Upaniṣaden · Chāndogya 5.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Chāndogya 5.1.1
यो ह वै ज्येष्ठं च श्रेष्ठं च वेद ज्येष्ठश्च ह वै श्रेष्ठश्च भवति प्राणो वाव ज्येष्ठश्च श्रेष्ठश्च ॥ ५.१.१ ॥
Wer das Älteste und das Beste kennt, wird wahrlich der Älteste und der Beste. Der prāṇa (Atem) ist wahrlich das Älteste und das Beste.
Chāndogya 5.1.2
यो ह वै वसिष्ठं वेद वसिष्ठो ह स्वानां भवति वाग्वाव वसिष्ठः ॥ ५.१.२ ॥
Wer das Vortrefflichste kennt, wird wahrlich der Vortrefflichste unter den Seinen. Die Rede (vāc) ist wahrlich das Vortrefflichste.
Chāndogya 5.1.3
यो ह वै प्रतिष्ठां वेद प्रति ह तिष्ठत्यस्मिँश्च लोकेऽमुष्मिँश्च चक्षुर्वाव प्रतिष्ठा ॥ ५.१.३ ॥
Wer die Grundlage kennt, steht fest in dieser Welt und in jener Welt. Das Auge (cakṣus) ist wahrlich die Grundlage.
Chāndogya 5.1.4
यो ह वै सम्पदं वेद सँहास्मै कामाः पद्यन्ते दैवाश्च मानुषाश्च श्रोत्रं वाव सम्पत् ॥ ५.१.४ ॥
Wer den Wohlstand kennt, dem fallen alle Wünsche, göttliche und menschliche, zusammen zu. Das Gehör (śrotra) ist wahrlich der Wohlstand.
Chāndogya 5.1.5
यो ह वा आयतनं वेदायतनँ ह स्वानां भवति मनो ह वा आयतनम् ॥ ५.१.५ ॥
Wer den āyatana kennt, wird den Seinen zur Stütze. Wahrlich, der Geist ist der āyatana.
Chāndogya 5.1.6
अथ ह प्राणा अहँश्रेयसि व्यूदिरेऽहँश्रेयानस्म्यहँ श्रेयानस्मीति ॥ ५.१.६ ॥
Da stritten die prāṇa um den Vorrang und sprachen: „Ich bin der Höhere, ich bin der Höhere.“
Chāndogya 5.1.7
ते ह प्राणाः प्रजापतिं पितरमेत्योचुर्भगवन्को नः श्रेष्ठ इति तान्होवाच यस्मिन्व उत्क्रान्ते शरीरं पापिष्ठतरमिव दृश्येत स वः श्रेष्ठ इति ॥ ५.१.७ ॥
Die prāṇa traten vor ihren Vater Prajāpati und sprachen: „Ehrwürdiger, wer von uns ist der Beste?“ Er sprach zu ihnen: „Wessen Weggang den Körper am elendsten erscheinen ließe, der ist der Beste unter euch.“
Chāndogya 5.1.8
सा ह वागुच्चक्राम सा संवत्सरं प्रोष्य पर्येत्योवाच कथमशकतर्ते मज्जीवितुमिति यथा कला अवदन्तः प्राणन्तः प्राणेन पश्यन्तश्चक्षुषा शृण्वन्तः श्रोत्रेण ध्यायन्तो मनसैवमिति प्रविवेश ह वाक् ॥ ५.१.८ ॥
Die Rede erhob sich und ging fort. Nach einem Jahr kehrte sie zurück und sprach: „Wie konntet ihr ohne mich leben?“ Wie die Stummen, die nicht sprechen, aber mit dem Atem atmen, mit dem Auge sehen, mit dem Ohr hören und mit dem Geist denken — so sprechend, trat die Rede wieder ein.
Chāndogya 5.1.9
चक्षुर्होच्चक्राम तत्संवत्सरं प्रोष्य पर्येत्योवाच कथमशकतर्ते मज्जीवितुमिति यथान्धा अपश्यन्तः प्राणन्तः प्राणेन वदन्तो वाचा शृण्वन्तः श्रोत्रेण ध्यायन्तो मनसैवमिति प्रविवेश ह चक्षुः ॥ ५.१.९ ॥
Das Auge ging nach oben fort. Nachdem es ein Jahr fort gewesen und umhergegangen war, sprach es: »Wie konntet ihr ohne mich leben?« Wie die Blinden, die nicht sehend leben, mit dem prāṇa atmend, mit der Rede sprechend, mit dem Ohr hörend, nur mit dem Geist denkend, so sprechend, trat das Auge wieder ein.
