ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 5.54
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.54.1
प्र शर्धा॑य॒ मारु॑ताय॒ स्वभा॑नव इ॒मां वाच॑मनजा पर्वत॒च्युते॑ ।
घ॒र्म॒स्तुभे॑ दि॒व आ पृ॑ष्ठ॒यज्व॑ने द्यु॒म्नश्र॑वसे॒ महि॑ नृ॒म्णम॑र्चत ॥
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମରୁତମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ସ୍ୱୟଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ପର୍ବତ କମ୍ପାଇବା ମରୁତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ଏ ବାଣୀ ଅର୍ପଣ କରୁଛି। ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଯଜ୍ଞ ଗ୍ରହଣକାରୀ, ଯଶସ୍ୱୀ ସେମାନଙ୍କ ମହାନ ବଳର ଗାନ କର।
5.54.2
प्र वो॑ मरुतस्तवि॒षा उ॑द॒न्यवो॑ वयो॒वृधो॑ अश्व॒युजः॒ परि॑ज्रयः ।
सं वि॒द्युता॒ दध॑ति॒ वाश॑ति त्रि॒तः स्वर॒न्त्यापो॒ऽवना॒ परि॑ज्रयः ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ତୁମମାନଙ୍କ ବଳ ପାଇଁ, ଜଳସମୃଦ୍ଧ, ଆୟୁବର୍ଦ୍ଧକ, ଅଶ୍ୱଯୁକ୍ତ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣନକାରୀ ତୁମକୁ (ପ୍ରଣାମ)। ବିଦ୍ୟୁତ ସହ ମେଘକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ତ୍ରିତ ଗର୍ଜ୍ଜନ କରେ; ଜଳ ଧ୍ୱନିତ ହୁଏ, ଅନ୍ତରୀକ୍ଷରେ ଚାରିଆଡ଼େ ଘୂରି।
5.54.3
वि॒द्युन्म॑हसो॒ नरो॒ अश्म॑दिद्यवो॒ वात॑त्विषो म॒रुतः॑ पर्वत॒च्युतः॑ ।
अ॒ब्द॒या चि॒न्मुहु॒रा ह्रा॑दुनी॒वृतः॑ स्त॒नय॑दमा रभ॒सा उदो॑जसः ॥
ବିଦ୍ୟୁତ ପରି ମହାନ, ମାନବ ବୀର, ପଥର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ବାୟୁ ତେଜ ଥିବା ମରୁତ, ପର୍ବତ କମ୍ପାଇବା ମରୁତ (ଏମାନେ)। ଗର୍ଜନଶୀଳ ମେଘରେ ଘେରି ସେମାନେ ବାରମ୍ବାର ଉଗ୍ର ଓ ପ୍ରବଳ ଭାବରେ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି, ବଳରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ।
5.54.4
व्य॑क्तून्रु॑द्रा॒ व्यहा॑नि शिक्वसो॒ व्य॑न्तरि॑क्षं॒ वि रजां॑सि धूतयः ।
वि यदज्राँ॒ अज॑थ॒ नाव॑ ईं यथा॒ वि दु॒र्गाणि॑ मरुतो॒ नाह॑ रिष्यथ ॥
ହେ ରୁଦ୍ରଗଣ, ତୁମେମାନେ ରାତ୍ରିକୁ ପୃଥକ କଲ, ହେ ଶକ୍ତିମାନମାନେ, ଦିନକୁ ପୃଥକ କଲ; ଅନ୍ତରୀକ୍ଷକୁ ପୃଥକ କଲ, ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ପୃଥକ କଲ, ହେ କମ୍ପାଉଥିବା ସମୂହ। ବନ୍ଧନମୁକ୍ତ ବୀରମାନଙ୍କୁ ନୌକା ପରି ଚଳାଇଲ ବେଳେ ଦୁର୍ଗମାନ ମଧ୍ୟ ଖୋଲିଲ, ହେ ମରୁତଗଣ; ତୁମେମାନେ କେବେ ବିନଷ୍ଟ ହୁଅ ନାହିଁ।
5.54.5
तद्वी॒र्यं॑ वो मरुतो महित्व॒नं दी॒र्घं त॑तान॒ सूर्यो॒ न योज॑नम् ।
