ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 8.72
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
8.72.1
ह॒विष्कृ॑णुध्व॒मा ग॑मदध्व॒र्युर्व॑नते॒ पुनः॑ ।
वि॒द्वाँ अ॑स्य प्र॒शास॑नम् ॥
ଆହୁତି ପ୍ରସ୍ତୁତ କର; ଅଧ୍ୱର୍ଯୁ ପୁନର୍ବାର ଏଠାକୁ ଆସୁ, ଏହାର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଜାଣି ସେବା କରୁ।
8.72.2
नि ति॒ग्मम॒भ्य॑ंशुं सीद॒द्धोता॑ म॒नावधि॑ ।
जु॒षा॒णो अ॑स्य स॒ख्यम् ॥
ହୋତା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ରଶ୍ମି ଉପରେ ମନୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଲେ; ତାଙ୍କ ସଖ୍ୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ।
8.72.3
अ॒न्तरि॑च्छन्ति॒ तं जने॑ रु॒द्रं प॒रो म॑नी॒षया॑ ।
गृ॒भ्णन्ति॑ जि॒ह्वया॑ स॒सम् ॥
ଲୋକମାନେ ସେହି ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଭିତରେ ଖୋଜନ୍ତି; ଦୂରରୁ ମନୀଷାରେ ତାଙ୍କୁ ଧରନ୍ତି, ଜିଭ ଦ୍ୱାରା ସେହି ଆହୁତି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
8.72.4
जा॒म्य॑तीतपे॒ धनु॑र्वयो॒धा अ॑रुह॒द्वन॑म् ।
दृ॒षदं॑ जि॒ह्वयाव॑धीत् ॥
ସାଥୀଙ୍କୁ ମୁଁ ତପାଇଲି; ଜୀବନଦାତା ଧନୁ ବନ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲା; ବସିଥିବାକୁ ଜିଭ ଦ୍ୱାରା ଏଠାରେ ଆଘାତ କଲା।
8.72.5
चर॑न्व॒त्सो रुश॑न्नि॒ह नि॑दा॒तारं॒ न वि॑न्दते ।
वेति॒ स्तोत॑व अ॒म्ब्य॑म् ॥
ଏଠାରେ ବୁଲୁଥିବା ବାଛୁରୀ ଗର୍ଜନ କରେ; ଦାତାଙ୍କୁ ସେ ପାଏ ନାହିଁ। ସ୍ତୋତା ପାଇଁ ମାତାଙ୍କୁ ଖୋଜେ।
8.72.6
उ॒तो न्व॑स्य॒ यन्म॒हदश्वा॑व॒द्योज॑नं बृ॒हद् ।
दा॒मा रथ॑स्य॒ ददृ॑शे ॥
ଏବେ ତାଙ୍କର ଯେଉଁ ମହାନ, ଅଶ୍ୱଯୁକ୍ତ, ବିଶାଳ ଯୋଜନ-ଦୂରତା ଅଛି; ରଥର ଦଉଡ଼ି ଦେଖାଗଲା।
8.72.7
दु॒हन्ति॑ स॒प्तैका॒मुप॒ द्वा पञ्च॑ सृजतः ।
ती॒र्थे सिन्धो॒रधि॑ स्व॒रे ॥
ସାତ ଜଣେ ଗୋଟିଏକୁ ଦୁହନ୍ତି; ଦୁଇ ଓ ପାଞ୍ଚ ତାହାକୁ ପଠାନ୍ତି, ସିନ୍ଧୁର ଘାଟରେ, ଧ୍ୱନିର ମଧ୍ୟରେ।
8.72.8
आ द॒शभि॑र्वि॒वस्व॑त॒ इन्द्रः॒ कोश॑मचुच्यवीत् ।
खेद॑या त्रि॒वृता॑ दि॒वः ॥
ବିବସ୍ୱାନ୍ଙ୍କ ଦଶ ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାତ୍ର ହଲାଇଲେ; ତିନି ସ୍ତରର ଛାଣନୀରେ, ସ୍ୱର୍ଗର (ସୋମକୁ)।
8.72.9
परि॑ त्रि॒धातु॑रध्व॒रं जू॒र्णिरे॑ति॒ नवी॑यसी ।
मध्वा॒ होता॑रो अञ्जते ॥
ତ୍ରିଧାତୁଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଚାରିପାଖେ, ପୁରାତନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନୂତନା ସେ ଯାଏ; ମଧୁରେ ହୋତାମାନେ ତାହାକୁ ଅଭିଷେକ କରନ୍ତି।
