ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 4.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.17.1
त्वं म॒हाँ इ॑न्द्र॒ तुभ्यं॑ ह॒ क्षा अनु॑ क्ष॒त्रं मं॒हना॑ मन्यत॒ द्यौः ।
त्वं वृ॒त्रं शव॑सा जघ॒न्वान्त्सृ॒जः सिन्धूँ॒रहि॑ना जग्रसा॒नान् ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମହାନ; ତୁମ ପାଇଁ ଆକାଶ ପ୍ରକୃତରେ ତୁମ ବଳକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲା। ତୁମେ ବଳରେ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କରି ସର୍ପ ଗିଳିଥିବା ନଦୀଗୁଡ଼ିକୁ ମୁକ୍ତ କଲ।
4.17.2
तव॑ त्वि॒षो जनि॑मन्रेजत॒ द्यौः एज॒द्भूमि॑र्भि॒यसा॒ स्वस्य॑ म॒न्योः ।
ऋ॒घा॒यन्त॑ सु॒भ्वः॑ पर्व॑तास॒ आर्द॒न्धन्वा॑नि स॒रय॑न्त॒ आपः॑ ॥
ତୁମ ତେଜର ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଆକାଶ କମ୍ପିଲା; ନିଜ କ୍ରୋଧର ଭୟରେ ପୃଥିବୀ ଥରିଲା। ସୁନ୍ଦର ପର୍ବତମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ପାହାଡ଼ ଫାଟିଗଲା, ପ୍ରାନ୍ତର ହଲିଲା ଏବଂ ଜଳ ବହିଲା।
4.17.3
भि॒नद्गि॒रिं शव॑सा॒ वज्र॑मि॒ष्णन्ना॑विष्कृण्वा॒नः स॑हसा॒न ओजः॑ ।
वधी॑द्वृ॒त्रं वज्रे॑ण मन्दसा॒नः सर॒न्नापो॒ जव॑सा ह॒तवृ॑ष्णीः ॥
ବଳରେ ପର୍ବତ ଭାଙ୍ଗି, ବଜ୍ର ନିକ୍ଷେପ କରି, ତୁମ ଓଜ ପ୍ରକାଶ କରି, ବଜ୍ରରେ ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କଲ; ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ବେଗରେ ଜଳ ବହାଇଲ, ପ୍ରତିରୋଧକାରୀଙ୍କୁ ବଧ କରି।
4.17.4
सु॒वीर॑स्ते जनि॒ता म॑न्यत॒ द्यौरिन्द्र॑स्य क॒र्ता स्वप॑स्तमो भूत् ।
य ईं॑ ज॒जान॑ स्व॒र्यं॑ सु॒वज्र॒मन॑पच्युतं॒ सद॑सो॒ न भूम॑ ॥
ବୀରପୁତ୍ର ଏବଂ ତୁମର ଜନକ ଆକାଶ ତାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲା; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା କର୍ମରେ ସର୍ବାଧିକ ସହାୟକ ହେଲେ। ଆଲୋକ ଜନ୍ମାଇଥିବା, ସୁନ୍ଦର ବଜ୍ରଧାରୀ, ନିଜ ଆସନରୁ ନ ଟଳୁଥିବା ସେ ହିଁ ମହାଶକ୍ତି।
4.17.5
य एक॑ इच्च्या॒वय॑ति॒ प्र भूमा॒ राजा॑ कृष्टी॒नां पु॑रुहू॒त इन्द्रः॑ ।
स॒त्यमे॑न॒मनु॒ विश्वे॑ मदन्ति रा॒तिं दे॒वस्य॑ गृण॒तो म॒घोनः॑ ॥
ଏକାକୀ ପର୍ବତ ତଡ଼ିବା ଯିଏ, ରାଜା, ସମସ୍ତ ଜନତାର ଅଧିପତି, ବହୁଭାବେ ଆହୁତ ଇନ୍ଦ୍ର। ପ୍ରକୃତରେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି; ଦେବତା ଏବଂ ଦାତାଙ୍କ ଦାନର ସ୍ତୁତି କରି ଲୋକେ ପାଆନ୍ତି।
4.17.6
स॒त्रा सोमा॑ अभवन्नस्य॒ विश्वे॑ स॒त्रा मदा॑सो बृह॒तो मदि॑ष्ठाः ।
स॒त्राभ॑वो॒ वसु॑पति॒र्वसू॑नां॒ दत्रे॒ विश्वा॑ अधिथा इन्द्र कृ॒ष्टीः ॥
