ഋഗ്വേദം · സൂക്തം 8.72
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
8.72.1
ह॒विष्कृ॑णुध्व॒मा ग॑मदध्व॒र्युर्व॑नते॒ पुनः॑ ।
वि॒द्वाँ अ॑स्य प्र॒शास॑नम् ॥
ഹവിസ്സുകൾ ഒരുക്കുക; അധ്വര്യു വീണ്ടും ഇവിടെ വരട്ടെ, അതിന്റെ നിർദേശം അറിഞ്ഞു സേവിക്കട്ടെ.
8.72.2
नि ति॒ग्मम॒भ्य॑ंशुं सीद॒द्धोता॑ म॒नावधि॑ ।
जु॒षा॒णो अ॑स्य स॒ख्यम् ॥
ഹോതാവ് തീക്ഷ്ണമായ രശ്മിയിൽ മനുവിൽ ഇരുന്നു; അവന്റെ സൗഹൃദത്തിൽ സന്തുഷ്ടനായി.
8.72.3
अ॒न्तरि॑च्छन्ति॒ तं जने॑ रु॒द्रं प॒रो म॑नी॒षया॑ ।
गृ॒भ्णन्ति॑ जि॒ह्वया॑ स॒सम् ॥
ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ആ രുദ്രനെ ഉള്ളിൽ അന്വേഷിക്കുന്നു; ദൂരത്തുനിന്ന് ചിന്തയാൽ അവനെ പിടിക്കുന്നു, നാവിനാൽ ആ ബലി സ്വീകരിക്കുന്നു.
8.72.4
जा॒म्य॑तीतपे॒ धनु॑र्वयो॒धा अ॑रुह॒द्वन॑म् ।
दृ॒षदं॑ जि॒ह्वयाव॑धीत् ॥
ബന്ധുവിനെ ഞാൻ ചൂടാക്കി; ജീവദായകമായ വില്ല് വനത്തിന്മേൽ കയറി; ഇരിക്കുന്നതിനെ നാവിനാൽ ഇവിടെ അടിച്ചു.
8.72.5
चर॑न्व॒त्सो रुश॑न्नि॒ह नि॑दा॒तारं॒ न वि॑न्दते ।
वेति॒ स्तोत॑व अ॒म्ब्य॑म् ॥
ഇവിടെ അലഞ്ഞുനടക്കുന്ന കിടാവ് ഗർജ്ജിക്കുന്നു; ദാതാവിനെ അതു കണ്ടെത്തുന്നില്ല. സ്തോതാവിനായി അമ്മയെ തേടുന്നു.
8.72.6
उ॒तो न्व॑स्य॒ यन्म॒हदश्वा॑व॒द्योज॑नं बृ॒हद् ।
दा॒मा रथ॑स्य॒ ददृ॑शे ॥
ഇപ്പോൾ അവന്റെ വലിയ, കുതിരകളോടുകൂടിയ, വിശാലമായ യോജന ദൂരം ഉണ്ട്; രഥത്തിന്റെ കയർ കാണപ്പെട്ടു.
8.72.7
दु॒हन्ति॑ स॒प्तैका॒मुप॒ द्वा पञ्च॑ सृजतः ।
ती॒र्थे सिन्धो॒रधि॑ स्व॒रे ॥
ഏഴുപേർ ഒന്നിനെ കറക്കുന്നു; രണ്ടും അഞ്ചും അതിനെ അയയ്ക്കുന്നു, സിന്ധുവിന്റെ തീർഥത്തിൽ, ശബ്ദത്തിനിടയിൽ.
8.72.8
आ द॒शभि॑र्वि॒वस्व॑त॒ इन्द्रः॒ कोश॑मचुच्यवीत् ।
खेद॑या त्रि॒वृता॑ दि॒वः ॥
വിവസ്വതിന്റെ പത്തോടുകൂടി ഇന്ദ്രൻ പാത്രം ഇളക്കി; മൂന്നു പാളി അരിപ്പകൊണ്ട്, സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ (സോമം).
8.72.9
परि॑ त्रि॒धातु॑रध्व॒रं जू॒र्णिरे॑ति॒ नवी॑यसी ।
मध्वा॒ होता॑रो अञ्जते ॥
ത്രിധാതുവിന്റെ യാഗത്തിനു ചുറ്റും, പഴയതെങ്കിലും പുതിയവളായവൾ പോകുന്നു; തേനുകൊണ്ട് ഹോതാക്കൾ അവളെ അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നു.
