Upaniṣaden · Kaṭha 1.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Kaṭha 1.2.1
अन्यच्छ्रेयोऽन्यदुतैव प्रेय-
स्ते उभे नानार्थे पुरुषँ सिनीतः ।
तयोः श्रेय आददानस्य साधु
भवति हीयतेऽर्थाद्य उ प्रेयो वृणीते ॥ १.२.१ ॥
Das Gute ist eines, das Angenehme ein anderes; diese beiden mit verschiedenen Zielen binden den Menschen. Wer von ihnen das Gute annimmt, dem geht es gut; wer das Angenehme wählt, fällt von seinem Ziel ab.
Kaṭha 1.2.2
श्रेयश्च प्रेयश्च मनुष्यमेतः
तौ सम्परीत्य विविनक्ति धीरः ।
श्रेयो हि धीरोऽभि प्रेयसो वृणीते
प्रेयो मन्दो योगक्षेमाद्वृणीते ॥ १.२.२ ॥
Das Gute und das Angenehme nähern sich beide dem Menschen. Der Besonnene, beide abwägend, unterscheidet sie; der Besonnene wählt das Gute dem Angenehmen vor, der Törichte wählt das Angenehme um Gewinn und Sicherheit willen.
Kaṭha 1.2.3
स त्वं प्रियान्प्रियरूपांश्च कामान्
अभिध्यायन्नचिकेतोऽत्यस्राक्षीः ।
नैतां सृङ्कां वित्तमयीमवाप्तो
यस्यां मज्जन्ति बहवो मनुष्याः ॥ १.२.३ ॥
Du, Naciketas, hast die lieben Dinge und die dem Anschein nach erfreulichen Begierden betrachtet und sie abgelegt. Du hast diese aus Reichtum gefertigte Kette nicht angenommen, in der viele Menschen versinken.
Kaṭha 1.2.4
दूरमेते विपरीते विषूची
अविद्या या च विद्येति ज्ञाता ।
विद्याभीप्सिनं नचिकेतसं मन्ये
न त्वा कामा बहवोऽलोलुपन्त ॥ १.२.४ ॥
Diese beiden, Unwissenheit (avidyā) und Wissen (vidyā), liegen weit auseinander, sind ihrem Wesen nach entgegengesetzt und führen in verschiedene Richtungen. Ich halte dich, Naciketas, für jemanden, der nach Wissen verlangt; viele Begierden haben dich nicht verlockt.
Kaṭha 1.2.5
अविद्यायामन्तरे वर्तमानाः
स्वयं धीराः पण्डितंमन्यमानाः ।
दन्द्रम्यमाणाः परियन्ति मूढा
अन्धेनैव नीयमाना यथान्धाः ॥ १.२.५ ॥
Im Inneren der Unwissenheit (avidyā) verweilend, irren die Verblendeten, die sich selbst für weise und gelehrt halten, im Kreis herum und straucheln, wie Blinde, die von einem Blinden geführt werden.
Kaṭha 1.2.6
न साम्परायः प्रतिभाति बालं
प्रमाद्यन्तं वित्तमोहेन मूढम् ।
अयं लोको नास्ति पर इति मानी
पुनः पुनर्वशमापद्यते मे ॥ १.२.६ ॥
Dem Kindischen, dem Achtlosen und dem, der durch den Reiz des Reichtums verblendet ist, erscheint die andere Welt nicht. Der Dünkelhafte, der denkt »diese Welt allein existiert, es gibt keine andere«, fällt immer wieder unter meine Gewalt.
Kaṭha 1.2.7
श्रवणायापि बहुभिर्यो न लभ्यः
शृण्वन्तोऽपि बहवो यं न विद्युः ।
आश्चर्यो वक्ता कुशलोऽस्य लब्धा
आश्चर्यो ज्ञाता कुशलानुशिष्टः ॥ १.२.७ ॥
Was viele nicht einmal durch Hören erlangen können und was viele, obwohl sie es hören, nicht erkennen — wunderbar ist der Sprecher darüber, geschickt; wunderbar ist der, der es erlangt; wunderbar ist der Wissende, der von einem geschickten Lehrer unterwiesen wurde.
Kaṭha 1.2.8
न नरेणावरेण प्रोक्त एष
सुविज्ञेयो बहुधा चिन्त्यमानः ।
अनन्यप्रोक्ते गतिरत्र नास्ति
अणीयान् ह्यतर्क्यमणुप्रमाणात् ॥ १.२.८ ॥
Von einem gewöhnlichen Menschen gelehrt, ist dies (ātman) nicht leicht zu erkennen, wie vielfältig man auch darüber nachsinnt. Wenn es nicht ein anderer lehrt, gibt es hier keinen Zugang, denn es ist feiner als das Feine und jenseits des Denkens.
