Ṛgveda · Sūkta 4.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.16.1
आ स॒त्यो या॑तु म॒घवाँ॑ ऋजी॒षी द्रव॑न्त्वस्य॒ हर॑य॒ उप॑ नः ।
तस्मा॒ इदन्धः॑ सुषुमा सु॒दक्ष॑मि॒हाभि॑पि॒त्वं क॑रते गृणा॒नः ॥
Der wahrhaftige, freigebige, eifrige Indra möge herkommen; seine falben Rosse mögen zu uns eilen. Für ihn haben wir den guten Soma gepresst; gepriesen möge er hier nahen.
4.16.2
अव॑ स्य शू॒राध्व॑नो॒ नान्ते॑ अ॒स्मिन्नो॑ अ॒द्य सव॑ने म॒न्दध्यै॑ ।
शंसा॑त्यु॒क्थमु॒शने॑व वे॒धाश्चि॑कि॒तुषे॑ असु॒र्या॑य॒ मन्म॑ ॥
O Held, steige am Ende des Weges herab, heute bei dieser Libation, um uns zu erfreuen. Wie der Weise Uśanas möge der weise Sänger das Lied dem einsichtigen Herrn der Kraft darbringen.
4.16.3
क॒विर्न नि॒ण्यं वि॒दथा॑नि॒ साध॒न्वृषा॒ यत्सेकं॑ विपिपा॒नो अर्चा॑त् ।
दि॒व इ॒त्था जी॑जनत्स॒प्त का॒रूनह्ना॑ चिच्चक्रुर्व॒युना॑ गृ॒णन्तः॑ ॥
Wie ein Seher vollbrachte er die preiswürdigen Riten, als er, stiergleich den Trank trinkend, sein Lob sang. So erzeugte er vom Himmel sieben Schöpfer; auch am Tag, Lob singend, vollbrachten sie kunstvolle Werke.
4.16.4
स्व॑र्यद्वेदि॑ सु॒दृशी॑कम॒र्कैर्महि॒ ज्योती॑ रुरुचु॒र्यद्ध॒ वस्तोः॑ ।
अ॒न्धा तमां॑सि॒ दुधि॑ता वि॒चक्षे॒ नृभ्य॑श्चकार॒ नृत॑मो अ॒भिष्टौ॑ ॥
Als er das Himmelslicht schön sichtbar setzte und mit Hymnen das große Licht leuchten ließ; als die milchspendenden Strahlen die Finsternis der Wohnstatt sichtbar machten, da tat dies der beste Führer für die Menschen auf den Ruf hin.
4.16.5
व॒व॒क्ष इन्द्रो॒ अमि॑तमृजी॒षी उ॒भे आ प॑प्रौ॒ रोद॑सी महि॒त्वा ।
अत॑श्चिदस्य महि॒मा वि रे॑चि अ॒भि यो विश्वा॒ भुव॑ना ब॒भूव॑ ॥
Indra erhob sich, grenzenlos, Herr der Macht; durch seine Größe erfüllte er Himmel und Erde. So leuchtete sogar seine Größe auf, er, der über alle Wesen zum Höchsten wurde.
4.16.6
विश्वा॑नि श॒क्रो नर्या॑णि वि॒द्वान॒पो रि॑रेच॒ सखि॑भि॒र्निका॑मैः ।
अश्मा॑नं चि॒द्ये बि॑भि॒दुर्वचो॑भिर्व्र॒जं गोम॑न्तमु॒शिजो॒ वि व॑व्रुः ॥
Indra, der alle Heldentaten kennt, der Mächtige, überschritt die Wasser mit seinen Freunden und bereiten Helfern. Die Uśij-Priester brachen mit Worten sogar den Stein und öffneten den Pferch, der die Kühe barg.
4.16.7
अ॒पो वृ॒त्रं व॑व्रि॒वांसं॒ परा॑ह॒न्प्राव॑त्ते॒ वज्रं॑ पृथि॒वी सचे॑ताः ।
प्रार्णां॑सि समु॒द्रिया॑ण्यैनोः॒ पति॒र्भव॒ञ्च्छव॑सा शूर धृष्णो ॥
Indra, du schlugst Vṛtra, der die Wasser umschlossen hatte, weit von ihnen fort; die Erde, eines Sinnes mit dir, beschützte deinen Donnerkeil. Durch deine Kraft wurdest du Herr der Meeresfluten, o Held, o Kühner.
