ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 8.74

8.74.1

वि॒शोवि॑शो वो॒ अति॑थिं वाज॒यन्तः॑ पुरुप्रि॒यम् ।
अ॒ग्निं वो॒ दुर्यं॒ वचः॑ स्तु॒षे शू॒षस्य॒ मन्म॑भिः ॥

ପ୍ରତ୍ୟେକ ବଂଶ ପାଇଁ ଧନ ଇଚ୍ଛା କରି, ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ବହୁଜନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଅତିଥି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ସ୍ଥାୟୀ ବାଣୀରେ, ବଳବାନଙ୍କ ମନନୀୟ ସ୍ତୁତିରେ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ।

यं जना॑सो ह॒विष्म॑न्तो मि॒त्रं न स॒र्पिरा॑सुतिम् ।
प्र॒शंस॑न्ति॒ प्रश॑स्तिभिः ॥

ହବିଷ୍ମାନ ଲୋକେ, ମିତ୍ରଙ୍କ ପରି ଘିଅ ଆହୁତି ଦେଇ ଯାହାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା-ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।

पन्यां॑सं जा॒तवे॑दसं॒ यो दे॒वता॒त्युद्य॑ता ।
ह॒व्यान्यैर॑यत्दि॒वि ॥

ପ୍ରଶଂସନୀୟ ଜାତବେଦା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଯିଏ ଦୈବ ବିଧାନରେ ଉଠାଯାଇଥିବା ହବ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପଠାଇଲେ।

आग॑न्म वृत्र॒हन्त॑मं॒ ज्येष्ठ॑म॒ग्निमान॑वम् ।
यस्य॑ श्रु॒तर्वा॑ बृ॒हन्ना॒र्क्षो अनी॑क॒ एध॑ते ॥

ବୃତ୍ରହନ୍ତା, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆନବ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆମେ ଆସିଛୁ; ଯାହାଙ୍କ ଅଗ୍ରଭାଗରେ ଶ୍ରୁତର୍ବା ଓ ମହାନ ଆର୍କ୍ଷ ବୃଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତି।

अ॒मृतं॑ जा॒तवे॑दसं ति॒रस्तमां॑सि दर्श॒तम् ।
घृ॒ताह॑वन॒मीड्य॑म् ॥

ଅମର ଜାତବେଦା ଅଗ୍ନି ଅନ୍ଧାର ଚିରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ଘିଅରେ ଆହ୍ୱାନିତ, ପ୍ରଶଂସନୀୟ।

स॒बाधो॒ यं जना॑ इ॒मेऽग्निं ह॒व्येभि॒रीळ॑ते ।
जुह्वा॑नासो य॒तस्रु॑चः ॥

ସଙ୍କଟରେ ଥିବା ଏହି ଲୋକେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ହବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି; ଆହୁତି ଦେଇ, ସ୍ରୁବ ଉଠାଇ।

इ॒यं ते॒ नव्य॑सी म॒तिरग्ने॒ अधा॑य्य॒स्मदा ।
मन्द्र॒ सुजा॑त॒ सुक्र॒तोऽमू॑र॒ दस्माति॑थे ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଏହି ନୂତନ ସ୍ତୁତି ଆମ ପକ୍ଷରୁ ତୁମ ପାଇଁ ରଖାଯାଇଛି। ହେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ସୁଜାତ, ଜ୍ଞାନୀ, ଅମୋଘ, ଗୃହପତି ଓ ଅତିଥି!