ପ୍ରକୃତରେ ସୋମରସ ତାଙ୍କର ହେଲା; ସବୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ମହାନ ଏବଂ ଅତି ଉଲ୍ଲାସକର ପାନୀୟ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକୃତରେ ହେଲା। ତୁମେ ପ୍ରକୃତରେ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଭୁ, ଭଣ୍ଡାରର ରକ୍ଷକ ହେଲ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାନ ପାଇଁ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜନତାକୁ ସ୍ଥାପିଲ।
4.17.7
त्वमध॑ प्रथ॒मं जाय॑मा॒नोऽमे॒ विश्वा॑ अधिथा इन्द्र कृ॒ष्टीः ।
त्वं प्रति॑ प्र॒वत॑ आ॒शया॑न॒महिं॒ वज्रे॑ण मघव॒न्वि वृ॑श्चः ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଜନ୍ମ ହେବାମାତ୍ରେ ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ସମସ୍ତ ଜନତାକୁ ବଶ କଲ। ହେ ମଘବନ୍, ତୁମେ ସ୍ରୋତ ନିକଟରେ ଲୁଚି ରହିଥିବା ସାପକୁ ବଜ୍ରରେ ଚିରିଦେଲ।
4.17.8
स॒त्रा॒हणं॒ दाधृ॑षिं॒ तुम्र॒मिन्द्रं॑ म॒हाम॑पा॒रं वृ॑ष॒भं सु॒वज्र॑म् ।
हन्ता॒ यो वृ॒त्रं सनि॑तो॒त वाजं॒ दाता॑ म॒घानि॑ म॒घवा॑ सु॒राधाः॑ ॥
ସବୁକୁ ଜିତୁଥିବା, ନିର୍ଭୟ, ବୀର, ମହାନ, ଅପାର, ବୃଷଭ ପରି, ଉତ୍ତମ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର। ଯିଏ ବୃତ୍ରର ହନ୍ତା, ଧନ ଜୟକାରୀ ଓ ଦାତା, ସେହି ଦାନୀ ମଘବା ଉତ୍ତମ ଧନଦାତା।
4.17.9
अ॒यं वृत॑श्चातयते समी॒चीर्य आ॒जिषु॑ म॒घवा॑ शृ॒ण्व एकः॑ ।
अ॒यं वाजं॑ भरति॒ यं स॒नोति॑ अ॒स्य प्रि॒यासः॑ स॒ख्ये स्या॑म ॥
ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର ହିଁ ଶତ୍ରୁ ଦୁର୍ଗକୁ ଏକତ୍ର ହୋଇ ଭଗାଇ ଦିଏ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକାକୀ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସିତ ମଘବା ଏହି। ଏହି ହିଁ ଧନ ଆଣେ, ଯାହାକୁ ଦିଏ ତାହାର; ତାହାର ପ୍ରିୟ ହୋଇ ଆମେ ତାହାର ସଖ୍ୟରେ ରହିବା।
4.17.10
अ॒यं शृ॑ण्वे॒ अध॒ जय॑न्नु॒त घ्नन्न॒यमु॒त प्र कृ॑णुते यु॒धा गाः ।
य॒दा स॒त्यं कृ॑णु॒ते म॒न्युमिन्द्रो॒ विश्वं॑ दृ॒ळ्हं भ॑यत॒ एज॑दस्मात् ॥
ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର ହିଁ ଶୁଣାଯାଏ; ପରେ ଜିତି ପ୍ରହାର କରେ; ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଗାଈ ପାଏ ମଧ୍ୟ ଏହି। ଇନ୍ଦ୍ର ସତ୍ୟକୁ ସ୍ଥାପନ କରି କ୍ରୋଧ ଧାରଣ କଲେ, ତାହାଙ୍କଠାରୁ ସମସ୍ତ ଦୃଢ଼ ବସ୍ତୁ ଭୟରେ କମ୍ପେ।
4.17.11
समिन्द्रो॒ गा अ॑जय॒त्सं हिर॑ण्या॒ सम॑श्वि॒या म॒घवा॒ यो ह॑ पू॒र्वीः ।
ए॒भिर्नृभि॒र्नृत॑मो अस्य शा॒कैः रा॒यो वि॑भ॒क्ता स॑म्भ॒रश्च॒ वस्वः॑ ॥