4.16.8
अ॒पो यदद्रिं॑ पुरुहूत॒ दर्द॑रा॒विर्भु॑वत्स॒रमा॑ पू॒र्व्यं ते॑ ।
स नो॑ ने॒ता वाज॒मा द॑र्षि॒ भूरिं॑ गो॒त्रा रु॒जन्नङ्गि॑रोभिर्गृणा॒नः ॥
Als du den Berg spaltetest, der die Wasser hielt, o vielgerufener Indra, erschien Saramā vor deiner alten Tat. Möge er als unser Führer hier reichen Reichtum bringen, die Viehhürden brechend, von den Aṅgiras gepriesen.
4.16.9
अच्छा॑ क॒विं नृ॑मणो गा अ॒भिष्टौ॒ स्व॑र्षाता मघव॒न्नाध॑मानम् ।
ऊ॒तिभि॒स्तमि॑षणो द्यु॒म्नहू॑तौ॒ नि मा॒यावा॒नब्र॑ह्मा॒ दस्यु॑रर्त ॥
Geh, o Menschenbildner, zu den Kühen und zu dem Seher, für den guten Sieg. O freigebiger Maghavan, rege in deinem leuchtenden Ruf den an, der dich mit Schutzgaben anruft, und wirf nieder den Dämon voller Zauber, den ohne Gebet.
4.16.10
आ द॑स्यु॒घ्ना मन॑सा या॒ह्यस्तं॒ भुव॑त्ते॒ कुत्सः॑ स॒ख्ये निका॑मः ।
स्वे योनौ॒ नि ष॑दतं॒ सरू॑पा॒ वि वां॑ चिकित्सदृत॒चिद्ध॒ नारी॑ ॥
Komm herbei, Feindbezwinger, schnell wie der Gedanke; Kutsa, begierig nach Freundschaft, steht bereit für dein Haus. Setzt euch beide, gleich an Gestalt, an euren eigenen Ort des Ursprungs; mögen die Frau, die die Ordnung kennt, euch zwei unterscheiden.
4.16.11
यासि॒ कुत्से॑न स॒रथ॑मव॒स्युस्तो॒दो वात॑स्य॒ हर्यो॒रीशा॑नः ।
ऋ॒ज्रा वाजं॒ न गध्यं॒ युयू॑षन्क॒विर्यदह॒न्पार्या॑य॒ भूषा॑त् ॥
Du fährst mit Kutsa im Wagen, verlangend nach Hilfe, den Lobgesang des Windes lenkend, hinter den beiden braunen Rossen. Wie wer die Kraft gewinnen will, die zu gewinnen ist, so möge der Seher, wenn er für den am Tage Kämpfenden bereitsteht, dein Helfer sein.
4.16.12
कुत्सा॑य॒ शुष्ण॑म॒शुषं॒ नि ब॑र्हीः प्रपि॒त्वे अह्नः॒ कुय॑वं स॒हस्रा॑ ।
स॒द्यो दस्यू॒न्प्र मृ॑ण कु॒त्स्येन॒ प्र सूर॑श्च॒क्रं वृ॑हताद॒भीके॑ ॥
Für Kutsa hast du Śuṣṇa, den nicht Verdorrten, niedergeworfen; bei der Vernichtung des Tages hast du Kuyava mit Tausenden auf einmal ergriffen. O Indra, vernichte die Dasyus sogleich; mit Kutsa lass das Rad der Sonne im Kampf kreisen.
4.16.13
त्वं पिप्रुं॒ मृग॑यं शूशु॒वांस॑मृ॒जिश्व॑ने वैदथि॒नाय॑ रन्धीः ।
प॒ञ्चा॒शत्कृ॒ष्णा नि व॑पः स॒हस्रात्कं॒ न पुरो॑ जरि॒मा वि द॑र्दः ॥
Du hast Pipru und Mṛgaya, den Aufgeblasenen, für Ṛjiśvan und den Vaidathina vernichtet; fünfzig dunkle Festungen und tausend Burgen hast du aufgebrochen, wie es das Alter täte.
4.16.14
सूर॑ उपा॒के त॒न्वं॑ दधा॑नो॒ वि यत्ते॒ चेत्य॒मृत॑स्य॒ वर्पः॑ ।
मृ॒गो न ह॒स्ती तवि॑षीमुषा॒णः सिं॒हो न भी॒म आयु॑धानि॒ बिभ्र॑त् ॥
Als du, deinen Leib nahe der Sonne tragend, den Glanz deiner Unsterblichkeit zeigtest, trägst du wie ein Hirsch und wie ein Elefant, kraftvoll brüllend, furchtbare Waffen wie ein Löwe.