Kaṭha 1.2.9
नैषा तर्केण मतिरापनेया
प्रोक्तान्येनैव सुज्ञानाय प्रेष्ठ ।
यां त्वमापः सत्यधृतिर्बतासि
त्वादृङ्नो भूयान्नचिकेतः प्रष्टा ॥ १.२.९ ॥
Lieber, dieses Verständnis erlangt man nicht durch Schlussfolgern; gut erkannt wird es nur, wenn ein anderer es lehrt. Du bist fest in der Wahrheit; mögen wir immer einen Fragenden wie dich haben, Naciketas.
Kaṭha 1.2.10
जानाम्यहं शेवधिरित्यनित्यं
न ह्यध्रुवैः प्राप्यते हि ध्रुवं तत् ।
ततो मया नाचिकेतश्चितोऽग्निः
अनित्यैर्द्रव्यैः प्राप्तवानस्मि नित्यम् ॥ १.२.१० ॥
Ich weiß, dass dieser Schatz vergänglich ist, denn das Ewige wird durch Vergängliches nicht erlangt. Deshalb habe ich das Naciketas-Feuer entzündet, und durch vergängliche Dinge habe ich das Ewige erlangt.
Kaṭha 1.2.11
कामस्याप्तिं जगतः प्रतिष्ठां
क्रतोरानन्त्यमभयस्य पारम् ।
स्तोममहदुरुगायं प्रतिष्ठां दृष्ट्वा
धृत्या धीरो नचिकेतोऽत्यस्राक्षीः ॥ १.२.११ ॥
Die Erfüllung der Wünsche, das Fundament der Welt, die Unendlichkeit des Opfers, das ferne Ufer der Furchtlosigkeit; nachdem du das große Lob, den weit gesungenen Hymnus und die Stütze gesehen hast, o standhafter Naciketas, hast du sie mit Festigkeit abgelegt.
Kaṭha 1.2.12
तं दुर्दर्शं गूढमनुप्रविष्टं
गुहाहितं गह्वरेष्ठं पुराणम् ।
अध्यात्मयोगाधिगमेन देवं
मत्वा धीरो हर्षशोकौ जहाति ॥ १.२.१२ ॥
Jenen Gott, schwer zu sehen, verborgen, in die Höhle des Herzens eingetreten, im Abgrund wohnend, uralt: Wer ihn durch das Yoga des inneren ātman erkannt hat, der Weise gibt Freude und Leid auf.
Kaṭha 1.2.13
एतच्छ्रुत्वा सम्परिगृह्य मर्त्यः
प्रवृह्य धर्म्यमणुमेतमाप्य ।
स मोदते मोदनीयँ हि लब्ध्वा
विवृतँ सद्म नचिकेतसं मन्ये ॥ १.२.१३ ॥
Wer dies gehört und vollständig erfasst hat, erlangt als Sterblicher, nachdem er die dem dharma gemäße feine Wahrheit unterschieden hat, sie. Er freut sich, weil er das Erfreuliche erlangt hat; ich glaube, dass dem Naciketas das Haus geöffnet ist.
Kaṭha 1.2.14
अन्यत्र धर्मादन्यत्राधर्मा-
दन्यत्रास्मात्कृताकृतात् ।
अन्यत्र भूताच्च भव्याच्च
यत्तत्पश्यसि तद्वद ॥ १.२.१४ ॥
Verschieden vom dharma, verschieden vom adharma, verschieden von diesem Getanen und Ungetanen, verschieden auch von Vergangenem und Zukünftigem — was du siehst, das sage.
Kaṭha 1.2.15
सर्वे वेदा यत्पदमामनन्ति
तपाँसि सर्वाणि च यद्वदन्ति ।
यदिच्छन्तो ब्रह्मचर्यं चरन्ति
तत्ते पदँ संग्रहेण ब्रवीम्योमित्येतत् ॥ १.२.१५ ॥
Das Ziel, das alle Veden verkünden, von dem alle Askesen sprechen, begehrend das man das Leben der Zucht führt — dieses Ziel sage ich dir kurz: Es ist Om.
