Ṛgveda · Sūkta 5.53
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.53.1
को वे॑द॒ जान॑मेषां॒ को वा॑ पु॒रा सु॒म्नेष्वा॑स म॒रुता॑म् ।
यद्यु॑यु॒ज्रे कि॑ला॒स्यः॑ ॥
Wer kennt die Geburt dieser Maruts? Oder wer war einst in den Gunsten der Maruts, als sie ihre gefleckten (hirschartigen) Pferde anschirrten?
5.53.2
ऐतान्रथे॑षु त॒स्थुषः॒ कः शु॑श्राव क॒था य॑युः ।
कस्मै॑ सस्रुः सु॒दासे॒ अन्वा॒पय॒ इळा॑भिर्वृ॒ष्टयः॑ स॒ह ॥
Wer hat diese gehört, die auf den Wagen stehen? Wie sind sie gegangen? Für wen, für Sudas, flossen die Wasser? Zusammen mit den Lobliedern kamen die Regen.
5.53.3
ते म॑ आहु॒र्य आ॑य॒युरुप॒ द्युभि॒र्विभि॒र्मदे॑ ।
नरो॒ मर्या॑ अरे॒पस॑ इ॒मान्पश्य॒न्निति॑ ष्टुहि ॥
Sie haben zu mir gesagt: Die in Freude mit den Strahlenden und Mächtigen nahten—männliche Männer, unversehrt, diese sehend—so preise.
5.53.4
ये अ॒ञ्जिषु॒ ये वाशी॑षु॒ स्वभा॑नवः स्र॒क्षु रु॒क्मेषु॑ खा॒दिषु॑ ।
श्रा॒या रथे॑षु॒ धन्व॑सु ॥
Die in den Schmuckstücken, in den Peitschen, selbstleuchtend, in den Girlanden, in den goldenen Dingen, in den Schwertern, auf den strahlenden Wagen, in den Bogen sind.
5.53.5
यु॒ष्माकं॑ स्मा॒ रथाँ॒ अनु॑ मु॒दे द॑धे मरुतो जीरदानवः ।
वृ॒ष्टी द्यावो॑ य॒तीरि॑व ॥
O Maruts, freigebige Spender, hinter euren Wagen stelle ich mich zur Freude, wie die Himmel mit dem Regen ziehen.
5.53.6
आ यं नरः॑ सु॒दान॑वो ददा॒शुषे॑ दि॒वः कोश॒मचु॑च्यवुः ।
वि प॒र्जन्यं॑ सृजन्ति॒ रोद॑सी॒ अनु॒ धन्व॑ना यन्ति वृ॒ष्टयः॑ ॥
Die Maruts, freigebige Männer, schüttelten den Schatz des Himmels für den Spender; sie entlassen Parjanya, und die Regen ziehen den Weg hinter den beiden Welten.
5.53.7
त॒तृ॒दा॒नाः सिन्ध॑वः॒ क्षोद॑सा॒ रजः॒ प्र स॑स्रुर्धे॒नवो॑ यथा ।
स्य॒न्ना अश्वा॑ इ॒वाध्व॑नो वि॒मोच॑ने॒ वि यद्वर्त॑न्त ए॒न्यः॑ ॥
Als sie, eifrig und schnell, wie Kühe dahinstürmten, flossen die Flüsse hervor; und als der Weg sich öffnete, wandten sie sich wie Pferde und jagten vorwärts.
5.53.8
आ या॑त मरुतो दि॒व आन्तरि॑क्षाद॒मादु॒त ।
माव॑ स्थात परा॒वतः॑ ॥
Kommt, o Maruts, vom Himmel, aus dem Luftraum, aus der Nähe; bleibt nicht fern.
5.53.9
मा वो॑ र॒सानि॑तभा॒ कुभा॒ क्रुमु॒र्मा वः॒ सिन्धु॒र्नि री॑रमत् ।
मा वः॒ परि॑ ष्ठात्स॒रयुः॑ पुरी॒षिणी॑ अ॒स्मे इत्सु॒म्नम॑स्तु वः ॥
Der Rasā, der Anitabhā, der Kubhā und dem Krumu soll es nicht gelingen, euch aufzuhalten; auch der Sindhu möge euch nicht festhalten. Die fruchtbare Sarayu soll sich nicht um euch stellen; euer Glück sei für uns allein.
5.53.10
तं वः॒ शर्धं॒ रथा॑नां त्वे॒षं ग॒णं मारु॑तं॒ नव्य॑सीनाम् ।
अनु॒ प्र य॑न्ति वृ॒ष्टयः॑ ॥
Jene Kraft eurer Wagen, jene leuchtende Schar der Maruts, jene Schar der neu Bewegten — ihnen nach eilen die Regen.
5.53.11
शर्धं॑शर्धं व एषां॒ व्रातं॑व्रातं ग॒णंग॑णं सुश॒स्तिभि॑र् ।
अनु॑ क्रामेम धी॒तिभिः॑ ॥
Mit jedem ihrer Kämpfe, mit jeder Schar und jedem Heer mögen wir euch nach mit guten Lobliedern und Gebeten folgen.
5.53.12
कस्मा॑ अ॒द्य सुजा॑ताय रा॒तह॑व्याय॒ प्र य॑युः ।
ए॒ना यामे॑न म॒रुतः॑ ॥
Für wen heute, für den Wohlgeborenen und den, dessen Gabe gegeben wird, brachen die Maruts mit dieser Fahrt auf?
5.53.13
येन॑ तो॒काय॒ तन॑याय धा॒न्यं॑ बीजं॒ वह॑ध्वे॒ अक्षि॑तम् ।
अ॒स्मभ्यं॒ तद्ध॑त्तन॒ यद्व॒ ईम॑हे॒ राधो॑ वि॒श्वायु॒ सौभ॑गम् ॥
Gebt uns jenes unversehrte Korn und jenen Samen, den ihr für euer Geschlecht und euren Sohn bringt, o Maruts; den Reichtum, den wir von euch erbitten, der allen Leben gibt und Glück bringt.
5.53.14
अती॑याम नि॒दस्ति॒रः स्व॒स्तिभि॑र्हि॒त्वाव॒द्यमरा॑तीः ।
वृ॒ष्ट्वी शं योराप॑ उ॒स्रि भे॑ष॒जं स्याम॑ मरुतः स॒ह ॥
Mögen wir den Tadel überwinden und mit Segen die tadelnswerten Feinde zurücklassen. Nachdem ihr Regen gesandt habt, o Maruts, mögen die Wasser in der Morgenröte Glück und Heilmittel sein; mögen wir mit euch sein.
5.53.15
सु॒दे॒वः स॑महासति सु॒वीरो॑ नरो मरुतः॒ स मर्त्यः॑ ।
यं त्राय॑ध्वे॒ स्याम॒ ते ॥
Jener Sterbliche, den ihr beschützt, o Maruts, der möge von den Göttern gut begünstigt und mit tüchtigen Helden vollendet sein; o Männer, o Maruts, mögen wir die Euren sein.
5.53.16
स्तु॒हि भो॒जान्त्स्तु॑व॒तो अ॑स्य॒ याम॑नि॒ रण॒न्गावो॒ न यव॑से ।
य॒तः पूर्वाँ॑ इव॒ सखीँ॒रनु॑ ह्वय गि॒रा गृ॑णीहि का॒मिनः॑ ॥
Preist die Genießenden, die mit dem Preisenden auf seiner Fahrt sind; wie Kühe, die nach dem Futter brüllen, ruft die früheren Gefährten; ehrt die Andächtigen mit dem Lied.