ଇନ୍ଦ୍ର ଗାଈମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର ଜିତିଲେ, ସୁନା ଏକତ୍ର, ଘୋଡ଼ା ମଧ୍ୟ ଏକତ୍ର; ବହୁଙ୍କୁ ଜିତିବା ମଘବା ସେ। ଏହି ମଣିଷମାନଙ୍କ ସହିତ, ବୀରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବାଧିକ ବଳବାନ ସେ, ତାହାଙ୍କ ବଳରେ ଧନ ବାଣ୍ଟେ ଓ ବସୁ (ସମ୍ପତ୍ତି) ବଣ୍ଟନ କରେ।
4.17.12
किय॑त्स्वि॒दिन्द्रो॒ अध्ये॑ति मा॒तुः किय॑त्पि॒तुर्ज॑नि॒तुर्यो ज॒जान॑ ।
यो अ॑स्य॒ शुष्मं॑ मुहु॒कैरिय॑र्ति॒ वातो॒ न जू॒त स्त॒नय॑द्भिर॒भ्रैः ॥
ଇନ୍ଦ୍ର ମାତାଙ୍କ ସୀମାରୁ କେତେ ଦୂରକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଏବଂ ପିତା ଓ ଜନ୍ମଦାତାଙ୍କ ସୀମାରୁ କେତେ ଦୂରକୁ, ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲା? ଗର୍ଜନକାରୀ ମେଘରେ ପ୍ରେରିତ ବାୟୁ ପରି ଯିଏ ତାଙ୍କ ବଳକୁ ବାରମ୍ବାର ଆନ୍ଦୋଳିତ କରେ।
4.17.13
क्षि॒यन्तं॑ त्व॒मक्षि॑यन्तं कृणो॒तीय॑र्ति रे॒णुं म॒घवा॑ स॒मोह॑म् ।
वि॒भ॒ञ्ज॒नुर॒शनि॑माँ इव॒ द्यौरु॒त स्तो॒तारं॑ म॒घवा॒ वसौ॑ धात् ॥
କ୍ଷୀଣକୁ ତୁମେ ଅକ୍ଷୀଣ କରୁଛ; ଧୂଳି ଉଠାଇ ଦାତା ଇନ୍ଦ୍ର କୋଳାହଳ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି। ବଜ୍ରଧାରୀ ଭଞ୍ଜକ ଇନ୍ଦ୍ର ଆକାଶ ପରି; ଦାତା ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ତୋତାକୁ ଧନରେ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି।
4.17.14
अ॒यं च॒क्रमि॑षण॒त्सूर्य॑स्य॒ न्येत॑शं रीरमत्ससृमा॒णम् ।
आ कृ॒ष्ण ईं॑ जुहुरा॒णो जि॑घर्ति त्व॒चो बु॒ध्ने रज॑सो अ॒स्य योनौ॑ ॥
ଏ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଚକ୍ର ଘୂରାଇଲେ; ଗତିଶୀଳ ଏତଶଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କଲେ। କଳା ସେ ଘୂରି ଘୂରି ଏହାକୁ ଧରେ—ଚର୍ମରୁ, ରଜସର ତଳେ, ଏହି ଯୋନିରେ।
4.17.15
असि॑क्न्यां॒ यज॑मानो॒ न होता॑ ॥
ଅନ୍ଧକାରରେ ଯଜମାନଙ୍କ ପରି, ହୋତା ପରି।
4.17.16
ग॒व्यन्त॒ इन्द्रं॑ स॒ख्याय॒ विप्रा॑ अश्वा॒यन्तो॒ वृष॑णं वा॒जय॑न्तः ।
ज॒नी॒यन्तो॑ जनि॒दामक्षि॑तोति॒मा च्या॑वयामोऽव॒ते न कोश॑म् ॥
ଗାଈ ଚାହୁଁଥିବା ବିପ୍ରମାନେ ମୈତ୍ରୀ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ; ଘୋଡ଼ା ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ବୃଷଭଙ୍କୁ; ଅନ୍ନ ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ଜନ୍ମଦାତା, ଅକ୍ଷୟ ସହାୟକଙ୍କୁ—ଆମେ ଡାକୁ, କୂଅରେ ପାତ୍ର ଓହ୍ଲାଇବା ପରି।
4.17.17
त्रा॒ता नो॑ बोधि॒ ददृ॑शान आ॒पिर॑भिख्या॒ता म॑र्डि॒ता सो॒म्याना॑म् ।
सखा॑ पि॒ता पि॒तृत॑मः पितॄ॒णां कर्ते॑मुलो॒कमु॑श॒ते व॑यो॒धाः ॥