Kaṭha 1.2.16
एतद्ध्येवाक्षरं ब्रह्म एतद्ध्येवाक्षरं परम् ।
एतद्ध्येवाक्षरं ज्ञात्वा यो यदिच्छति तस्य तत् ॥ १.२.१६ ॥
Diese Silbe ist wahrlich brahman; diese Silbe ist wahrlich das Höchste. Wer diese Silbe erkennt, dem wird zuteil, was immer er begehrt.
Kaṭha 1.2.17
एतदालम्बनँ श्रेष्ठमेतदालम्बनं परम् ।
एतदालम्बनं ज्ञात्वा ब्रह्मलोके महीयते ॥ १.२.१७ ॥
Dies ist die beste Stütze; dies ist die höchste Stütze. Wer diese Stütze erkennt, wird in der Welt brahmans verherrlicht.
Kaṭha 1.2.18
न जायते म्रियते वा विपश्चिन्
नायं कुतश्चिन्न बभूव कश्चित् ।
अजो नित्यः शाश्वतोऽयं पुराणो
न हन्यते हन्यमाने शरीरे ॥ १.२.१८ ॥
Der Weise (ātman) wird nicht geboren und stirbt nicht. Er ist nirgendwoher gekommen und ist nichts geworden. Ungeboren, ewig, beständig und uralt, wird er nicht erschlagen, wenn der Körper erschlagen wird.
Kaṭha 1.2.19
हन्ता चेन्मन्यते हन्तुँ हतश्चेन्मन्यते हतम् ।
उभौ तौ न विजानीतो नायँ हन्ति न हन्यते ॥ १.२.१९ ॥
Wenn der Erschlagende meint, er erschlage, und der Erschlagene meint, er sei erschlagen, so wissen beide nicht; er (der ātman) erschlägt nicht und wird nicht erschlagen.
Kaṭha 1.2.20
अणोरणीयान्महतो महीया-
नात्माऽस्य जन्तोर्निहितो गुहायाम् ।
तमक्रतुः पश्यति वीतशोको
धातुप्रसादान्महिमानमात्मनः ॥ १.२.२० ॥
Das ātman, kleiner als das Kleinste und größer als das Größte, ist in der Höhle des Herzens dieses Lebewesens verborgen. Wer frei von Begierde und frei von Kummer ist, sieht seine Größe durch die Gnade des Schöpfers (dhātu).
Kaṭha 1.2.21
आसीनो दूरं व्रजति शयानो याति सर्वतः ।
कस्तं मदामदं देवं मदन्यो ज्ञातुमर्हति ॥ १.२.२१ ॥
Im Sitzen geht er weit, im Liegen geht er überallhin. Wer außer mir kann jenen Gott erkennen, der jenseits von Freude und Nicht-Freude (mad-āmada) ist?
Kaṭha 1.2.22
अशरीरँ शरीरेष्वनवस्थेष्ववस्थितम् ।
महान्तं विभुमात्मानं मत्वा धीरो न शोचति ॥ १.२.२२ ॥
Der Weise, der das ātman erkannt hat, das, obwohl es unter Körpern wohnt, körperlos ist, beständig unter Vergänglichem, groß und allgegenwärtig, trauert nicht.
Kaṭha 1.2.23
नायमात्मा प्रवचनेन लभ्यो
न मेधया न बहुना श्रुतेन ।
यमेवैष वृणुते तेन लभ्यः
तस्यैष आत्मा विवृणुते तनूँ स्वाम् ॥ १.२.२३ ॥
Dieses ātman wird weder durch Belehrung, noch durch Verstand, noch durch viel Lernen erlangt. Es wird nur von dem erlangt, den es selbst erwählt; ihm offenbart dieses ātman seine eigene Gestalt.
Kaṭha 1.2.24
नाविरतो दुश्चरितान्नाशान्तो नासमाहितः ।
नाशान्तमानसो वाऽपि प्रज्ञानेनैनमाप्नुयात् ॥ १.२.२४ ॥
Wer nicht von falschem Handeln abgelassen hat, nicht zur Ruhe gekommen und nicht gesammelt ist, oder dessen Geist unruhig ist, kann dieses ātman nicht durch Unterscheidungskraft erlangen.
Kaṭha 1.2.25
यस्य ब्रह्म च क्षत्रं च उभे भवत ओदनः ।
मृत्युर्यस्योपसेचनं क इत्था वेद यत्र सः ॥ १.२.२५ ॥
Für den brahman (priesterliche Macht) und kṣatra (königliche Macht) beide zum odana (Mahl) werden und dessen upasecana (Würze) der Tod ist: Wer weiß wirklich, wo er ist?