एता॒ न यामे॒ अगृ॑भीतशोचि॒षोऽन॑श्वदां॒ यन्न्यया॑तना गि॒रिम् ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ତୁମମାନଙ୍କର ସେ ବୀର୍ଯ୍ୟ, ମହିମା ଦୀର୍ଘ ବିସ୍ତାରିତ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ନିଜ ପଥ ବିସ୍ତାରେ। ସେମାନେ ରଥମାର୍ଗରେ ଚାଲନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କର ଆଲୋକ ଅବାଧ; ତୁମେମାନେ ପର୍ବତ ଆଡ଼କୁ ଓହ୍ଲାଇଲ ବେଳେ।
5.54.6
अभ्रा॑जि॒ शर्धो॑ मरुतो॒ यद॑र्ण॒सं मोष॑था वृ॒क्षं क॑प॒नेव॑ वेधसः ।
अध॑ स्मा नो अ॒रम॑तिं सजोषस॒श्चक्षु॑रिव॒ यन्त॒मनु॑ नेषथा सु॒गम् ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ତୁମମାନଙ୍କ ବଳ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା ବେଳେ, ତୁମେମାନେ ମେଘକୁ ହଲାଇଲ, ଜ୍ଞାନୀ ଯେପରି ବୃକ୍ଷକୁ ହଲାଏ। ତେବେ ଆମ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ, ହେ ସଖାମାନେ, ତୁମର କୃପା, ଆଖି ଯେପରି ଯାତ୍ରୀକୁ ପଥ ଦେଖାଏ, ସେପରି ସୁଗମ ପଥରେ ନିଅ।
5.54.7
न स जी॑यते मरुतो॒ न ह॑न्यते॒ न स्रे॑धति॒ न व्य॑थते॒ न रि॑ष्यति ।
नास्य॒ राय॒ उप॑ दस्यन्ति॒ नोतय॒ ऋषिं॑ वा॒ यं राजा॑नं वा॒ सुषू॑दथ ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ସେ ଜିତାଯାଏ ନାହିଁ, ମରାଯାଏ ନାହିଁ, ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ, କ୍ଲେଶ ପାଏ ନାହିଁ, ହାନି ପାଏ ନାହିଁ; ତାର ଧନ ଓ ରକ୍ଷା ତାର ନିକଟକୁ ଆସେ ନାହିଁ—ଋଷି ହେଉ କି ରାଜା, ଯାହାକୁ ତୁମେ ପ୍ରେରଣ କରିଛ।
5.54.8
नि॒युत्व॑न्तो ग्राम॒जितो॒ यथा॒ नरो॑ अर्य॒मणो॒ न म॒रुतः॑ कब॒न्धिनः॑ ।
पिन्व॒न्त्युत्सं॒ यदि॒नासो॒ अस्व॑र॒न्व्यु॑न्दन्ति पृथि॒वीं मध्वो॒ अन्ध॑सा ॥
ନିୟୁତ୍ୱାନ, ଗ୍ରାମ ଜିତୁଥିବା, ବୀର ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପରି, ଅର୍ୟମନ୍ ପରି, କବନ୍ଧୀ ମରୁତଗଣ—ବୀରମାନେ ଧାବିତ ହେଲେ ସେମାନେ ଉତ୍ସକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି; ମଧୁର ସୋମରସରେ ପୃଥିବୀକୁ ଖୋଲନ୍ତି।
5.54.9
प्र॒वत्व॑ती॒यं पृ॑थि॒वी म॒रुद्भ्यः॑ प्र॒वत्व॑ती॒ द्यौर्भ॑वति प्र॒यद्भ्यः॑ ।
प्र॒वत्व॑तीः प॒थ्या॑ अ॒न्तरि॑क्ष्याः प्र॒वत्व॑न्तः॒ पर्व॑ता जी॒रदा॑नवः ॥
ଏହି ପୃଥିବୀ ମରୁତଙ୍କ ପାଇଁ ପବନଯୁକ୍ତ ହୁଏ; ଗମନକାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଦ୍ୟୁଲୋକ ମଧ୍ୟ ପବନଯୁକ୍ତ ହୁଏ; ଅନ୍ତରିକ୍ଷର ପଥ ପବନଯୁକ୍ତ, ପର୍ବତ ମଧ୍ୟ ପବନଯୁକ୍ତ।
5.54.10
यन्म॑रुतः सभरसः स्वर्णरः॒ सूर्य॒ उदि॑ते॒ मद॑था दिवो नरः ।
