଘର ପାଇଁ କୁତ୍ସ ବନ୍ଧୁତାରେ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଛି। ନିଜର ଗର୍ଭସ୍ଥାନରେ ସମାନ ରୂପର ତୁମେ ଦୁହେଁ ବସ; ଋତ ଜାଣିଥିବା ନାରୀ ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ପୃଥକ ଭାବେ ଚିହ୍ନୁ।
4.16.11
यासि॒ कुत्से॑न स॒रथ॑मव॒स्युस्तो॒दो वात॑स्य॒ हर्यो॒रीशा॑नः ।
ऋ॒ज्रा वाजं॒ न गध्यं॒ युयू॑षन्क॒विर्यदह॒न्पार्या॑य॒ भूषा॑त् ॥
କୁତ୍ସଙ୍କ ସହିତ ରଥରେ ତୁମେ ଯାଉଛ, ସହାୟତା ଇଚ୍ଛା କରି; ପବନର ସ୍ତୋତ୍ର-ପ୍ରବାହର ପ୍ରଭୁ ହୋଇ, ଦୁଇ ପାଟଳ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ। ଜିତିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ବଳ ଜିତିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବା ପରି, କବି ଦିନରେ ଲଢ଼ୁଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ ସେ ସହାୟକ ହେଉ।
4.16.12
कुत्सा॑य॒ शुष्ण॑म॒शुषं॒ नि ब॑र्हीः प्रपि॒त्वे अह्नः॒ कुय॑वं स॒हस्रा॑ ।
स॒द्यो दस्यू॒न्प्र मृ॑ण कु॒त्स्येन॒ प्र सूर॑श्च॒क्रं वृ॑हताद॒भीके॑ ॥
କୁତ୍ସଙ୍କ ପାଇଁ ଅଶୁଷ୍କ ଶୁଷ୍ଣକୁ ତୁମେ ତଳେ ପକାଇଲ; ଦିନର ବିନାଶରେ କୁୟବକୁ ହଜାର ସହିତ ଧରିଲ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁରନ୍ତ ଦସ୍ୟୁମାନଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିନଷ୍ଟ କର; କୁତ୍ସଙ୍କ ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଚକ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ଘୂରାଅ।
4.16.13
त्वं पिप्रुं॒ मृग॑यं शूशु॒वांस॑मृ॒जिश्व॑ने वैदथि॒नाय॑ रन्धीः ।
प॒ञ्चा॒शत्कृ॒ष्णा नि व॑पः स॒हस्रात्कं॒ न पुरो॑ जरि॒मा वि द॑र्दः ॥
ତୁମେ ପିପ୍ରୁ, ମୃଗୟକୁ, ଯେ ବଢ଼ି ଉଠିଥିଲା, ଋଜିଶ୍ଵନ ଓ ବୈଦଥିନଙ୍କ ପାଇଁ ନଷ୍ଟ କଲ; ପଚାଶଟି କଳା ଦୁର୍ଗ ଓ ହଜାର ଦୁର୍ଗ ତୁମେ ଭାଙ୍ଗିଲ।
4.16.14
सूर॑ उपा॒के त॒न्वं॑ दधा॑नो॒ वि यत्ते॒ चेत्य॒मृत॑स्य॒ वर्पः॑ ।
मृ॒गो न ह॒स्ती तवि॑षीमुषा॒णः सिं॒हो न भी॒म आयु॑धानि॒ बिभ्र॑त् ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ନିକଟରେ ଶରୀର ଧାରଣ କରି ତୁମର ଅମୃତ ତେଜ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ହରିଣ ପରି, ହାତୀ ପରି, ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ଜନ କରି, ସିଂହ ପରି ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କର।
4.16.15
इन्द्रं॒ कामा॑ वसू॒यन्तो॑ अग्म॒न्त्स्व॑र्मीळ्हे॒ न सव॑ने चका॒नाः ।
श्र॒व॒स्यवः॑ शशमा॒नास॑ उ॒क्थैरोको॒ न र॒ण्वा सु॒दृशी॑व पु॒ष्टिः ॥
ଧନ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା କାମନା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚିଲା; ସୋମସବନରେ ଶ୍ରମ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପରି, ଯଶ ଚାହିଁ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ଗାଇବା; ଘର ପରି, ସୁନ୍ଦର ପୋଷଣ ପରି।
4.16.16
तमिद्व॒ इन्द्रं॑ सु॒हवं॑ हुवेम॒ यस्ता च॒कार॒ नर्या॑ पु॒रूणि॑ ।