4.16.15
इन्द्रं॒ कामा॑ वसू॒यन्तो॑ अग्म॒न्त्स्व॑र्मीळ्हे॒ न सव॑ने चका॒नाः ।
श्र॒व॒स्यवः॑ शशमा॒नास॑ उ॒क्थैरोको॒ न र॒ण्वा सु॒दृशी॑व पु॒ष्टिः ॥
Verlangen nach Reichtum kamen zu Indra, wie die Eifrigen bei der Somapressung; nach Ruhm strebend, mit Lobgesängen singend, wie ein Heim, wie eine schöne, wohlgesehene Nahrung.
4.16.16
तमिद्व॒ इन्द्रं॑ सु॒हवं॑ हुवेम॒ यस्ता च॒कार॒ नर्या॑ पु॒रूणि॑ ।
यो माव॑ते जरि॒त्रे गध्यं॑ चिन्म॒क्षू वाजं॒ भर॑ति स्पा॒र्हरा॑धाः ॥
Lasst uns jenen Indra anrufen, der leicht zu rufen ist, der viele Heldentaten vollbrachte, der selbst einem Sänger wie mir das ersehnte Gut schnell bringt, der begehrenswerte Gaben spendet.
4.16.17
ति॒ग्मा यद॒न्तर॒शनिः॒ पता॑ति॒ कस्मि॑ञ्चिच्छूर मुहु॒के जना॑नाम् ।
घो॒रा यद॑र्य॒ समृ॑ति॒र्भवा॑ति॒ अध॑ स्मा नस्त॒न्वो॑ बोधि गो॒पाः ॥
Wenn der scharfe Donnerkeil dazwischen fällt, o Held, jeden Augenblick unter den Menschen; wenn der furchtbare Kampf entsteht, o Edler, dann sei wahrlich wach als Hüter unserer Leiber.
4.16.18
भुवो॑ऽवि॒ता वा॒मदे॑वस्य धी॒नां भुवः॒ सखा॑वृ॒को वाज॑सातौ ।
त्वामनु॒ प्रम॑ति॒मा ज॑गन्मोरु॒शंसो॑ जरि॒त्रे वि॒श्वध॑ स्याः ॥
Sei der Beschützer der Gedanken Vāmadevas, sei Freund, unschädlich im Wettstreit um Reichtum; wir sind mit Einsicht zu dir gekommen, o vielgepriesener; sei stets alles für den Sänger.
4.16.19
ए॒भिर्नृभि॑रिन्द्र त्वा॒युभि॑ष्ट्वा म॒घव॑द्भिर्मघव॒न्विश्व॑ आ॒जौ ।
द्यावो॒ न द्यु॒म्नैर॒भि सन्तो॑ अ॒र्यः क्ष॒पो म॑देम श॒रद॑श्च पू॒र्वीः ॥
O Indra, mit diesen Männern, die dich begehren, o Freigebiger, in allen Schlachten, mit Reichtum so leuchtend wie der Himmel, mögen wir uns durch viele Nächte und viele Herbste freuen.
4.16.20
ए॒वेदिन्द्रा॑य वृष॒भाय॒ वृष्णे॒ ब्रह्मा॑कर्म॒ भृग॑वो॒ न रथ॑म् ।
नू चि॒द्यथा॑ नः स॒ख्या वि॒योष॒दस॑न्न उ॒ग्रो॑ऽवि॒ता त॑नू॒पाः ॥
So haben wir für Indra, den Stier, den Männlichen, ein Gebet gefertigt, wie die Bhṛgus einen Wagen fertigen. Damit unsere Freundschaft niemals versagt, möge er für uns ein wilder, leibschützender Hüter sein.
4.16.21
नू ष्टु॒त इ॑न्द्र॒ नू गृ॑णा॒न इषं॑ जरि॒त्रे न॒द्यो॑ न पी॑पेः ।
अका॑रि ते हरिवो॒ ब्रह्म॒ नव्यं॑ धि॒या स्या॑म र॒थ्यः॑ सदा॒साः ॥
Nun, o Indra, gepriesen, nun singend, gibst du dem Sänger Speise, wie Flüsse fließen. O Besitzer der braunen Rosse, dieses neue Gebet wurde für dich gemacht. Durch unser Denken mögen wir stets die Wagenlenker deines Wagens sein.