8.72.10
सि॒ञ्चन्ति॒ नम॑साव॒तमु॒च्चाच॑क्रं॒ परि॑ज्मानम् ।
नी॒चीन॑बार॒मक्षि॑तम् ॥
ନମସ୍କାରରେ ସେମାନେ ସେହି ରକ୍ଷକକୁ ସିଞ୍ଚନ୍ତି; ଉଚ୍ଚ ଚକ୍ରବିଶିଷ୍ଟ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗବ୍ୟାପୀ, ତଳକୁ ନତ, ଅକ୍ଷୟ (ପାତ୍ରକୁ)।
8.72.11
अ॒भ्यार॒मिदद्र॑यो॒ निषि॑क्तं॒ पुष्क॑रे॒ मधु॑ ।
अ॒व॒तस्य॑ वि॒सर्ज॑ने ॥
ପଥରଗୁଡ଼ିକ ସେହି ମଧୁର (ସୋମକୁ) ପଦ୍ମପାତ୍ରରେ ଢାଳନ୍ତି, ଓହ୍ଲାଇ ଆସୁଥିବାଙ୍କ ମୁକ୍ତି ସମୟରେ।
8.72.12
गाव॒ उपा॑वताव॒तं म॒ही य॒ज्ञस्य॑ र॒प्सुदा॑ ।
उ॒भा कर्णा॑ हिर॒ण्यया॑ ॥
ଗାଈମାନେ, ତାହା ପାଖକୁ ଓହ୍ଲାଅ; ହେ ମହତୀ, ଯଜ୍ଞରସ ଦେଉଥିବା ଦୁହେଁ, ଦୁଇ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କର୍ଣ୍ଣବିଶିଷ୍ଟା।
8.72.13
आ सु॒ते सि॑ञ्चत॒ श्रियं॒ रोद॑स्योरभि॒श्रिय॑म् ।
र॒सा द॑धीत वृष॒भम् ॥
ସୋମ ନିଷ୍କାଶିତ ହେଲେ ତାହାରେ ଶ୍ରୀ ଢାଳ, ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀର ଦୀପ୍ତି ଢାଳ; ରସ ବୃଷଭକୁ ଧାରଣ କରୁ।
8.72.14
ते जा॑नत॒ स्वमो॒क्यं॑ सं व॒त्सासो॒ न मा॒तृभिः॑ ।
मि॒थो न॑सन्त जा॒मिभिः॑ ॥
ସେମାନେ ନିଜ ସ୍ଥାନ ଚିହ୍ନନ୍ତି, ବତ୍ସମାନେ ମାତାମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଳିବା ପରି; ପରସ୍ପର ଆତ୍ମୀୟମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଳିତ ହୁଅନ୍ତି।
8.72.15
उप॒ स्रक्वे॑षु॒ बप्स॑तो कृण्व॒ते ध॒रुणं॑ दि॒वि ।
इन्द्रे॑ अ॒ग्ना नमः॒ स्वः॑ ॥
ଛାଣନିରେ ଛିଞ୍ଚି, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆଧାର ସ୍ଥାପନ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଆଲୋକ ପାଇଁ।
8.72.16
अधु॑क्षत्पि॒प्युषी॒मिष॒मूर्जं॑ स॒प्तप॑दीम॒रिः ।
सूर्य॑स्य स॒प्त र॒श्मिभिः॑ ॥
ଅରି ଫୁଲୁଥିବା ପୋଷଣ ଓ ବଳ ଦୋହିଲା — ସପ୍ତପଦୀକୁ; ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସାତ କିରଣରେ।
8.72.17
सोम॑स्य मित्रावरु॒णोदि॑ता॒ सूर॒ आ द॑दे ।
तदातु॑रस्य भेष॒जम् ॥
ସୋମର ଉଦୟରେ, ହେ ମିତ୍ରାବରୁଣ, ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ-ଆଲୋକ ଗ୍ରହଣ କରେ; ତାହାହିଁ ରୋଗୀର ଔଷଧ।
8.72.18
उ॒तो न्व॑स्य॒ यत्प॒दं ह॑र्य॒तस्य॑ निधा॒न्य॑म् ।
परि॒ द्यां जि॒ह्वया॑तनत् ॥
ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହାର ପଦ, ହରିତ (ସୂର୍ଯ୍ୟ-ଅଶ୍ୱ) ର ନିବାସ — ତାହାକୁ ସେ ନିଜ ଜିଭରେ ଆକାଶ ଚାରିପାଖରେ ବିସ୍ତାର କଲା।