यो माव॑ते जरि॒त्रे गध्यं॑ चिन्म॒क्षू वाजं॒ भर॑ति स्पा॒र्हरा॑धाः ॥
ସହଜରେ ଆହ୍ୱାନ ଯୋଗ୍ୟ ସେହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରିବା; ଯିଏ ଅନେକ ବୀରକର୍ମ କରିଛନ୍ତି; ମୋ ପରି ସ୍ତୋତାକୁ ମଧ୍ୟ ଇଚ୍ଛିତ ଧନ ଶୀଘ୍ର ଆଣି ଦିଏ, ପ୍ରିୟ ଦାନ ଦିଏ।
4.16.17
ति॒ग्मा यद॒न्तर॒शनिः॒ पता॑ति॒ कस्मि॑ञ्चिच्छूर मुहु॒के जना॑नाम् ।
घो॒रा यद॑र्य॒ समृ॑ति॒र्भवा॑ति॒ अध॑ स्मा नस्त॒न्वो॑ बोधि गो॒पाः ॥
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଜ୍ର ମଝିରେ ପଡ଼ିଲେ, ହେ ବୀର, ଯେକୌଣସି କ୍ଷଣରେ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ; ହେ ଆର୍ଯ୍ୟ, ଭୟଙ୍କର ସଂଗ୍ରାମ ହେଲେ, ସେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ ଆମ ଶରୀରର ରକ୍ଷକ ହୋଇ ଜାଗ୍ରତ ରୁହ।
4.16.18
भुवो॑ऽवि॒ता वा॒मदे॑वस्य धी॒नां भुवः॒ सखा॑वृ॒को वाज॑सातौ ।
त्वामनु॒ प्रम॑ति॒मा ज॑गन्मोरु॒शंसो॑ जरि॒त्रे वि॒श्वध॑ स्याः ॥
ବାମଦେବଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିର ରକ୍ଷକ ହୁଅ, ମିତ୍ର ହୁଅ, ଧନ-ସଂଗ୍ରାମରେ ଅହିଂସକ ହୁଅ; ଆମେ ତୁମ ନିକଟକୁ ବୁଦ୍ଧି ନେଇ ଆସିଛୁ, ହେ ବହୁ-ପ୍ରଶଂସିତ; ସ୍ତୋତାଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବଦା ତୁମେ ହିଁ ହୁଅ।
4.16.19
ए॒भिर्नृभि॑रिन्द्र त्वा॒युभि॑ष्ट्वा म॒घव॑द्भिर्मघव॒न्विश्व॑ आ॒जौ ।
द्यावो॒ न द्यु॒म्नैर॒भि सन्तो॑ अ॒र्यः क्ष॒पो म॑देम श॒रद॑श्च पू॒र्वीः ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ ଇଚ୍ଛାକରୁଥିବା ଏହି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ, ହେ ଦାତା, ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧରେ, ଆକାଶ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧନ ସହିତ, ଆମେ ବହୁ ରାତ୍ରି ଓ ବହୁ ଶରତ ଋତୁ ଆନନ୍ଦିତ ରହିବା।
4.16.20
ए॒वेदिन्द्रा॑य वृष॒भाय॒ वृष्णे॒ ब्रह्मा॑कर्म॒ भृग॑वो॒ न रथ॑म् ।
नू चि॒द्यथा॑ नः स॒ख्या वि॒योष॒दस॑न्न उ॒ग्रो॑ऽवि॒ता त॑नू॒पाः ॥
ଏହିପରି ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ଷଣ୍ଢ ଓ ବୀର୍ଯ୍ୟବାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଭୃଗୁମାନେ ରଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ପରି ପ୍ରାର୍ଥନା ରଚିଲୁ। ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମ ବନ୍ଧୁତା କଦାପି ନ ଭାଙ୍ଗୁ, ଏବଂ ସେ ଉଗ୍ର, ଶରୀରରକ୍ଷକ ଆମ ପାଇଁ ହେଉ।
4.16.21
नू ष्टु॒त इ॑न्द्र॒ नू गृ॑णा॒न इषं॑ जरि॒त्रे न॒द्यो॑ न पी॑पेः ।
अका॑रि ते हरिवो॒ ब्रह्म॒ नव्यं॑ धि॒या स्या॑म र॒थ्यः॑ सदा॒साः ॥
ବର୍ତ୍ତମାନ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସ୍ତୁତ ହୋଇ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଗାଇ, ଗାୟକଙ୍କୁ ନଦୀ ପରି ଅନ୍ନ ଦିଅ। ହେ ହରିବାନ, ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ନୂତନ ପ୍ରାର୍ଥନା ରଚିତ ହୋଇଛି। ଆମ ମନ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସର୍ବଦା ରଥର ସାରଥି ରହିବା।