Ṛgveda · Sūkta 8.72
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
8.72.1
ह॒विष्कृ॑णुध्व॒मा ग॑मदध्व॒र्युर्व॑नते॒ पुनः॑ ।
वि॒द्वाँ अ॑स्य प्र॒शास॑नम् ॥
Preparad las ofrendas; que el adhvaryu vuelva aquí y sirva, conociendo la instrucción de Agni.
8.72.2
नि ति॒ग्मम॒भ्य॑ंशुं सीद॒द्धोता॑ म॒नावधि॑ ।
जु॒षा॒णो अ॑स्य स॒ख्यम् ॥
El hotar se sentó sobre el rayo agudo, en Manu, complacido con su amistad.
8.72.3
अ॒न्तरि॑च्छन्ति॒ तं जने॑ रु॒द्रं प॒रो म॑नी॒षया॑ ।
गृ॒भ्णन्ति॑ जि॒ह्वया॑ स॒सम् ॥
Entre el pueblo buscan dentro a Rudra; desde lejos, con inteligencia, lo aprehenden, y con la lengua toman la ofrenda.
8.72.4
जा॒म्य॑तीतपे॒ धनु॑र्वयो॒धा अ॑रुह॒द्वन॑म् ।
दृ॒षदं॑ जि॒ह्वयाव॑धीत् ॥
He encendido a mi pariente; el arco que da vida subió al bosque; con la lengua golpeó aquí al que está sentado.
8.72.5
चर॑न्व॒त्सो रुश॑न्नि॒ह नि॑दा॒तारं॒ न वि॑न्दते ।
वेति॒ स्तोत॑व अ॒म्ब्य॑म् ॥
El ternero que vaga aquí ruge; no encuentra al dador. Para el alabador busca a la madre.
8.72.6
उ॒तो न्व॑स्य॒ यन्म॒हदश्वा॑व॒द्योज॑नं बृ॒हद् ।
दा॒मा रथ॑स्य॒ ददृ॑शे ॥
Y ahora su gran extensión de yojana, rica en caballos y vasta, es visible; ha aparecido la cuerda del carro.
8.72.7
दु॒हन्ति॑ स॒प्तैका॒मुप॒ द्वा पञ्च॑ सृजतः ।
ती॒र्थे सिन्धो॒रधि॑ स्व॒रे ॥
Siete ordeñan a una; dos y cinco la envían, en el vado del Sindhu, en el sonido de las aguas.
8.72.8
आ द॒शभि॑र्वि॒वस्व॑त॒ इन्द्रः॒ कोश॑मचुच्यवीत् ।
खेद॑या त्रि॒वृता॑ दि॒वः ॥
Con los diez de Vivasvat, Indra agitó el recipiente; con el colador de tres capas, del cielo (el Soma).
8.72.9
परि॑ त्रि॒धातु॑रध्व॒रं जू॒र्णिरे॑ति॒ नवी॑यसी ।
मध्वा॒ होता॑रो अञ्जते ॥
Alrededor del sacrificio del sostenido en tres, va la anciana pero más nueva; los hotar la ungen con miel.
8.72.10
सि॒ञ्चन्ति॒ नम॑साव॒तमु॒च्चाच॑क्रं॒ परि॑ज्मानम् ।
नी॒चीन॑बार॒मक्षि॑तम् ॥
Con reverencia rocían al protector, de rueda alta, que todo lo envuelve, de tubo inclinado, inagotable (recipiente).
8.72.11
अ॒भ्यार॒मिदद्र॑यो॒ निषि॑क्तं॒ पुष्क॑रे॒ मधु॑ ।
अ॒व॒तस्य॑ वि॒सर्ज॑ने ॥
Las piedras vierten aquel dulce (Soma) en la vasija de loto, al soltarse el que desciende.
8.72.12
गाव॒ उपा॑वताव॒तं म॒ही य॒ज्ञस्य॑ र॒प्सुदा॑ ।
उ॒भा कर्णा॑ हिर॒ण्यया॑ ॥
Oh vacas, descended cerca de él; grandes, ambas dando el jugo del sacrificio, ambas de orejas doradas.
8.72.13
आ सु॒ते सि॑ञ्चत॒ श्रियं॒ रोद॑स्योरभि॒श्रिय॑म् ।
र॒सा द॑धीत वृष॒भम् ॥
Cuando el soma es exprimido, vierte en él la gloria, el resplandor de cielo y tierra; que el líquido reciba al toro.
8.72.14
ते जा॑नत॒ स्वमो॒क्यं॑ सं व॒त्सासो॒ न मा॒तृभिः॑ ।
मि॒थो न॑सन्त जा॒मिभिः॑ ॥
Reconocen su propio lugar, como los becerros se unen a sus madres; se unen unos a otros con sus parientes.
8.72.15
उप॒ स्रक्वे॑षु॒ बप्स॑तो कृण्व॒ते ध॒रुणं॑ दि॒वि ।
इन्द्रे॑ अ॒ग्ना नमः॒ स्वः॑ ॥
Rociando en los coladores, haciendo firme el sostén en el cielo, homenaje a Indra y a Agni, por la luz del cielo.
8.72.16
अधु॑क्षत्पि॒प्युषी॒मिष॒मूर्जं॑ स॒प्तप॑दीम॒रिः ।
सूर्य॑स्य स॒प्त र॒श्मिभिः॑ ॥
El veloz extrajo el alimento que crece y la fuerza, la de siete pasos, con los siete rayos del sol.
8.72.17
सोम॑स्य मित्रावरु॒णोदि॑ता॒ सूर॒ आ द॑दे ।
तदातु॑रस्य भेष॒जम् ॥
Al alzarse el soma, oh Mitra y Varuṇa, tomo la luz del sol; eso es la medicina para el enfermo.
8.72.18
उ॒तो न्व॑स्य॒ यत्प॒दं ह॑र्य॒तस्य॑ निधा॒न्य॑म् ।
परि॒ द्यां जि॒ह्वया॑तनत् ॥
Y ahora su paso, la morada del fulvo (el caballo del sol), lo extendió alrededor del cielo con su lengua.