ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 5.53
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.53.1
को वे॑द॒ जान॑मेषां॒ को वा॑ पु॒रा सु॒म्नेष्वा॑स म॒रुता॑म् ।
यद्यु॑यु॒ज्रे कि॑ला॒स्यः॑ ॥
ଏହି ମରୁତମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ କିଏ ଜାଣିଲା? କିମ୍ବା ପୂର୍ବରୁ ମରୁତମାନଙ୍କ କୃପାରେ କିଏ ଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଦାଗଯୁକ୍ତ (ହରିଣ ପରି) ଘୋଡ଼ା ଯୋଡ଼ିଲେ?
5.53.2
ऐतान्रथे॑षु त॒स्थुषः॒ कः शु॑श्राव क॒था य॑युः ।
कस्मै॑ सस्रुः सु॒दासे॒ अन्वा॒पय॒ इळा॑भिर्वृ॒ष्टयः॑ स॒ह ॥
ରଥ ଉପରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଏମାନଙ୍କୁ କିଏ ଶୁଣିଲା? ସେମାନେ କିପରି ଗଲେ? କାହା ପାଇଁ, ସୁଦାସ ପାଇଁ, ଜଳ ବହିଲା? ସ୍ତୁତି ସହିତ ବର୍ଷା ଆସିଲା।
5.53.3
ते म॑ आहु॒र्य आ॑य॒युरुप॒ द्युभि॒र्विभि॒र्मदे॑ ।
नरो॒ मर्या॑ अरे॒पस॑ इ॒मान्पश्य॒न्निति॑ ष्टुहि ॥
ସେମାନେ ମୋତେ କହନ୍ତି—ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ବଳବାନମାନଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ନିକଟକୁ ଆସିଥିବା—ବୀର ପୁରୁଷ, ଅକ୍ଷତ, ଏମାନଙ୍କୁ ଦେଖି—ଏହିପରି ସ୍ତୁତି କର।
5.53.4
ये अ॒ञ्जिषु॒ ये वाशी॑षु॒ स्वभा॑नवः स्र॒क्षु रु॒क्मेषु॑ खा॒दिषु॑ ।
श्रा॒या रथे॑षु॒ धन्व॑सु ॥
ଯେଉଁମାନେ ଅଳଙ୍କାରରେ, ଚାବୁକରେ, ସ୍ୱୟଂ-ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମାଳରେ, ସୁନାର ବସ୍ତୁରେ, ଖଡ୍ଗରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ, ଧନୁରେ ରହନ୍ତି।
5.53.5
यु॒ष्माकं॑ स्मा॒ रथाँ॒ अनु॑ मु॒दे द॑धे मरुतो जीरदानवः ।
वृ॒ष्टी द्यावो॑ य॒तीरि॑व ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ଦାନଶୀଳ, ତୁମ ରଥ ପଛରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ମୁଁ ରଖେ; ବର୍ଷା ସହିତ ଆକାଶ ଯେପରି ଯାଏ।
5.53.6
आ यं नरः॑ सु॒दान॑वो ददा॒शुषे॑ दि॒वः कोश॒मचु॑च्यवुः ।
वि प॒र्जन्यं॑ सृजन्ति॒ रोद॑सी॒ अनु॒ धन्व॑ना यन्ति वृ॒ष्टयः॑ ॥
ମରୁତଗଣ—ଦାନଶୀଳ ପୁରୁଷ—ଦାତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆକାଶର କୋଷ ହଲାଇଲେ; ସେମାନେ ପର୍ଜନ୍ୟଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି, ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ପଛରେ ପଥରେ ବର୍ଷା ଯାଏ।
5.53.7
त॒तृ॒दा॒नाः सिन्ध॑वः॒ क्षोद॑सा॒ रजः॒ प्र स॑स्रुर्धे॒नवो॑ यथा ।
स्य॒न्ना अश्वा॑ इ॒वाध्व॑नो वि॒मोच॑ने॒ वि यद्वर्त॑न्त ए॒न्यः॑ ॥
ସେମାନେ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଧାଇଁଲେ ବେଳେ ନଦୀଗୁଡ଼ିକ ଗାଈ ପରି ବହିଲା; ପଥ ଖୋଲିବାରୁ ଘୋଡ଼ା ପରି ସେମାନେ ପୁଣି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଧାଇଁଲେ।
5.53.8
आ या॑त मरुतो दि॒व आन्तरि॑क्षाद॒मादु॒त ।
माव॑ स्थात परा॒वतः॑ ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ଦ୍ୟୁଲୋକରୁ, ଅନ୍ତରିକ୍ଷରୁ, ନିକଟରୁ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ; ଦୂରରେ ରହନ୍ତୁ ନାହିଁ।