8.72.10
सि॒ञ्चन्ति॒ नम॑साव॒तमु॒च्चाच॑क्रं॒ परि॑ज्मानम् ।
नी॒चीन॑बार॒मक्षि॑तम् ॥
നമസ്കാരത്തോടെ അവർ ആ രക്ഷകനെ തളിക്കുന്നു; ഉയർന്ന ചക്രമുള്ള, ചുറ്റും വ്യാപിച്ച, താഴേക്ക് വളഞ്ഞ, ക്ഷയമില്ലാത്ത (പാത്രത്തെ).
8.72.11
अ॒भ्यार॒मिदद्र॑यो॒ निषि॑क्तं॒ पुष्क॑रे॒ मधु॑ ।
अ॒व॒तस्य॑ वि॒सर्ज॑ने ॥
കല്ലുകൾ ആ മധുരമുള്ള (സോമത്തെ) താമരപ്പാത്രത്തിൽ ഒഴിക്കുന്നു, ഇറങ്ങിവരുന്നവന്റെ വിസർജനസമയത്ത്.
8.72.12
गाव॒ उपा॑वताव॒तं म॒ही य॒ज्ञस्य॑ र॒प्सुदा॑ ।
उ॒भा कर्णा॑ हिर॒ण्यया॑ ॥
പശുക്കളേ, അടുത്ത് ഇറങ്ങിവരൂ, അവനെ നോക്കി; മഹത്തായ, യാഗരസം നല്കുന്ന ഇരുവരേ, രണ്ടു സ്വർണ്ണച്ചെവിയുള്ളവരേ.
8.72.13
आ सु॒ते सि॑ञ्चत॒ श्रियं॒ रोद॑स्योरभि॒श्रिय॑म् ।
र॒सा द॑धीत वृष॒भम् ॥
സോമം പിഴിയപ്പെടുമ്പോൾ അതിൽ ശ്രീയെ പകരൂ; ദ്യാവാപൃഥിവിയുടെ പ്രകാശത്തെ പകരൂ; രസം വൃഷഭനെ ധരിക്കട്ടെ.
8.72.14
ते जा॑नत॒ स्वमो॒क्यं॑ सं व॒त्सासो॒ न मा॒तृभिः॑ ।
मि॒थो न॑सन्त जा॒मिभिः॑ ॥
അവർ തങ്ങളുടെ സ്ഥാനം തിരിച്ചറിയുന്നു, കിടാങ്ങൾ അമ്മമാരോടു ചേരുന്നതുപോലെ; പരസ്പരം ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം ചേരുന്നു.
8.72.15
उप॒ स्रक्वे॑षु॒ बप्स॑तो कृण्व॒ते ध॒रुणं॑ दि॒वि ।
इन्द्रे॑ अ॒ग्ना नमः॒ स्वः॑ ॥
അരിപ്പകളിൽ തളിച്ചും, സ്വർഗത്തിൽ ആധാരം ഉറപ്പിച്ചും, ഇന്ദ്രനും അഗ്നിക്കും നമസ്കാരം; പ്രകാശത്തിനായി.
8.72.16
अधु॑क्षत्पि॒प्युषी॒मिष॒मूर्जं॑ स॒प्तप॑दीम॒रिः ।
सूर्य॑स्य स॒प्त र॒श्मिभिः॑ ॥
അരി വളരുന്ന പോഷണവും ബലവും കറന്നെടുത്തു — ഏഴു പദങ്ങളുള്ളതിനെ; സൂര്യന്റെ ഏഴു രശ്മികളാൽ.
8.72.17
सोम॑स्य मित्रावरु॒णोदि॑ता॒ सूर॒ आ द॑दे ।
तदातु॑रस्य भेष॒जम् ॥
സോമത്തിന്റെ ഉദയത്തിൽ, ഹേ മിത്രാവരുണന്മാരേ, ഞാൻ സൂര്യപ്രകാശം സ്വീകരിക്കുന്നു; അതാണ് രോഗിക്കുള്ള ഔഷധം.
8.72.18
उ॒तो न्व॑स्य॒ यत्प॒दं ह॑र्य॒तस्य॑ निधा॒न्य॑म् ।
परि॒ द्यां जि॒ह्वया॑तनत् ॥
ഇനി ഇതിന്റെ പദം, ഹരിതന്റെ (സൂര്യാശ്വത്തിന്റെ) വാസസ്ഥാനം — അത് അവൻ തന്റെ നാവിനാൽ ആകാശത്തിനു ചുറ്റും വിസ്തരിച്ചു.