Chāndogya 5.1.10
श्रोत्रँ होच्चक्राम तत्संवत्सरं प्रोष्य पर्येत्योवाच कथमशकतर्ते मज्जीवितुमिति यथा बधिरा अशृण्वन्तः प्राणन्तः प्राणेन वदन्तो वाचा पश्यन्तश्चक्षुषा ध्यायन्तो मनसैवमिति प्रविवेश ह श्रोत्रम् ॥ ५.१.१० ॥
Das Gehör ging nach oben fort. Nachdem es ein Jahr fort gewesen und umhergegangen war, sprach es: »Wie konntet ihr ohne mich leben?« Wie die Tauben, die nicht hörend leben, mit dem prāṇa atmend, mit der Rede sprechend, mit dem Auge sehend, nur mit dem Geist denkend, so sprechend, trat das Gehör wieder ein.
Chāndogya 5.1.11
मनो होच्चक्राम तत्संवत्सरं प्रोष्य पर्येत्योवाच कथमशकतर्ते मज्जीवितुमिति यथा बाला अमनसः प्राणन्तः प्राणेन वदन्तो वाचा पश्यन्तश्चक्षुषा शृण्वन्तः श्रोत्रेणैवमिति प्रविवेश ह मनः ॥ ५.१.११ ॥
Der Geist ging nach oben fort. Nachdem er ein Jahr fort gewesen und umhergegangen war, sprach er: »Wie konntet ihr ohne mich leben?« Wie die Kinder ohne Verstand, die mit dem prāṇa atmend, mit der Rede sprechend, mit dem Auge sehend, mit dem Ohr hörend leben, so sprechend, trat der Geist wieder ein.
Chāndogya 5.1.12
अथ ह प्राण उच्चिक्रमिषन्स यथा सुहयः पड्वीशशङ्कून्संखिदेदेवमितरान्प्राणान्समखिदत्तँहाभिसमेत्योचुर्भगवन्नेधि त्वं नः श्रेष्ठोऽसि मोत्क्रमीरिति ॥ ५.१.१२ ॥
Da wollte das prāṇa nach oben entweichen. Wie ein edles Pferd die Pflöcke ausreißt, an die es gebunden ist, so riss es die anderen Atemkräfte heraus. Da versammelten sie sich alle und sprachen: »Verehrter, bleib! Du bist der Beste unter uns; geh nicht nach oben fort.«
Chāndogya 5.1.13
अथ हैनं वागुवाच यदहं वसिष्ठोऽस्मि त्वं तद्वसिष्ठोऽसीत्यथ हैनं चक्षुरुवाच यदहं प्रतिष्ठास्मि त्वं तत्प्रतिष्ठासीति ॥ ५.१.१३ ॥
Da sprach die Rede zu ihm: »Was ich bin, der Beste (Vasiṣṭha), das bist auch du.« Dann sprach das Auge zu ihm: »Was ich bin, die Stütze (pratiṣṭhā), das bist auch du.«
Chāndogya 5.1.14
अथ हैनँश्रोत्रमुवाच यदहं सम्पदस्मि त्वं तत्सम्पदसीत्यथ हैनं मन उवाच यदहमायतनमस्मि त्वं तदायतनमसीति ॥ ५.१.१४ ॥
Da sprach das Gehör zu ihm: »Was ich bin, der Reichtum (sampad), das bist auch du.« Dann sprach der Geist zu ihm: »Was ich bin, die Wohnstatt (āyatana), das bist auch du.«
Chāndogya 5.1.15
न वै वाचो न चक्षूँषि न श्रोत्राणि न मनाँसीत्याचक्षते प्राणा इत्येवाचक्षते प्राणो ह्येवैतानि सर्वाणि भवति ॥ ५.१.१५ ॥
Sie sind nicht die Rede, nicht die Augen, nicht die Ohren, nicht die Geister; man nennt sie nur »Atemkräfte« (prāṇa). Denn der prāṇa allein wird all diese.