ଆମ ରକ୍ଷକ, ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ହୁଅ; ସୋମପାନୀମାନଙ୍କର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଆନନ୍ଦଦାତା ହୁଅ। ମିତ୍ର, ପିତା, ପିତୃମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପରମପିତା—ଆଲୋକ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଇଚ୍ଛୁକକୁ ଜୀବନଶକ୍ତି ଦାତା।
4.17.18
स॒खी॒य॒ताम॑वि॒ता बो॑धि॒ सखा॑ गृणा॒न इ॑न्द्र स्तुव॒ते वयो॑ धाः ।
व॒यं ह्या ते॑ चकृ॒मा स॒बाध॑ आ॒भिः शमी॑भिर्म॒हय॑न्त इन्द्र ॥
ମୈତ୍ରୀ ଇଚ୍ଛୁକମାନଙ୍କର ସହାୟକ ହୁଅ; ମିତ୍ର ହୁଅ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର; ସ୍ତୋତାକୁ ବଳ ଦିଅ। ଆମେ ତୁମ ନିକଟକୁ ଆସିଛୁ, ଦୁଃଖ ସହିତ ମଧ୍ୟ; ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରରେ ତୁମକୁ ମହିମାମଣ୍ଡିତ କରି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର।
4.17.19
स्तु॒त इन्द्रो॑ म॒घवा॒ यद्ध॑ वृ॒त्रा भूरी॒ण्येको॑ अप्र॒तीनि॑ हन्ति ।
अ॒स्य प्रि॒यो ज॑रि॒ता यस्य॒ शर्म॒न्नकि॑र्दे॒वा वा॒रय॑न्ते॒ न मर्ताः॑ ॥
ସ୍ତୁତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏକାକୀ ଅନେକ ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର କେହି ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ନାହିଁ। ଯାହାର ସ୍ତୋତା ପ୍ରିୟ ଏବଂ ଯାହାର ଆଶ୍ରୟରେ ଦେବତା ବା ମନୁଷ୍ୟ ବାଧା ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ।
4.17.20
ए॒वा न॒ इन्द्रो॑ म॒घवा॑ विर॒प्शी कर॑त्स॒त्या च॑र्षणी॒धृद॑न॒र्वा ।
त्वं राजा॑ ज॒नुषां॑ धेह्य॒स्मे अधि॒ श्रवो॒ माहि॑नं॒ यज्ज॑रि॒त्रे ॥
ଏହିପରି ଆମ ପାଇଁ ଦାନଶୀଳ, ବଳବାନ ଇନ୍ଦ୍ର ସତ୍ୟ କରନ୍ତୁ। ତୁମେ, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ରାଜା, ସ୍ତୋତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଉଥିବା ମହାନ ଯଶ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପନ କର।
4.17.21
नू ष्टु॒त इ॑न्द्र॒ नू गृ॑णा॒न इषं॑ जरि॒त्रे न॒द्यो॑ न पी॑पेः ।
अका॑रि ते हरिवो॒ ब्रह्म॒ नव्यं॑ धि॒या स्या॑म र॒थ्यः॑ सदा॒साः ॥
ବର୍ତ୍ତମାନ ସ୍ତୁତ ଇନ୍ଦ୍ର, ବର୍ତ୍ତମାନ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା, ସ୍ତୋତାଙ୍କୁ ନଦୀ ପରି ଅନ୍ନ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର। ହେ ହରି-ଅଶ୍ୱର ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ପାଇଁ ନୂଆ ବ୍ରହ୍ମ (ସ୍ତୋତ୍ର) ରଚିତ ହୋଇଛି; ବୁଦ୍ଧିରେ ଆମେ ସର୍ବଦା ରଥର ସାରଥୀ ରହିବା।