सा ते॑ अग्ने॒ शंत॑मा॒ चनि॑ष्ठा भवतु प्रि॒या ।
तया॑ वर्धस्व॒ सुष्टु॑तः ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ତାହା ତୁମ ପାଇଁ ଅତି ଶାନ୍ତିଦାୟକ, ଅତି ନିକଟ ଓ ପ୍ରିୟ ହେଉ। ତାହାଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧି ପାଅ, ହେ ସୁସ୍ତୁତ।

सा द्यु॒म्नैर्द्यु॒म्निनी॑ बृ॒हदुपो॑प॒ श्रव॑सि॒ श्रवः॑ ।
दधी॑त वृत्र॒तूर्ये॑ ॥

ସେ ତେଜସ୍ୱୀ ଧନରେ ଦୀପ୍ତିମତୀ, ମହତୀ। ସେ ଯଶ ଦିଗରେ ଯଶ ପ୍ରାପ୍ତ କରୁ, ବୃତ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ।

अश्व॒मिद्गां र॑थ॒प्रां त्वे॒षमिन्द्रं॒ न सत्प॑तिम् ।
यस्य॒ श्रवां॑सि॒ तूर्व॑थ॒ पन्य॑म्पन्यं च कृ॒ष्टयः॑ ॥

ଘୋଡା ଓ ଗାଈଙ୍କୁ, ରଥ ରକ୍ଷାକାରୀମାନଙ୍କୁ, ତେଜସ୍ୱୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ସତ୍ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ (ସ୍ତୁତି କର)। ଯାହାର ଯଶ ଓ ଦାନ ତୁମେ ଦିଅ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରଜା ତାହା ପାଏ।

यं त्वा॑ गो॒पव॑नो गि॒रा चनि॑ष्ठदग्ने अङ्गिरः ।
स पा॑वक श्रुधी॒ हव॑म् ॥

ତୁମକୁ ଗୋପବନ ସ୍ତୁତିବାଣୀରେ ସମ୍ମାନିଛି, ହେ ଅଗ୍ନି, ହେ ଅଙ୍ଗିରା! ସେ ତୁମେ, ହେ ପାବକ, ଆମ ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣ।

यं त्वा॒ जना॑स॒ ईळ॑ते स॒बाधो॒ वाज॑सातये ।
स बो॑धि वृत्र॒तूर्ये॑ ॥

ତୁମକୁ ଲୋକମାନେ ସଗୋତ୍ରଙ୍କ ସହିତ, ବାଜ (ଧନ) ପାଇବା ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି। ସେ ତୁମେ, ବୃତ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ଜାଗ୍ରତ ହୁଅ।

अ॒हं हु॑वा॒न आ॒र्क्षे श्रु॒तर्व॑णि मद॒च्युति॑ ।
शर्धां॑सीव स्तुका॒विनां॑ मृ॒क्षा शी॒र्षा च॑तु॒र्णाम् ॥

ମୁଁ ଅର୍କ୍ଷରେ ଶ୍ରୁତର୍ବଣି ଓ ମଦଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରେ; ସ୍ତୋତାମାନଙ୍କ ବଳ ପରି, ଚାରିଜଣଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ମୁଁ ପୋଛେ।

मां च॒त्वार॑ आ॒शवः॒ शवि॑ष्ठस्य द्रवि॒त्नवः॑ ।
सु॒रथा॑सो अ॒भि प्रयो॒ वक्ष॒न्वयो॒ न तुग्र्य॑म् ॥

ଚାରିଜଣ ଦ୍ରୁତଗାମୀ, ବଳବାନଙ୍କ ବେଗ ଥିବା, ସୁନ୍ଦର ରଥଥିବା, ମୋତେ ଅନ୍ନ ଆଡ଼କୁ ନେଉ; ପକ୍ଷୀମାନେ ବଳବାନ ଆଡ଼େ ଉଡ଼ନ୍ତି ପରି।

स॒त्यमित्त्वा॑ महेनदि॒ परु॒ष्ण्यव॑ देदिशम् ।
नेमा॑पो अश्व॒दात॑रः॒ शवि॑ष्ठादस्ति॒ मर्त्यः॑ ॥

ସତ୍ୟରେ ତୁମକୁ, ହେ ମହାନଦୀ, ହେ ପରୁଷ୍ଣୀ, ମୁଁ ତଳକୁ ଦେଖାଏ; ହେ ଜଳସମୂହ, ଅଶ୍ୱଦାତା, ସର୍ବଶକ୍ତିମାନଙ୍କଠାରୁ ମର୍ତ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।