न वोऽश्वाः॑ श्रथय॒न्ताह॒ सिस्र॑तः स॒द्यो अ॒स्याध्व॑नः पा॒रम॑श्नुथ ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ହେ ସଭାସାଥୀଗଣ, ହେ ସ୍ୱୟଂଦୀପ୍ତ ନେତାମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦିତ ହେଲେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ; ହେ ବୀରଗଣ—ତୁମର ଅଶ୍ୱମାନେ କ୍ଳାନ୍ତ ନ ହେଉନ୍ତୁ; ସେମାନେ ବାହାରି ଯାଇଛନ୍ତି; ତୁମେ ଏହି ପଥର ଅପର କୂଳ ତୁରନ୍ତ ପାଇଛ।
5.54.11
अंसे॑षु व ऋ॒ष्टयः॑ प॒त्सु खा॒दयो॒ वक्ष॑स्सु रु॒क्मा म॑रुतो॒ रथे॒ शुभः॑ ।
अ॒ग्निभ्रा॑जसो वि॒द्युतो॒ गभ॑स्त्योः॒ शिप्राः॑ शी॒र्षसु॒ वित॑ता हिर॒ण्ययीः॑ ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ତୁମ ସ୍କନ୍ଧରେ ବର୍ଚ୍ଛା, ପାଦରେ ନୂପୁର, ବକ୍ଷରେ ସୁନା ଅଳଙ୍କାର; ରଥରେ ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତ ବିଜୁଳି, ଗାଲରେ ଗୋଟିଏ ଅଳଙ୍କାର, ମୁଣ୍ଡରେ ବିସ୍ତୃତ ସୁନାର ପ୍ରଭା।
5.54.12
तं नाक॑म॒र्यो अगृ॑भीतशोचिषं॒ रुश॒त्पिप्प॑लं मरुतो॒ वि धू॑नुथ ।
सम॑च्यन्त वृ॒जनाति॑त्विषन्त॒ यत्स्वर॑न्ति॒ घोषं॒ वित॑तमृता॒यवः॑ ॥
ସେହି ନାକକୁ—ଆର୍ଯ୍ୟ, ଧରାନଯାଉ ନଥିବା ଦୀପ୍ତିଯୁକ୍ତକୁ—ଗର୍ଜନକାରୀ ପିପ୍ପଳ ବୃକ୍ଷକୁ, ହେ ମରୁତଗଣ, ତୁମେ କମ୍ପାଇ ଦିଅ; ଋତର ଅନୁଗାମୀମାନେ ବିସ୍ତୃତ ଗର୍ଜନ କଲେ ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଏକତ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
5.54.13
यु॒ष्माद॑त्तस्य मरुतो विचेतसो रा॒यः स्या॑म र॒थ्यो॑ वय॑स्वतः ।
न यो युच्छ॑ति ति॒ष्यो॑ यथा॑ दि॒वोऽस्मे रा॑रन्त मरुतः सह॒स्रिण॑म् ॥
ହେ ବିଚକ୍ଷଣ ମରୁତଗଣ, ଆପଣଙ୍କ ଦତ୍ତ ଧନରେ ଆମେ ରଥବାନ ଓ ବଳବାନ ହେଉ। ଆକାଶର ଦୀପ୍ତି ଯେପରି କେବେ କମେ ନାହିଁ, ସେପରି ହେ ମରୁତଗଣ, ଆପଣ ଆମକୁ ସହସ୍ରଗୁଣ ଦେଇଛନ୍ତି।
5.54.14
यू॒यं र॒यिं म॑रुत स्पा॒र्हवी॑रं यू॒यमृषि॑मवथ॒ साम॑विप्रम् ।
यू॒यमर्व॑न्तं भर॒ताय॒ वाजं॑ यू॒यं ध॑त्थ॒ राजा॑नं श्रुष्टि॒मन्त॑म् ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ବୀରମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ ଧନ ଆପଣ ଦିଅନ୍ତୁ; ସାମମନ୍ତ୍ରରେ ଜ୍ଞାନୀ ଋଷିଙ୍କୁ ଆପଣ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଭରତଙ୍କ ପାଇଁ ଦ୍ରୁତଗାମୀ ଅଶ୍ୱ ଓ ବଳ ଦିଅନ୍ତୁ; ଆପଣ ଦ୍ରୁତ ରାଜାଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତୁ।
5.54.15
तद्वो॑ यामि॒ द्रवि॑णं सद्यऊतयो॒ येना॒ स्व॑र्ण त॒तना॑म॒ नॄँर॒भि ।
इ॒दं सु मे॑ मरुतो हर्यता॒ वचो॒ यस्य॒ तरे॑म॒ तर॑सा श॒तं हिमाः॑ ॥
ହେ ଶୀଘ୍ର ସହାୟକ ମରୁତଗଣ, ଆପଣଙ୍କର ସେହି ଧନ ମୁଁ ମାଗୁଛି; ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିସ୍ତାର ହେଉ। ହେ ମରୁତଗଣ, ମୋର ଏହି ବାଣୀ ଭଲ ଭାବେ ଶୁଣନ୍ତୁ; ଯାହାର ବଳରେ ଆମେ ଶହେ ଶୀତ ପାର ହେଉ।