5.53.9
मा वो॑ र॒सानि॑तभा॒ कुभा॒ क्रुमु॒र्मा वः॒ सिन्धु॒र्नि री॑रमत् ।
मा वः॒ परि॑ ष्ठात्स॒रयुः॑ पुरी॒षिणी॑ अ॒स्मे इत्सु॒म्नम॑स्तु वः ॥
ରସା ନଦୀ ଆପଣଙ୍କୁ ନ ରୋକୁ; ଅନିତଭା, କୁଭା, କ୍ରୁମୁ ନଦୀଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ନ ରୋକନ୍ତୁ; ସିନ୍ଧୁ ନଦୀ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ନ ଥମାଉ। ଉର୍ବରା ସରଯୂ ଆପଣଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ନ ଠିଆ ହେଉ; ଆମ ପାଇଁ ହିଁ ଆପଣଙ୍କ ସୁଖ ହେଉ।
5.53.10
तं वः॒ शर्धं॒ रथा॑नां त्वे॒षं ग॒णं मारु॑तं॒ नव्य॑सीनाम् ।
अनु॒ प्र य॑न्ति वृ॒ष्टयः॑ ॥
ଆପଣଙ୍କ ରଥର ସେ ବଳ, ସେ ତେଜସ୍ୱୀ ମରୁତ୍ ଗଣ, ନବଗାମୀଙ୍କର ସେ ସେନା — ସେମାନଙ୍କ ପଛେ ବର୍ଷା ଚାଲେ।
5.53.11
शर्धं॑शर्धं व एषां॒ व्रातं॑व्रातं ग॒णंग॑णं सुश॒स्तिभि॑र् ।
अनु॑ क्रामेम धी॒तिभिः॑ ॥
ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ସଂଘର୍ଷ ଓ ପ୍ରତି ଦଳ ସହିତ, ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତି ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ଆମେ ଆଗେଇ ଚାଲିବା।
5.53.12
कस्मा॑ अ॒द्य सुजा॑ताय रा॒तह॑व्याय॒ प्र य॑युः ।
ए॒ना यामे॑न म॒रुतः॑ ॥
ଆଜି କାହା ପାଇଁ, ସୁଜାତ ଓ ରାତହବ୍ୟ ପାଇଁ, ମରୁତ୍ଗଣ ଏହି ଯାତ୍ରା ସହିତ ଆଗେଇ ଗଲେ?
5.53.13
येन॑ तो॒काय॒ तन॑याय धा॒न्यं॑ बीजं॒ वह॑ध्वे॒ अक्षि॑तम् ।
अ॒स्मभ्यं॒ तद्ध॑त्तन॒ यद्व॒ ईम॑हे॒ राधो॑ वि॒श्वायु॒ सौभ॑गम् ॥
ତୁମେମାନେ ତୁମ ସନ୍ତାନ ଓ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଯେଉଁ ଅକ୍ଷତ ଶସ୍ୟ ଓ ବୀଜ ବହି ଆଣ, ହେ ମରୁତଗଣ, ତାହା ଆମକୁ ଦିଅ; ଆମେ ତୁମଠାରୁ ଯାହା ମାଗୁ ସେହି ସମ୍ପଦ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜୀବନ ଓ ସୌଭାଗ୍ୟ ଦିଏ, ତାହା ଦିଅ।
5.53.14
अती॑याम नि॒दस्ति॒रः स्व॒स्तिभि॑र्हि॒त्वाव॒द्यमरा॑तीः ।
वृ॒ष्ट्वी शं योराप॑ उ॒स्रि भे॑ष॒जं स्याम॑ मरुतः स॒ह ॥
ଆମେ ନିନ୍ଦା ପାର ହେଉ; ମଙ୍ଗଳ ସହିତ ନିନ୍ଦନୀୟ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରୁ। ହେ ମରୁତଗଣ, ବର୍ଷା କରି ଉଷାରେ ଜଳ ସୁଖ ଓ ଔଷଧ ହେଉ; ଆମେ ତୁମ ସହିତ ରହୁ।
5.53.15
सु॒दे॒वः स॑महासति सु॒वीरो॑ नरो मरुतः॒ स मर्त्यः॑ ।
यं त्राय॑ध्वे॒ स्याम॒ ते ॥
ତୁମେ ଯେଉଁ ମର୍ତ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା କର, ସେ ଉତ୍ତମ ଦେବତା ଓ ଉତ୍ତମ ବୀରମାନଙ୍କ ସହିତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ; ହେ ମରୁତଗଣ, ହେ ବୀରଗଣ, ଆମେ ତୁମରି ହେଉ।
5.53.16
स्तु॒हि भो॒जान्त्स्तु॑व॒तो अ॑स्य॒ याम॑नि॒ रण॒न्गावो॒ न यव॑से ।
य॒तः पूर्वाँ॑ इव॒ सखीँ॒रनु॑ ह्वय गि॒रा गृ॑णीहि का॒मिनः॑ ॥
ଭୋକ୍ତାମାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର; ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଯାତ୍ରାରେ ସ୍ତୋତାଙ୍କ ସହିତ ଅଛନ୍ତି। ଘାସ ପାଇଁ ଗର୍ଜନ କରି ଯାଉଥିବା ଗାଈଙ୍କ ପରି ପୂର୍ବ ସଖାମାନଙ୍କୁ ଡାକ; ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କର।